अधि श्रिये दुहिता सूर्यस्य रथं तस्थौ पुरुभुजा शतोतिम् । प्र मायाभिर्मायिना भूतमत्र नरा नृतू जनिमन्यज्ञियानाम्
सूर्याची कन्या, संपत्तीने परिपूर्ण, शंभर सामर्थ्यांनी युक्त रथावर गौरवासाठी उभी राहिली. मायावी अश्विनी येथे आपल्या मायांनी कृत्य केले; भक्तांमध्ये नृत्य करणारे पुरुष जन्माला आले.
युवं श्रीभिर्दर्शताभिराभिः शुभे पुष्टिमूहथुः सूर्यायाः । प्र वां वयो वपुषेऽनु पप्तन्नक्षद्वाणी सुष्टुता धिष्ण्या वाम्
तुम्ही सुंदर आणि तेजस्वी रूपाने, सूर्यकन्येला समृद्धी दिली. तुमचे वेगवान घोडे तुमच्या कीर्तीमागे धावले; स्तुतिपूर्ण वाणी, हे यज्ञाचे अधिपती, तुमच्या आगमनाची खूण झाली.
आ वां वयोऽश्वासो वहिष्ठा अभि प्रयो नासत्या वहन्तु । प्र वां रथो मनोजवा असर्जीषः पृक्ष इषिधो अनु पूर्वीः
तुमचे वेगवान घोडे आणि रथ, हे अश्विनीदेवता, तुम्हाला येथे घेऊन आले. मनाच्या वेगाने जाणारा तुमचा रथ पाठवला गेला, तो उत्साहीपणे मागील रथांना पुढे नेतो.
पुरु हि वां पुरुभुजा देष्णं धेनुं न इषं पिन्वतमसक्राम् । स्तुतश्च वां माध्वी सुष्टुतिश्च रसाश्च ये वामनु रातिमग्मन्
खरंच, तुम्ही संपत्तीने परिपूर्ण आहात आणि वारंवार गायीप्रमाणे भरपूर दान दिले. तुमच्या मधुर आणि उत्तम स्तुती गौरवली गेली, आणि जे तुमच्या उदारतेमागे आले, तेही येथे पोहोचले.
उत म ऋज्रे पुरयस्य रघ्वी सुमीळ्हे शतं पेरुके च पक्वा । शाण्डो दाद्धिरणिनः स्मद्दिष्टीन्दश वशासो अभिषाच ऋष्वान्
माझ्यासाठी, त्या वेगवान नगरीत, शंभर शिजवलेल्या जेवणाचे पदार्थ आणि शंभर धान्याच्या कोठारात मिळाले. शाण्ड नावाच्या दानशूराने मला दहा मेलेल्या गायी दिल्या आणि बलाढ्य शत्रूंवर विजय मिळवून दिला.
सं वां शता नासत्या सहस्राश्वानां पुरुपन्था गिरे दात् । भरद्वाजाय वीर नू गिरे दाद्धता रक्षांसि पुरुदंससा स्युः
शंभर आणि हजार घोडे, हे अश्विनीदेवता, पर्वताच्या अनेक वाटांवरून दिले गेले आहेत. आता, हे वीर, पर्वतावर भरद्वाजाला द्या; तुमच्या अपार सामर्थ्याने राक्षसांचा नाश होवो.
आ वां सुम्ने वरिमन्सूरिभिः ष्याम्
तुमच्या कृपेने, तुमच्या विस्तृत मार्गाने, आम्ही सज्जनांसह पोहोचू दे.
उदु श्रिय उषसो रोचमाना अस्थुरपां नोर्मयो रुशन्तः । कृणोति विश्वा सुपथा सुगान्यभूदु वस्वी दक्षिणा मघोनी
उषा देवीचे तेजस्वी वैभव उदयास आले आहे, त्या पाण्यांवर उभ्या आहेत, त्यांचे घोडे चमकत आहेत. ती सर्व मार्ग सुकर करते आणि उत्तम करते; दानशूरतेने मिळणारे बक्षीस भरपूर झाले आहे.
भद्रा ददृक्ष उर्विया वि भास्युत्ते शोचिर्भानवो द्यामपप्तन् । आविर्वक्षः कृणुषे शुम्भमानोषो देवि रोचमाना महोभिः
सुंदर दिसणारी, तू सर्वत्र प्रकाशमान झाली आहेस; तुझे किरण आकाशात पसरले आहेत. आपले रूप प्रकट करून, तू ते उजळ करतेस, हे देवी उषा, आपल्या तेजाने तू चमकत आहेस.
वहन्ति सीमरुणासो रुशन्तो गावः सुभगामुर्विया प्रथानाम् । अपेजते शूरो अस्तेव शत्रून्बाधते तमो अजिरो न वोळ्हा
लाल घोड्यांनी उषेला नेले जाते, ती चमकत, सौभाग्य सर्वत्र पसरवते. वीर शत्रूंना भोसकून दूर करतो, तो अंधार घालवतो, वाहणाऱ्यासारखा वेगवान आहे.
सुगोत ते सुपथा पर्वतेष्ववाते अपस्तरसि स्वभानो । सा न आ वह पृथुयामन्नृष्वे रयिं दिवो दुहितरिषयध्यै
तुझा उत्तम मार्ग, तुझी सोपी वाट पर्वतांवर आहे; तू आपल्या प्रकाशाने अंधार दूर करतेस. हे दिव्य कन्ये, आमच्या पोषणासाठी भरपूर संपत्ती आमच्याकडे घेऊन ये.
सा वह योक्षभिरवातोषो वरं वहसि जोषमनु । त्वं दिवो दुहितर्या ह देवी पूर्वहूतौ मंहना दर्शता भूः
जोडलेल्या घोड्यांनी, तू सर्वोत्तम गोष्ट घेऊन येतेस, हे उषा; तू इच्छित दान आनंदाने आणतेस. हे देवी, दिव्य कन्ये, प्राचीन स्तुतितही तू तेजस्वी आणि मनोहर आहेस.
उत्ते वयश्चिद्वसतेरपप्तन्नरश्च ये पितुभाजो व्युष्टौ । अमा सते वहसि भूरि वाममुषो देवि दाशुषे मर्त्याय
गृहातील पक्षीदेखील उडाले, आणि जे पुरुष पहाटे पितृकार्य करतात तेही उठले. तू आमच्या घरी भरपूर संपत्ती घेऊन येतेस, हे देवी उषा, भक्त माणसांसाठी.
एषा स्या नो दुहिता दिवोजाः क्षितीरुच्छन्ती मानुषीरजीगः । या भानुना रुशता राम्यास्वज्ञायि तिरस्तमसश्चिदक्तून्
हीच आपली दिव्य कन्या आहे, तेजाने जन्मलेली, लोकांमध्ये उगवणारी, मानवी आणि दैवी. ती आपल्या प्रकाशाने तेजस्वी, सुंदर आहे, आणि अंधार व रात्रीच्या पलीकडेही ओळखली जाते.
वि तद्ययुररुणयुग्भिरश्वैश्चित्रं भान्त्युषसश्चन्द्ररथाः । अग्रं यज्ञस्य बृहतो नयन्तीर्वि ता बाधन्ते तम ऊर्म्यायाः
अरुण रंगाच्या घोड्यांनी जुळलेल्या रथांवर बसलेल्या तेजस्वी उषा मोठ्या शोभेने प्रकट होतात. त्या आपल्या चंद्रासारख्या रथांनी मोठ्या यज्ञाचा मार्ग दाखवतात आणि त्या लाटांच्या अंधाराला दूर करतात.
श्रवो वाजमिषमूर्जं वहन्तीर्नि दाशुष उषसो मर्त्याय । मघोनीर्वीरवत्पत्यमाना अवो धात विधते रत्नमद्य
उषा, तू भक्ताला कीर्ती, बळ, अन्न आणि तेज आणतेस. तू उदार आहेस, वीर संतती देतेस; आज या यज्ञ करणाऱ्याला अमूल्य दान दे.
इदा हि वो विधते रत्नमस्तीदा वीराय दाशुष उषासः । इदा विप्राय जरते यदुक्था नि ष्म मावते वहथा पुरा चित्
उषा, आता तू हे अमूल्य दान दिलेस; आता या वीर भक्तासाठी. आता या कवीसाठी, जेव्हा तो स्तोत्र गातो, तू नेहमीच शोधणाऱ्याला हे दान पोहोचवले आहेस, अगदी प्राचीन काळापासून.
इदा हि त उषो अद्रिसानो गोत्रा गवामङ्गिरसो गृणन्ति । व्यर्केण बिभिदुर्ब्रह्मणा च सत्या नृणामभवद्देवहूतिः
उषा, आता अंगिरस ऋषी गायींसाठी तुझी स्तुती करतात. सूर्याच्या किरणांनी आणि प्रार्थनेने त्यांनी अडथळा फोडला; देवांना केलेली मानवांची हाक खरी ठरली.
उच्छा दिवो दुहितः प्रत्नवन्नो भरद्वाजवद्विधते मघोनि । सुवीरं रयिं गृणते रिरीह्युरुगायमधि धेहि श्रवो नः
स्वर्गाची कन्या, प्राचीन उषा, भरद्वाजासारखी, भक्तावर उदार, तू उगव. आम्हाला भरपूर संपत्ती आणि वीर बळ दे; आमच्यावर मोठी कीर्ती ठेव.
वपुर्नु तच्चिकितुषे चिदस्तु समानं नाम धेनु पत्यमानम् । मर्तेष्वन्यद्दोहसे पीपाय सकृच्छुक्रं दुदुहे पृश्निरूधः
ज्ञानी माणसाने हे रूप ओळखावे—गायी हे एकच नाव सर्वत्र आहे, पण ती वेगवेगळ्या ठिकाणी पोहोचते. माणसांसाठी ती दुसरे दूध देते; एकदा तेजस्वी पृश्नीने दूध दिले.
ये अग्नयो न शोशुचन्निधाना द्विर्यत्त्रिर्मरुतो वावृधन्त । अरेणवो हिरण्ययास एषां साकं नृम्णैः पौंस्येभिश्च भूवन्
ते अग्नीप्रमाणे आपल्या जागी तेजाने झळकतात; दोनदा, तिनदा मरुतांनी आपली शक्ती वाढवली. त्यांच्या धुळीला सोनेरी रंग आहे; सामर्थ्य आणि शौर्याने ते एकत्र झाले.
रुद्रस्य ये मीळ्हुषः सन्ति पुत्रा याँश्चो नु दाधृविर्भरध्यै । विदे हि माता महो मही षा सेत्पृश्निः सुभ्वे गर्भमाधात्
रुद्राच्या जे दयाळू पुत्र आहेत आणि जे धैर्याने टिकून आहेत, त्यांना त्यांची मोठी, सामर्थ्यवान आई माहीत आहे. पृश्नीने सौंदर्यासाठी गर्भ धारण केला.
न य ईषन्ते जनुषोऽया न्वन्तः सन्तोऽवद्यानि पुनानाः । निर्यद्दुह्रे शुचयोऽनु जोषमनु श्रिया तन्वमुक्षमाणाः
ते आपल्या मूळापासून दूर जायला इच्छित नाहीत; शुद्ध राहून ते दोष टाळतात. जेव्हा त्यांना दूध काढतात, तेव्हा हे शुद्ध, सौंदर्याने सजलेले, आपले रूप प्रकट करतात.
मक्षू न येषु दोहसे चिदया आ नाम धृष्णु मारुतं दधानाः । न ये स्तौना अयासो मह्ना नू चित्सुदानुरव यासदुग्रान्
दूध काढतानाही, ते मरुतांचे सामर्थ्यशाली नाव धारण करतात. स्तुतीने किंवा मोठेपणाने ते थकत नाहीत; आजही हे उदार, भयंकर शत्रूंना दूर करतात.
त इदुग्राः शवसा धृष्णुषेणा उभे युजन्त रोदसी सुमेके । अध स्मैषु रोदसी स्वशोचिरामवत्सु तस्थौ न रोकः
हे भयंकर, सामर्थ्यवान आणि धैर्यशील, आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही एकत्र जुळवतात. त्यांच्या प्रकाशाने आकाश आणि पृथ्वी स्थिर राहतात; जागा कमी पडत नाही.
अनेनो वो मरुतो यामो अस्त्वनश्वश्चिद्यमजत्यरथीः । अनवसो अनभीशू रजस्तूर्वि रोदसी पथ्या याति साधन्
मरुतांनो, तुमची गती कोणत्याही अडथळ्याशिवाय आहे—even घोड्यांशिवाय, रथांशिवाय, बंधनांशिवाय, दडपणाशिवाय, तुम्ही आकाश आणि पृथ्वीच्या मार्गाने सहज जाता आणि कार्य साधता.
नास्य वर्ता न तरुता न्वस्ति मरुतो यमवथ वाजसातौ । तोके वा गोषु तनये यमप्सु स व्रजं दर्ता पार्ये अध द्योः
ज्याला तुम्ही मदत करता, मरुतांनो, त्याला कोणी थांबवू शकत नाही किंवा मागे टाकू शकत नाही. संतती, गायी, मुलं किंवा पाण्यात असो, तो अडथळा फोडतो आणि मग आकाश गाठतो.
प्र चित्रमर्कं गृणते तुराय मारुताय स्वतवसे भरध्वम् । ये सहांसि सहसा सहन्ते रेजते अग्ने पृथिवी मखेभ्यः
महान मरुतांसाठी, त्यांच्या स्वतःच्या सामर्थ्यासाठी, तेजस्वी स्तोत्र अर्पण करा. जे सामर्थ्याने मोठी कामे करतात, त्यांच्या विधीपुढे पृथ्वी आणि अग्नीही थरथरतात.
त्विषीमन्तो अध्वरस्येव दिद्युत्तृषुच्यवसो जुह्वो नाग्नेः । अर्चत्रयो धुनयो न वीरा भ्राजज्जन्मानो मरुतो अधृष्टाः
यज्ञाच्या ज्वाळेसारखे ते तेजस्वी आहेत; त्यांची भाले अग्नीच्या जिभेसारखी चमकतात. त्यांची स्तुती तिप्पट आहे, त्यांची गती वीरांसारखी; जन्मापासूनच मरुत अजेय आहेत.
तं वृधन्तं मारुतं भ्राजदृष्टिं रुद्रस्य सूनुं हवसा विवासे । दिवः शर्धाय शुचयो मनीषा गिरयो नाप उग्रा अस्पृध्रन्
वाढणाऱ्या, तेजस्वी दृष्टी असलेल्या, रुद्रपुत्र मरुताला मी प्रार्थनेने बोलावतो. स्वच्छ मनाने स्वर्गातील सैन्यासाठी; बलाढ्य पर्वतही त्याला स्पर्श करू शकले नाहीत.