अभीमवन्वन्स्वभिष्टिमूतयोऽन्तरिक्षप्रां तविषीभिरावृतम् । इन्द्रं दक्षास ऋभवो मदच्युतं शतक्रतुं जवनी सूनृतारुहत्
आपल्या इच्छेनुसार प्रयत्न करणारे, ज्याची शक्ती आकाश व्यापते अशा इंद्राजवळ आले; कुशल ऋभू, आनंदित करणाऱ्या, शंभर सामर्थ्य असलेल्या इंद्रावर आरूढ झाले.
त्वं गोत्रमङ्गिरोभ्योऽवृणोरपोतात्रये शतदुरेषु गातुवित् । ससेन चिद्विमदायावहो वस्वाजावद्रिं वावसानस्य नर्तयन्
इंद्रा, तू अंगिरसांसाठी गायी निवडल्या, दूर राहणाऱ्यांसाठी मार्ग उघडला; आपल्या सैन्यानेही तू विमदासाठी संपत्ती आणलीस आणि उत्साहीसाठी दगड हलवून दाखवला.
त्वमपामपिधानावृणोरपाधारयः पर्वते दानुमद्वसु । वृत्रं यदिन्द्र शवसावधीरहिमादित्सूर्यं दिव्यारोहयो दृशे
इंद्रा, तू पाण्याच्या आड दडलेले झाकण उघडलेस आणि पर्वतावरून प्रवाह सोडलेस, दान देणारा; जेव्हा तू आपल्या सामर्थ्याने वृत्राचा नाश केला, तेव्हा सूर्याला आकाशात नेऊन सर्वांना दिसू दिले.
त्वं मायाभिरप मायिनोऽधमः स्वधाभिर्ये अधि शुप्तावजुह्वत । त्वं पिप्रोर्नृमणः प्रारुजः पुरः प्र ऋजिश्वानं दस्युहत्येष्वाविथ
इंद्रा, तू आपल्या मायांनी मायावानांचा नाश केला, जे स्वभावानेच झोपलेले होते; तू पिप्रूच्या किल्ल्यांचा भेद केला आणि ऋजिश्वानाला शत्रूंच्या नाशात मदत केलीस.
त्वं कुत्सं शुष्णहत्येष्वाविथारन्धयोऽतिथिग्वाय शम्बरम् । महान्तं चिदर्बुदं नि क्रमीः पदा सनादेव दस्युहत्याय जज्ञिषे
तू कुत्साला शुष्णाच्या वधात मदत केलीस, आणि अतिथिग्वासाठी शंबराचा पराभव केला; अगदी मोठ्या अर्बुदालाही तू पायाखाली तुडवलं—प्राचीन काळापासूनच तू शत्रूंच्या नाशासाठी जन्मलेला आहेस.
त्वे विश्वा तविषी सध्र्यग्घिता तव राधः सोमपीथाय हर्षते । तव वज्रश्चिकिते बाह्वोर्हितो वृश्चा शत्रोरव विश्वानि वृष्ण्या
सर्व सामर्थ्ये तुझ्यात एकवटली आहेत, नेहमीच जवळ; सोमाच्या यज्ञात तुझं दान आनंद देतं; तुझ्या हातातला वज्र धारदार आहे—त्याने तू शत्रूची सर्व शक्ती मोडून टाकतोस.
वि जानीह्यार्यान्ये च दस्यवो बर्हिष्मते रन्धया शासदव्रतान् । शाकी भव यजमानस्य चोदिता विश्वेत्ता ते सधमादेषु चाकन
आर्य आणि दस्यु यांचा तू भेद ओळख; यज्ञ करणाऱ्याच्या रक्षणासाठी, इंद्रा, नीतीभ्रष्टांचा नाश कर; यजमानासाठी प्रेरक हो—तुझ्या सर्व कृपा या सभांमध्ये असू देत.
अनुव्रताय रन्धयन्नपव्रतानाभूभिरिन्द्रः श्नथयन्ननाभुवः । वृद्धस्य चिद्वर्धतो द्यामिनक्षत स्तवानो वम्रो वि जघान संदिहः
इंद्रा, नियम पाळणाऱ्यांनाही आणि न पाळणाऱ्यांनाही वश केले; शत्रूंचा नाश केला; जो नमवत नाही, त्यालाही तू चिरडलेस; वृद्ध असूनही वाढणाऱ्यालाही तू सोडलं नाहीस—स्तुती करणाऱ्या नम्राने गर्विष्ठाचा नाश केला.
तक्षद्यत्त उशना सहसा सहो वि रोदसी मज्मना बाधते शवः । आ त्वा वातस्य नृमणो मनोयुज आ पूर्यमाणमवहन्नभि श्रवः
जेव्हा उशना यांनी ती प्रचंड शक्ती घडवली, जी आकाश आणि पृथ्वी व्यापते, तुझं सामर्थ्य, इंद्रा, विजय मिळवतं; वातपुत्राच्या मनाने जोडलेली कीर्ती, जी सर्वत्र पसरते, ती तुझ्याकडे येते.
मन्दिष्ट यदुशने काव्ये सचाँ इन्द्रो वङ्कू वङ्कुतराधि तिष्ठति । उग्रो ययिं निरपः स्रोतसासृजद्वि शुष्णस्य दृंहिता ऐरयत्पुरः
उशना यांची विद्या सर्वात प्रिय आहे, ज्यामुळे इंद्र सर्वांपेक्षा वर उभा राहतो; प्रचंड इंद्राने युद्धात पाणी सोडले आणि शुष्णाच्या किल्ल्यांचा नाश केला.
आ स्मा रथं वृषपाणेषु तिष्ठसि शार्यातस्य प्रभृता येषु मन्दसे । इन्द्र यथा सुतसोमेषु चाकनोऽनर्वाणं श्लोकमा रोहसे दिवि
तू बलशाली वीरांच्या रथावर उभा राहतोस, जिथे शार्यताताची दाने तुझ्या आनंदासाठी अर्पण केली जातात; इंद्रा, जसा तू सुतसोमात आनंद घेतोस, तसा तू आकाशातील अविचल कीर्ती प्राप्त करतोस.
अददा अर्भां महते वचस्यवे कक्षीवते वृचयामिन्द्र सुन्वते । मेनाभवो वृषणश्वस्य सुक्रतो विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या
इंद्रा, तू लहानग्याला महान वक्त्याला, कक्षीवताला, सोमपानासाठी दिलं; वृषणाश्वाने तुला फसवू पाहिलं, पण तू चुकला नाहीस—तुझी सर्व कृत्ये यज्ञात नेहमीच सांगावी अशी आहेत.
इन्द्रो अश्रायि सुध्यो निरेके पज्रेषु स्तोमो दुर्यो न यूपः । अश्वयुर्गव्यू रथयुर्वसूयुरिन्द्र इद्रायः क्षयति प्रयन्ता
हे इंद्रा, तुझ्यासाठी उत्तमपणे दाबलेला सोम ओतला आहे; यज्ञाच्या पात्रांत स्तुती ठेवली आहे, जणू काही युपासारखी. घोडे, गायी, रथ आणि संपत्ती यांच्याशी युक्त असा इंद्र हा या यज्ञाचा पुढारी आहे, तो समृद्धी आणणारा आहे.
इदं नमो वृषभाय स्वराजे सत्यशुष्माय तवसेऽवाचि । अस्मिन्निन्द्र वृजने सर्ववीराः स्मत्सूरिभिस्तव शर्मन्स्याम
हे वृषभस्वरूप, तेजस्वी, खऱ्या बळाचा आणि सामर्थ्यवान इंद्रा, तुझ्यासाठी मी ही नम्रता व्यक्त करतो. या सभेत, आमच्या सर्व वीरांसह आणि उदार दात्यांसह, तुझ्या संरक्षणाखाली आम्ही राहू दे.
त्यं सु मेषं महया स्वर्विदं शतं यस्य सुभ्वः साकमीरते । अत्यं न वाजं हवनस्यदं रथमेन्द्रं ववृत्यामवसे सुवृक्तिभिः
प्रकाश जाणणाऱ्या त्या मेंढ्याचे आपण सुंदर स्तोत्रांनी गुणगान करूया, ज्याच्याजवळ शंभर सामर्थ्यवान एकत्र आनंद घेतात. जसा वेगवान घोडा किंवा बक्षीस मिळवणारा रथ, तसा आम्ही इंद्राकडे मदतीसाठी चांगल्या शब्दांनी वळूया.
स पर्वतो न धरुणेष्वच्युतः सहस्रमूतिस्तविषीषु वावृधे । इन्द्रो यद्वृत्रमवधीन्नदीवृतमुब्जन्नर्णांसि जर्हृषाणो अन्धसा
जो पर्वतासारखा अढळ आहे, हजारो सामर्थ्यांनी वाढलेला आहे, तो इंद्र जेव्हा वृत्राचा वध करतो, नद्यांना मुक्त करतो, तेव्हा सोमाच्या आनंदात तो जलांना सोडवतो.
स हि द्वरो द्वरिषु वव्र ऊधनि चन्द्रबुध्नो मदवृद्धो मनीषिभिः । इन्द्रं तमह्वे स्वपस्यया धिया मंहिष्ठरातिं स हि पप्रिरन्धसः
तो युद्धात सर्वश्रेष्ठ रक्षक आहे, तेजस्वी पोटाचा, आनंद आणि बुद्धीने वाढलेला. त्या इंद्राला मी स्पष्ट बुद्धीने हाक मारतो, कारण तो सोमात आनंद मानणारा, सर्वात मोठा दाता आहे.
आ यं पृणन्ति दिवि सद्मबर्हिषः समुद्रं न सुभ्वः स्वा अभिष्टयः । तं वृत्रहत्ये अनु तस्थुरूतयः शुष्मा इन्द्रमवाता अह्रुतप्सवः
ज्याला स्वर्गातील आसने त्यांच्या संपत्तीने समुद्रासारखे भरतात, वृत्रवधाच्या वेळी त्या प्रवाहांनी त्याच्याकडे पाठिंबा दिला; इंद्राचे सामर्थ्य थकले नाही, त्याने जलांना त्यांची शक्ती दिली.
अभि स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यतो रघ्वीरिव प्रवणे सस्रुरूतयः । इन्द्रो यद्वज्री धृषमाणो अन्धसा भिनद्वलस्य परिधीँरिव त्रितः
त्याच्या स्वतःच्या आनंदात, प्रवाह जणू उतारावरून धावत गेल्यासारखे वाहू लागले, जेव्हा इंद्राने वज्राने, सोमाच्या धैर्याने, त्रितासारखा, वलाच्या अडथळ्यांना फोडले.
परीं घृणा चरति तित्विषे शवोऽपो वृत्वी रजसो बुध्नमाशयत् । वृत्रस्य यत्प्रवणे दुर्गृभिश्वनो निजघन्थ हन्वोरिन्द्र तन्यतुम्
त्याचा तेज उष्णतेने फिरतो, युद्धासाठी आतुर असतो; त्याने जलांना जिंकून आकाशाच्या तळाशी पोहोचला. वृत्राच्या पतनाच्या वेळी, कठीण शस्त्रांनी, तू वज्राचा प्रहार केला, हे इंद्रा.
ह्रदं न हि त्वा न्यृषन्त्यूर्मयो ब्रह्माणीन्द्र तव यानि वर्धना । त्वष्टा चित्ते युज्यं वावृधे शवस्ततक्ष वज्रमभिभूत्योजसम्
लाटा जणू खोल तळ्यात पोहोचू शकत नाहीत, तसेच, इंद्रा, तुझ्या स्तुत्यांनीच तुझे सामर्थ्य वाढते. तवष्ट्याने देखील कौशल्याने तुझे सामर्थ्य वाढवले; त्याने प्रचंड शक्तीचा वज्र तयार केला.
जघन्वाँ उ हरिभिः सम्भृतक्रतविन्द्र वृत्रं मनुषे गातुयन्नपः । अयच्छथा बाह्वोर्वज्रमायसमधारयो दिव्या सूर्यं दृशे
तू तुझ्या हरिवरांनी वृत्राचा वध केला, मानवांसाठी वाट मोकळी केली, जलांना मुक्त केले. तुझ्या हातातून लोखंडाचा वज्र दिलास आणि सूर्याला आकाशात धरलेस.
बृहत्स्वश्चन्द्रममवद्यदुक्थ्यमकृण्वत भियसा रोहणं दिवः । यन्मानुषप्रधना इन्द्रमूतयः स्वर्नृषाचो मरुतोऽमदन्ननु
भयामुळे त्यांनी मोठे, तेजस्वी, स्तुत्य स्तोत्र तयार केले, जणू स्वर्गाच्या शिखरावर चढत आहेत. जेव्हा मरुतगण गाण्यांत आनंद मानत, तेव्हा ते इंद्रासोबत हर्षित झाले.
द्यौश्चिदस्यामवाँ अहेः स्वनादयोयवीद्भियसा वज्र इन्द्र ते । वृत्रस्य यद्बद्बधानस्य रोदसी मदे सुतस्य शवसाभिनच्छिरः
स्वतःच्या वज्राच्या गडगडाटाने, इंद्रा, आकाशही भीतीने थरथरले. जेव्हा तू सोमाच्या बळाने, बांधलेल्या वृत्राचे डोके फोडलेस.
यदिन्न्विन्द्र पृथिवी दशभुजिरहानि विश्वा ततनन्त कृष्टयः । अत्राह ते मघवन्विश्रुतं सहो द्यामनु शवसा बर्हणा भुवत्
जेव्हा, इंद्रा, पृथ्वी दहा भुजांनी आणि सर्व लोकांनी पसरली, तेव्हा, हे उदार, तुझे प्रसिद्ध सामर्थ्य प्रकट झाले आणि तुझे बळ आकाशापर्यंत पोहोचले.
त्वमस्य पारे रजसो व्योमनः स्वभूत्योजा अवसे धृषन्मनः । चकृषे भूमिं प्रतिमानमोजसोऽपः स्वः परिभूरेष्या दिवम्
तू स्वतःच्या सामर्थ्याने आणि धैर्याने, आकाशाच्या आणि नभाच्या टोकापर्यंत पोहोचलास. तू पृथ्वीला आपल्या शक्तीचे प्रमाण केलेस; जल, सूर्य व्यापलेस आणि स्वर्ग गाठलास.
त्वं भुवः प्रतिमानं पृथिव्या ऋष्ववीरस्य बृहतः पतिर्भूः । विश्वमाप्रा अन्तरिक्षं महित्वा सत्यमद्धा नकिरन्यस्त्वावान्
तू पृथ्वीचे प्रमाण आहेस, उंच, बलवान जगाचा स्वामी आहेस. आपल्या महानतेने सर्व अंतरिक्ष व्यापलेस; खरोखर, तुझ्यासारखा दुसरा कोणी नाही.
न यस्य द्यावापृथिवी अनु व्यचो न सिन्धवो रजसो अन्तमानशुः । नोत स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यत एको अन्यच्चकृषे विश्वमानुषक्
ज्याची मर्यादा ना आकाश ना पृथ्वी गाठू शकतात, ना नद्या त्याच्या सामर्थ्याचा शेवट पाहू शकतात; ना त्याच्या आनंदात, युद्धात प्रवाह त्याला तोंड देऊ शकतात—तो एकटाच सर्व मानवांत सर्व काही साध्य करतो.
आर्चन्नत्र मरुतः सस्मिन्नाजौ विश्वे देवासो अमदन्ननु त्वा । वृत्रस्य यद्भृष्टिमता वधेन नि त्वमिन्द्र प्रत्यानं जघन्थ
त्या युद्धात येथे मरुतगणांनी जयघोष केला; सर्व देवांनी तुझ्यासोबत आनंद मानला, जेव्हा, प्रखर शस्त्राने, तू, इंद्रा, वृत्राचा मागचा भाग नष्ट केलास.
न्यू षु वाचं प्र महे भरामहे गिर इन्द्राय सदने विवस्वतः । नू चिद्धि रत्नं ससतामिवाविदन्न दुष्टुतिर्द्रविणोदेषु शस्यते
आता आपण मोठ्यांसाठी वाणी उचलू, सूर्याच्या घरात इंद्रासाठी गाणी गाऊ. कारण आजही, जणू शोधणाऱ्यांना रत्न सापडते; जे स्तुतीस पात्र नाहीत, त्यांची दात्यांमध्ये स्तुती होत नाही.