सुविज्ञानं चिकितुषे जनाय सच्चासच्च वचसी पस्पृधाते । तयोर्यत्सत्यं यतरदृजीयस्तदित्सोमोऽवति हन्त्यासत्
शहाण्या माणसासाठी सत्य आणि असत्य यातला फरक स्पष्ट असतो; दोन बोलांपैकी जे सत्य आणि बलवान आहे, त्याचे रक्षण सोम करतो आणि असत्याचा नाश करतो.
न वा उ सोमो वृजिनं हिनोति न क्षत्रियं मिथुया धारयन्तम् । हन्ति रक्षो हन्त्यासद्वदन्तमुभाविन्द्रस्य प्रसितौ शयाते
सोम निरपराध्याला त्रास देत नाही, ना न्याय राखणाऱ्या वीराला; तो राक्षसाचा आणि खोटं बोलणाऱ्याचा नाश करतो—दोघेही इंद्राच्या सामर्थ्याखाली पराभूत होतात.
यदि वाहमनृतदेव आस मोघं वा देवाँ अप्यूहे अग्ने । किमस्मभ्यं जातवेदो हृणीषे द्रोघवाचस्ते निरृथं सचन्ताम्
जरी मी खोटा देव असलो किंवा निरुपयोगी असलो, तरीही, अग्नी, सर्वज्ञा, तुम्ही आमच्याशी काय धरता? जे कपटी बोलतात, त्यांनी विनाशाशी संग करावा.
अद्या मुरीय यदि यातुधानो अस्मि यदि वायुस्ततप पूरुषस्य । अधा स वीरैर्दशभिर्वि यूया यो मा मोघं यातुधानेत्याह
आज मी जर जादूटोणा करणारा असेन किंवा मी एखाद्या माणसाला त्रास दिला असेल, तर जो मला खोटं जादूटोणा करणारा म्हणतो, तो आपल्या दहा साथीदारांपासून वेगळा पडो.
यो मायातुं यातुधानेत्याह यो वा रक्षाः शुचिरस्मीत्याह । इन्द्रस्तं हन्तु महता वधेन विश्वस्य जन्तोरधमस्पदीष्ट
जो मला जादूटोणा करणारा म्हणतो किंवा स्वतः राक्षस असून 'मी शुद्ध आहे' असं सांगतो—त्याचा इंद्राने प्रचंड प्रहाराने नाश करावा, तो सर्व सृष्टीत तळाच्या ठिकाणी जावो.
प्र या जिगाति खर्गलेव नक्तमप द्रुहा तन्वं गूहमाना । वव्राँ अनन्ताँ अव सा पदीष्ट ग्रावाणो घ्नन्तु रक्षस उपब्दैः
ती जी रात्री कुत्र्यासारखी फिरते आणि कपटाने आपले रूप लपवते—ती अंतहीन खड्ड्यात पडो, दगडांनी तिच्यावर प्रहार करून राक्षसाचा नाश होवो.
वि तिष्ठध्वं मरुतो विक्ष्विच्छत गृभायत रक्षसः सं पिनष्टन । वयो ये भूत्वी पतयन्ति नक्तभिर्ये वा रिपो दधिरे देवे अध्वरे
उठा, मरुतांनो, शत्रूंना पांगवा, राक्षसांना पकडा आणि चिरडून टाका; जे पक्ष्यांसारखे रात्री उडतात किंवा जे शत्रू यज्ञात जागा घेतात, त्यांचा नाश करा.
प्र वर्तय दिवो अश्मानमिन्द्र सोमशितं मघवन्सं शिशाधि । प्राक्तादपाक्तादधरादुदक्तादभि जहि रक्षसः पर्वतेन
इंद्रा, सोमाच्या तेजाने धार लावलेला आकाशातील दगड खाली आणा, दानशूरा, पूर्व, पश्चिम, खाली, वर—सर्व दिशांनी पर्वताने राक्षसांचा नाश करा.
एत उ त्ये पतयन्ति श्वयातव इन्द्रं दिप्सन्ति दिप्सवोऽदाभ्यम् । शिशीते शक्रः पिशुनेभ्यो वधं नूनं सृजदशनिं यातुमद्भ्यः
हे जे कुत्र्याच्या जबड्यांसारखे आहेत, ते इंद्रावर हल्ला करतात; निष्पापांवर वार करण्याचा त्यांचा हट्ट असतो. शक्रा, तू निंदकांवर आपले शस्त्र धारदार कर; आता जादूटोण्यांवर आपली वज्र सोड.
इन्द्रो यातूनामभवत्पराशरो हविर्मथीनामभ्याविवासताम् । अभीदु शक्रः परशुर्यथा वनं पात्रेव भिन्दन्सत एति रक्षसः
इंद्राने पराशरासाठी जादूटोण्यांचा नाश केला, आणि जे हवनात विघ्न आणतात त्यांना दूर हाकलले. शक्राने राक्षसांना तुडवले, जसे कुऱ्हाड जंगल तोडते किंवा भांडे फुटते, तसाच तो राक्षसांवर चालून गेला.
उलूकयातुं शुशुलूकयातुं जहि श्वयातुमुत कोकयातुम् । सुपर्णयातुमुत गृध्रयातुं दृषदेव प्र मृण रक्ष इन्द्र
घुबडाच्या रूपातील, कर्कश घुबडाच्या, कुत्र्याच्या जबड्याच्या आणि कोकीळाच्या रूपातील जादूटोण्यांचा नाश कर. गरुडाच्या आणि गिधाडाच्या रूपातील जादूटोण्यांनाही पूर्णपणे नष्ट कर, आम्हाला वाचव, इंद्रा.
मा नो रक्षो अभि नड्यातुमावतामपोच्छतु मिथुना या किमीदिना । पृथिवी नः पार्थिवात्पात्वंहसोऽन्तरिक्षं दिव्यात्पात्वस्मान्
कोणताही राक्षस, जादूटोणा, किंवा दुष्ट जोडपे, किंवा कृमीसारखा कोणीही आमच्यावर हावी होऊ नये. पृथ्वीने आम्हाला पृथ्वीवरील संकटांपासून वाचवावे, आणि आकाश व अंतराळाने वरच्या संकटांपासून आमचे रक्षण करावे.
इन्द्र जहि पुमांसं यातुधानमुत स्त्रियं मायया शाशदानाम् । विग्रीवासो मूरदेवा ऋदन्तु मा ते दृशन्सूर्यमुच्चरन्तम्
इंद्रा, पुरुष जादूटोण्याचा आणि कपटाने हानी करणाऱ्या स्त्रीचाही नाश कर. मुळांवर तुटून बसणारे, मान वाकवणारे राक्षस नष्ट होवोत; सूर्य उगवताना त्यांनी तुला पाहू नये.
प्रति चक्ष्व वि चक्ष्वेन्द्रश्च सोम जागृतम् । रक्षोभ्यो वधमस्यतमशनिं यातुमद्भ्यः
सर्वत्र पाहा, जागृत रहा, इंद्रा आणि सोम! राक्षसांवर विनाश ओता, जादूटोण्यांवर वज्राचा प्रहार करा.
मा चिदन्यद्वि शंसत सखायो मा रिषण्यत । इन्द्रमित्स्तोता वृषणं सचा सुते मुहुरुक्था च शंसत
मित्रांनो, दुसऱ्या कोणत्याही गोष्टीचा उल्लेख करू नका, चुकू नका. फक्त इंद्राचेच, त्या बलवानाचे, सोम पिळताना स्तुती करा; पुन्हा पुन्हा त्याचे गोड गाणे गा.
अवक्रक्षिणं वृषभं यथाजुरं गां न चर्षणीसहम् । विद्वेषणं संवननोभयंकरं मंहिष्ठमुभयाविनम्
तो वृषभासारखा, कोणाच्याही आड येत नाही; गायीप्रमाणे सर्वांना सहन करणारा आहे. तो द्वेष दूर करणारा, सर्वांना एकत्र आणणारा, मोठा आणि दोन्ही बाजूंना जिंकणारा आहे.
यच्चिद्धि त्वा जना इमे नाना हवन्त ऊतये । अस्माकं ब्रह्मेदमिन्द्र भूतु तेऽहा विश्वा च वर्धनम्
हे इंद्रा, जरी हे लोक वेगवेगळ्या प्रकारे तुझी मदतीसाठी प्रार्थना करत असले, तरी आमची ही प्रार्थना तुझ्यासाठी असो; आज ती तुला सर्व प्रकारे वाढ मिळवून देओ.
वि तर्तूर्यन्ते मघवन्विपश्चितोऽर्यो विपो जनानाम् । उप क्रमस्व पुरुरूपमा भर वाजं नेदिष्ठमूतये
ज्ञानी आणि दानशूर असा तो सर्व लोकांपेक्षा पुढे जातो. तू तुझ्या अनेक रूपांनी आमच्याकडे ये, आणि मदतीसाठी सर्वात जवळचं यश आम्हाला मिळवून दे.
महे चन त्वामद्रिवः परा शुल्काय देयाम् । न सहस्राय नायुताय वज्रिवो न शताय शतामघ
हे दगड फोडणाऱ्या, मोठ्या मोबदल्यासाठीसुद्धा मी तुला देणार नाही; हजार, दहा हजार किंवा शंभर, कितीही भेटी मिळाल्या तरी मी तुला सोडणार नाही.
वस्याँ इन्द्रासि मे पितुरुत भ्रातुरभुञ्जतः । माता च मे छदयथः समा वसो वसुत्वनाय राधसे
हे इंद्रा, तू मला, माझ्या वडिलांना आणि माझ्या भाऊबंदांना, जे तुझ्या प्रसादाचा लाभ घेतात, नेहमीच दयाळू आहेस. आणि तू, दात्या, माझ्या आईचेही रक्षण केलेस, संपत्ती आणि कृपेसाठी.
क्वेयथ क्वेदसि पुरुत्रा चिद्धि ते मनः । अलर्षि युध्म खजकृत्पुरंदर प्र गायत्रा अगासिषुः
तू कुठे आहेस, कुठे राहतोस? तुझे मन तर अनेक ठिकाणी असते. हे वीर, किल्ले फोडणारा, तू वेगाने धावून गेला आहेस; तू गायकासोबत गायत्रीने पुढे गेला आहेस.
प्रास्मै गायत्रमर्चत वावातुर्यः पुरंदरः । याभिः काण्वस्योप बर्हिरासदं यासद्वज्री भिनत्पुरः
त्याच्यासाठी गायत्रीचे गाणे गा, त्या दानशूर, किल्ले फोडणाऱ्याची स्तुती करा, ज्याने काण्वाच्या आसनावर स्थान मिळवले, आणि वज्रधारीने नगरांचा नाश केला.
ये ते सन्ति दशग्विनः शतिनो ये सहस्रिणः । अश्वासो ये ते वृषणो रघुद्रुवस्तेभिर्नस्तूयमा गहि
तुझे दहा जुवांचे, शंभर जुवांचे, हजार जुवांचे, हे बलशाली आणि वेगवान घोडे, आमच्याकडे ये, आम्ही तुझी स्तुती करतो.
आ त्वद्य सबर्दुघां हुवे गायत्रवेपसम् । इन्द्रं धेनुं सुदुघामन्यामिषमुरुधारामरंकृतम्
आज मी तुला, इंद्रा, भरपूर दूध देणाऱ्या गायीप्रमाणे, गायत्रीसाठी, प्रवाही सोमासाठी हाक मारतो. मी तुला उत्तम दूध देणाऱ्या गायीप्रमाणे, भरपूर पोषणासाठी, ओसंडून वाहणाऱ्या संपत्तीकरिता शोधतो.
यत्तुदत्सूर एतशं वङ्कू वातस्य पर्णिना । वहत्कुत्समार्जुनेयं शतक्रतुः त्सरद्गन्धर्वमस्तृतम्
जेव्हा तुंद, सूर्य, एतश किंवा वाऱ्याच्या पानासारखा वाकडा, कुत्स, अर्जुनाचा पुत्र, याला घेऊन गेला, तेव्हा शतक्रतु इंद्राने गंधर्वाला संकटातून वाचवले.
य ऋते चिदभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः । संधाता संधिं मघवा पुरूवसुरिष्कर्ता विह्रुतं पुनः
जो मदतीशिवायसुद्धा पूर्वीच्या लोकांचे सांधे वाचवून त्यांना संकटातून तारला, तो दानशूर, अनेकांचा स्वामी, पुन्हा विखुरलेल्यांना एकत्र करील.
मा भूम निष्ट्या इवेन्द्र त्वदरणा इव । वनानि न प्रजहितान्यद्रिवो दुरोषासो अमन्महि
इंद्रा, आम्ही टाकून दिलेल्यांसारखे किंवा आसऱ्याविना राहिलेल्यांसारखे होऊ नये. वने जशी ओसाड पडतात, तशी आमची अवस्था होऊ नये. प्रभाते जशी आशा राहत नाही, तशी निराशा आमच्यात येऊ नये.
अमन्महीदनाशवोऽनुग्रासश्च वृत्रहन् । सकृत्सु ते महता शूर राधसा अनु स्तोमं मुदीमहि
वृत्रहंता, इथे आम्हाला कधीच कमतरता किंवा नाश जाणवला नाही. तुझ्या मोठ्या दानामुळे, शूरा, आम्ही पुन्हा एकदा तुझ्या स्तुतीने तुला आनंदित करू दे.
यदि स्तोमं मम श्रवदस्माकमिन्द्रमिन्दवः । तिरः पवित्रं ससृवांस आशवो मन्दन्तु तुग्र्यावृधः
इंद्रा, जर माझी स्तुती तुला ऐकण्यासारखी वाटत असेल, तर वेगवान प्रवाहांनी शुद्ध होऊन, तुझ्या सामर्थ्यात वाढ करणाऱ्या या सोमाने तुला आनंद मिळू दे.
आ त्वद्य सधस्तुतिं वावातुः सख्युरा गहि । उपस्तुतिर्मघोनां प्र त्वावत्वधा ते वश्मि सुष्टुतिम्
मित्रा, आज या सभेत ये. दानशूरांची स्तुती तुझ्यापर्यंत पोहोचू दे. तुझ्यासाठी मी ही सुंदर स्तुती तयार केली आहे.