क्वेयथ क्वेदसि पुरुत्रा चिद्धि ते मनः । अलर्षि युध्म खजकृत्पुरंदर प्र गायत्रा अगासिषुः
तू कुठे आहेस, कुठे राहतोस? तुझे मन तर अनेक ठिकाणी असते. हे वीर, किल्ले फोडणारा, तू वेगाने धावून गेला आहेस; तू गायकासोबत गायत्रीने पुढे गेला आहेस.
प्रास्मै गायत्रमर्चत वावातुर्यः पुरंदरः । याभिः काण्वस्योप बर्हिरासदं यासद्वज्री भिनत्पुरः
त्याच्यासाठी गायत्रीचे गाणे गा, त्या दानशूर, किल्ले फोडणाऱ्याची स्तुती करा, ज्याने काण्वाच्या आसनावर स्थान मिळवले, आणि वज्रधारीने नगरांचा नाश केला.
ये ते सन्ति दशग्विनः शतिनो ये सहस्रिणः । अश्वासो ये ते वृषणो रघुद्रुवस्तेभिर्नस्तूयमा गहि
तुझे दहा जुवांचे, शंभर जुवांचे, हजार जुवांचे, हे बलशाली आणि वेगवान घोडे, आमच्याकडे ये, आम्ही तुझी स्तुती करतो.
आ त्वद्य सबर्दुघां हुवे गायत्रवेपसम् । इन्द्रं धेनुं सुदुघामन्यामिषमुरुधारामरंकृतम्
आज मी तुला, इंद्रा, भरपूर दूध देणाऱ्या गायीप्रमाणे, गायत्रीसाठी, प्रवाही सोमासाठी हाक मारतो. मी तुला उत्तम दूध देणाऱ्या गायीप्रमाणे, भरपूर पोषणासाठी, ओसंडून वाहणाऱ्या संपत्तीकरिता शोधतो.
यत्तुदत्सूर एतशं वङ्कू वातस्य पर्णिना । वहत्कुत्समार्जुनेयं शतक्रतुः त्सरद्गन्धर्वमस्तृतम्
जेव्हा तुंद, सूर्य, एतश किंवा वाऱ्याच्या पानासारखा वाकडा, कुत्स, अर्जुनाचा पुत्र, याला घेऊन गेला, तेव्हा शतक्रतु इंद्राने गंधर्वाला संकटातून वाचवले.
य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः । संधाता संधिं मघवा पुरूवसुरिष्कर्ता विह्रुतं पुनः
जो मदतीशिवायसुद्धा पूर्वीच्या लोकांचे सांधे वाचवून त्यांना संकटातून तारला, तो दानशूर, अनेकांचा स्वामी, पुन्हा विखुरलेल्यांना एकत्र करील.
मा भूम निष्ट्या इवेन्द्र त्वदरणा इव । वनानि न प्रजहितान्यद्रिवो दुरोषासो अमन्महि
इंद्रा, आम्ही टाकून दिलेल्यांसारखे किंवा आसऱ्याविना राहिलेल्यांसारखे होऊ नये. वने जशी ओसाड पडतात, तशी आमची अवस्था होऊ नये. प्रभाते जशी आशा राहत नाही, तशी निराशा आमच्यात येऊ नये.
अमन्महीदनाशवोऽनुग्रासश्च वृत्रहन् । सकृत्सु ते महता शूर राधसा अनु स्तोमं मुदीमहि
वृत्रहंता, इथे आम्हाला कधीच कमतरता किंवा नाश जाणवला नाही. तुझ्या मोठ्या दानामुळे, शूरा, आम्ही पुन्हा एकदा तुझ्या स्तुतीने तुला आनंदित करू दे.
यदि स्तोमं मम श्रवदस्माकमिन्द्रमिन्दवः । तिरः पवित्रं ससृवांस आशवो मन्दन्तु तुग्र्यावृधः
इंद्रा, जर माझी स्तुती तुला ऐकण्यासारखी वाटत असेल, तर वेगवान प्रवाहांनी शुद्ध होऊन, तुझ्या सामर्थ्यात वाढ करणाऱ्या या सोमाने तुला आनंद मिळू दे.
आ त्वद्य सधस्तुतिं वावातुः सख्युरा गहि । उपस्तुतिर्मघोनां प्र त्वावत्वधा ते वश्मि सुष्टुतिम्
मित्रा, आज या सभेत ये. दानशूरांची स्तुती तुझ्यापर्यंत पोहोचू दे. तुझ्यासाठी मी ही सुंदर स्तुती तयार केली आहे.
सोता हि सोममद्रिभिरेमेनमप्सु धावत । गव्या वस्त्रेव वासयन्त इन्नरो निर्धुक्षन्वक्षणाभ्यः
तुझ्यासाठी सोम दगडांनी पिळला आहे; तो पाण्यातून वाहू दे. जशी वस्त्रे स्वच्छ धुतली जातात, तशी पुरुषांनी तो सोम पात्रांतून गाळून शुद्ध केला आहे.
अध ज्मो अध वा दिवो बृहतो रोचनादधि । अया वर्धस्व तन्वा गिरा ममा जाता सुक्रतो पृण
मग ती पृथ्वी असो किंवा विशाल तेजस्वी आकाश असो, या स्तोत्राने, तुझ्या देहात आणि माझ्या गाण्यात वाढ होऊ दे. कुशल कार्यकर्त्या, माझ्यातून जे जन्मले आहे ते तू परिपूर्ण कर.
इन्द्राय सु मदिन्तमं सोमं सोता वरेण्यम् । शक्र एणं पीपयद्विश्वया धिया हिन्वानं न वाजयुम्
इंद्रासाठी उत्तम, आनंद देणारा सोम पिळा. शक्तिमान शक्र, सर्व बुद्धीने तो सोम पिऊ दे, जसा विजेत्याला प्रेरणा मिळते.
मा त्वा सोमस्य गल्दया सदा याचन्नहं गिरा । भूर्णिं मृगं न सवनेषु चुक्रुधं क ईशानं न याचिषत्
मी नेहमीच गाण्याने तुझ्याकडे सोम मागत राहून तुला कंटाळवणारा होऊ नये. जसा यज्ञात चंचल पशू असतो, तसा कोणीच आपल्या मालकाकडे त्याचेच मागत नाही.
मदेनेषितं मदमुग्रमुग्रेण शवसा । विश्वेषां तरुतारं मदच्युतं मदे हि ष्मा ददाति नः
मदाने प्रेरित होऊन, प्रचंड सामर्थ्याने, तो सर्वांना मागे टाकतो, आणि ती मत्तता ओततो; या आनंदात तो आम्हाला देतो.
शेवारे वार्या पुरु देवो मर्ताय दाशुषे । स सुन्वते च स्तुवते च रासते विश्वगूर्तो अरिष्टुतः
देव अनेक हवेहवेसे वर त्या माणसाला देतो जो सेवा करतो; जो सोम पिळतो आणि स्तुती करतो, त्याला तो सर्वत्र प्रसिद्ध, सर्वांनी स्तुत्य असा वर देतो.
एन्द्र याहि मत्स्व चित्रेण देव राधसा । सरो न प्रास्युदरं सपीतिभिरा सोमेभिरुरु स्फिरम्
इंद्रा, या, या सुंदर दानात आनंद घे. जसा सरोवर पाण्याने भरते, तसा या सोमांनी तृप्त हो.
आ त्वा सहस्रमा शतं युक्ता रथे हिरण्यये । ब्रह्मयुजो हरय इन्द्र केशिनो वहन्तु सोमपीतये
इंद्रा, सोन्याच्या रथाला ज्या हजारो-शेकडो केसाळ, प्रार्थनेने जोडलेल्या घोड्यांनी जोडलं आहे, ते तुला सोमपानासाठी घेऊन येवोत.
आ त्वा रथे हिरण्यये हरी मयूरशेप्या । शितिपृष्ठा वहतां मध्वो अन्धसो विवक्षणस्य पीतये
इंद्रा, सोन्याच्या रथावर, मोराच्या शेपटीसारखे आणि पांढऱ्या पाठचे दोन घोडे तुला मधुर, आनंददायक सोमपानासाठी घेऊन येवोत.
पिबा त्वस्य गिर्वणः सुतस्य पूर्वपा इव । परिष्कृतस्य रसिन इयमासुतिश्चारुर्मदाय पत्यते
गायनप्रिय इंद्रा, या पिळलेल्या सोमाचा तू पहिल्यांदा पान कर. सुंदरपणे तयार केलेला, वाहणारा हा रस तुझ्या आनंदासाठी अर्पण केला आहे.
य एको अस्ति दंसना महाँ उग्रो अभि व्रतैः । गमत्स शिप्री न स योषदा गमद्धवं न परि वर्जति
जो एकटा महान, कठोर आणि नियमांनी बलवान आहे, तो दाढीने शोभून, जसा पती पत्नीला येतो, तसा येवो; जसा मित्र कधीच सोडत नाही, तसा येवो.
त्वं पुरं चरिष्ण्वं वधैः शुष्णस्य सं पिणक् । त्वं भा अनु चरो अध द्विता यदिन्द्र हव्यो भुवः
इंद्रा, तुझ्या शस्त्रांनी तू शुष्णाची फिरती किल्ले नष्ट केलीस. तू भानाचा पाठलाग केला. जेव्हा बोलावलेस, तेव्हा तू मदतीला आलास.
मम त्वा सूर उदिते मम मध्यंदिने दिवः । मम प्रपित्वे अपिशर्वरे वसवा स्तोमासो अवृत्सत
सूर्योदयाला, मध्यान्ही आणि रात्री, अगदी सूर्यास्तालाही, वसवा, माझ्या स्तुती तुझ्यासाठी गेल्या आहेत.
स्तुहि स्तुहीदेते घा ते मंहिष्ठासो मघोनाम् । निन्दिताश्वः प्रपथी परमज्या मघस्य मेध्यातिथे
स्तुती कर, पुन्हा पुन्हा स्तुती कर! हेच खरे तुझे मोठ्या दानशूरांचे गौरव आहेत. रस्त्यात घोड्याची निंदा करू नकोस, आणि जे पाहुणे यजमानासाठी योग्य आहेत त्यांचीही निंदा करू नकोस.
आ यदश्वान्वनन्वतः श्रद्धयाहं रथे रुहम् । उत वामस्य वसुनश्चिकेतति यो अस्ति याद्वः पशुः
जेव्हा त्यांनी घोडे जुंपले, तेव्हा मी भक्तीने रथावर चढलो; आणि जो तुमच्याकडे असलेलं धन किंवा यदूंच्या गायींची आठवण काढतो, तोही विचार करतो.
य ऋज्रा मह्यं मामहे सह त्वचा हिरण्यया । एष विश्वान्यभ्यस्तु सौभगासङ्गस्य स्वनद्रथः
ज्याने मला आपल्या सामर्थ्यासह तेजस्वी सोन्याचा कवच दिला, त्याचा हा गजर करणारा रथ सर्वांना समृद्धीत मागे टाकतो.
अध प्लायोगिरति दासदन्यानासङ्गो अग्ने दशभिः सहस्रैः । अधोक्षणो दश मह्यं रुशन्तो नळा इव सरसो निरतिष्ठन्
मग प्लायोग नावाचा प्रमुख, अग्नी, दहा हजार लोकांसह इतरांपेक्षा पुढे गेला; दहा तेजस्वी, पाण्यातील नळांसारखे, माझ्यासाठी उभे राहिले, जुंपले नव्हते.
अन्वस्य स्थूरं ददृशे पुरस्तादनस्थ ऊरुरवरम्बमाणः । शश्वती नार्यभिचक्ष्याह सुभद्रमर्य भोजनं बिभर्षि
मी त्याचा मोठा देह समोर पाहिला, त्याची मांडी टेकलेली आणि गुडघा वाकलेला होता; नेहमी पाहणारी स्त्री म्हणाली, 'हे श्रेष्ठा, तू उत्तम अन्न घेऊन येतोस.'
इदं वसो सुतमन्धः पिबा सुपूर्णमुदरम् । अनाभयिन्ररिमा ते
हे उदार असलेल्या, हा ताज्या सोमाचा प्याला प्या, जो पूर्ण भरलेला आहे; आम्ही तुला आनंदी करू दे, हे निर्भय.
नृभिर्धूतः सुतो अश्नैरव्यो वारैः परिपूतः । अश्वो न निक्तो नदीषु
पुरुषांनी दगडांनी दाबून, बारिक वस्त्रांनी गाळून, हा सोम शुद्ध केला आहे; तो नद्यात सोडलेल्या घोड्यासारखा वाहतो.