त्वां वाजी हवते वाजिनेयो महो वाजस्य गध्यस्य सातौ । त्वां वृत्रेष्विन्द्र सत्पतिं तरुत्रं त्वां चष्टे मुष्टिहा गोषु युध्यन्
बक्षीस मिळवणारा तुझं नाव घेतो, हे इंद्रा, मोठ्या आणि हव्या असलेल्या बक्षिसासाठी. वृत्रांशीच्या लढायांमध्ये तू खरा स्वामी आणि बलवान आहेस; गायींसाठीच्या संघर्षात मुष्टीने लढणारा तुझीच मदत मागतो.
त्वं कविं चोदयोऽर्कसातौ त्वं कुत्साय शुष्णं दाशुषे वर्क् । त्वं शिरो अमर्मणः पराहन्नतिथिग्वाय शंस्यं करिष्यन्
तू कवीला स्तुती मिळवण्यासाठी प्रेरणा देतोस; कुत्सासाठी तू शुष्णाचा नाश केलास, भक्तासाठी. तू जिवंत नसलेल्या शत्रूचं डोकं उडवलंस आणि अतिथिग्वासाठी मोठं कार्य केलंस.
त्वं रथं प्र भरो योधमृष्वमावो युध्यन्तं वृषभं दशद्युम् । त्वं तुग्रं वेतसवे सचाहन्त्वं तुजिं गृणन्तमिन्द्र तूतोः
तू रथाला पुढे नेतोस, उंच योद्ध्याला आणि लढणाऱ्या दशल्यूम वृषभाला युद्धात उतरवतोस. तुग्राला वेतसूसाठी मदत केलीस; तुझी स्तुती करणाऱ्या तुजीचं, हे इंद्रा, संकटापासून रक्षण कर.
त्वं तदुक्थमिन्द्र बर्हणा कः प्र यच्छता सहस्रा शूर दर्षि । अव गिरेर्दासं शम्बरं हन्प्रावो दिवोदासं चित्राभिरूती
हे इंद्रा, तुझ्या सामर्थ्याने तू त्या स्तुतीमध्ये दिलेली हजारो दानं पाहिलीस. पर्वतावरून दास शंबराचा नाश केलास आणि दिवोदासाला अद्भुत मदत दिलीस.
त्वं श्रद्धाभिर्मन्दसानः सोमैर्दभीतये चुमुरिमिन्द्र सिष्वप् । त्वं रजिं पिठीनसे दशस्यन्षष्टिं सहस्रा शच्या सचाहन्
श्रद्धा आणि सोमाने तृप्त होऊन, हे इंद्रा, तू आमच्या सुरक्षिततेसाठी चुमुरीचा नाश केलास. तू राजीला मोडून टाकलंस आणि आपल्या सामर्थ्याने एकत्र साठ हजारांचा नाश केलास.
अहं चन तत्सूरिभिरानश्यां तव ज्याय इन्द्र सुम्नमोजः । त्वया यत्स्तवन्ते सधवीर वीरास्त्रिवरूथेन नहुषा शविष्ठ
मीही ज्ञानी लोकांसह तुझ्या कृपेचा, तुझ्या मोठ्या दयाळूपणाचा आणि बळाचा लाभ घेऊ दे, हे इंद्रा. जे वीर तुझी स्तुती करतात, त्यांना, हे नहुषपुत्र, तू तिप्पट संरक्षण देतोस.
वयं ते अस्यामिन्द्र द्युम्नहूतौ सखायः स्याम महिन प्रेष्ठाः । प्रातर्दनिः क्षत्रश्रीरस्तु श्रेष्ठो घने वृत्राणां सनये धनानाम्
हे इंद्रा, या कीर्तीच्या आह्वानात आम्ही तुझे मित्र होऊ, तुझ्या मोठेपणाने सर्वांत मानाचे ठरू. प्रातर्दनाला उत्तम राजसौभाग्य लाभो, तो युद्धात श्रेष्ठ ठरो आणि वृत्रांमध्ये धनाचा विजेता होवो.
किमस्य मदे किम्वस्य पीताविन्द्रः किमस्य सख्ये चकार । रणा वा ये निषदि किं ते अस्य पुरा विविद्रे किमु नूतनासः
या पेयाच्या आनंदासाठी, या पिण्यासाठी, या मैत्रीसाठी इंद्राने काय केलं? जे सभा किंवा रणांगणात बसतात, त्यांनी पूर्वी त्याला ओळखलं होतं का, की आत्ताच?
सदस्य मदे सद्वस्य पीताविन्द्रः सदस्य सख्ये चकार । रणा वा ये निषदि सत्ते अस्य पुरा विविद्रे सदु नूतनासः
या पेयाच्या आनंदासाठी, या पिण्यासाठी, या मैत्रीसाठीच इंद्र वागत असतो. सभा असो वा रणांगण, त्याच्यासोबत बसणाऱ्यांनी पूर्वी त्याला ओळखलं होतं का, की आत्ताच?
नहि नु ते महिमनः समस्य न मघवन्मघवत्त्वस्य विद्म । न राधसोराधसो नूतनस्येन्द्र नकिर्ददृश इन्द्रियं ते
खरंच, तुझ्या सामर्थ्याचं पूर्ण मोठेपण आम्हाला माहीत नाही, हे दानशूरा, ना तुझ्या दानाचं. तुझ्या जुन्या आणि नव्या दानांचं, हे इंद्रा, कुणीही मर्यादा पाहिलेली नाही.
एतत्त्यत्त इन्द्रियमचेति येनावधीर्वरशिखस्य शेषः । वज्रस्य यत्ते निहतस्य शुष्मात्स्वनाच्चिदिन्द्र परमो ददार
हे इंद्रा, हे तुझं प्रसिद्ध सामर्थ्य आहे, ज्याने तू वरशिखाचा उरलेला भाग नष्ट केलास. तुझ्या वज्राच्या प्रहाराने जेव्हा मोठा आवाज झाला, तेव्हा तू, इंद्रा, सगळ्यात दूरचा भाग फोडलास.
वधीदिन्द्रो वरशिखस्य शेषोऽभ्यावर्तिने चायमानाय शिक्षन् । वृचीवतो यद्धरियूपीयायां हन्पूर्वे अर्धे भियसापरो दर्त्
इंद्राने वरशिखाचा उरलेला भाग ठार मारला, परतणाऱ्याचा आणि विरोध करणाऱ्याचा पाठलाग केला. हरियूपीया येथे व्रचीवंतासाठी लढताना, त्याने भीतीने पुढील अर्धा भाग नष्ट केला.
त्रिंशच्छतं वर्मिण इन्द्र साकं यव्यावत्यां पुरुहूत श्रवस्या । वृचीवन्तः शरवे पत्यमानाः पात्रा भिन्दाना न्यर्थान्यायन्
तीनशे कवचधारी, यव्यावती येथे एकत्र, हे इंद्रा, कीर्ती मिळवण्यासाठी—व्रचीवंत, बाणांनी पडले, त्यांची भांडी फोडली गेली आणि ते शांत झाले.
यस्य गावावरुषा सूयवस्यू अन्तरू षु चरतो रेरिहाणा । स सृञ्जयाय तुर्वशं परादाद्वृचीवतो दैववाताय शिक्षन्
ज्याच्या गायी लालसर आणि उत्तम दूध देणाऱ्या आहेत, त्या आत भटकत असतात, अस्वस्थ—त्याने सृंजयासाठी तुर्वशाला दिलं, आणि व्रचीवंतासाठी दैववातासाठी प्रयत्न केला.
द्वयाँ अग्ने रथिनो विंशतिं गा वधूमतो मघवा मह्यं सम्राट् । अभ्यावर्ती चायमानो ददाति दूणाशेयं दक्षिणा पार्थवानाम्
दोन वेळा वीस रथयोध्ये, गायींसह, वधूंनी, दानशूर राजा, सम्राट, मला दिले. परतणारा आणि विरोध करणारा देतो; हे पार्थवांचं दक्षिणेकडील दान आहे.
आ गावो अग्मन्नुत भद्रमक्रन्सीदन्तु गोष्ठे रणयन्त्वस्मे । प्रजावतीः पुरुरूपा इह स्युरिन्द्राय पूर्वीरुषसो दुहानाः
गायी आल्या, त्या आनंद घेऊन आल्या; त्या गोठ्यात स्थिर राहू देत आणि आमच्यासाठी हंबरण्या करू देत. त्या भरपूर पिल्लावंत, अनेक रूपांच्या येथे असू देत; प्रत्येक उषेला इंद्रासाठी भरपूर दूध देऊ देत.
इन्द्रो यज्वने पृणते च शिक्षत्युपेद्ददाति न स्वं मुषायति । भूयोभूयो रयिमिदस्य वर्धयन्नभिन्ने खिल्ये नि दधाति देवयुम्
इंद्र यज्ञ करणाऱ्याला आणि उदार माणसाला नेहमी मदत करतो, तो आपलं काहीच लपवत नाही, मोकळ्या हाताने देतो. तो त्याच्या भक्ताचं धन पुन्हा पुन्हा वाढवतो आणि देवांना प्रिय असं धन अखंड साठ्यात ठेवतो.
न ता नशन्ति न दभाति तस्करो नासामामित्रो व्यथिरा दधर्षति । देवाँश्च याभिर्यजते ददाति च ज्योगित्ताभिः सचते गोपतिः सह
त्यांचं धन कधीच नष्ट होत नाही, चोर त्यांना त्रास देऊ शकत नाही, आणि शत्रू त्यांच्यावर विजय मिळवू शकत नाही. या धनामुळे देवांची पूजा होते, दान दिलं जातं, आणि गाईंचा मालक त्यांच्यासह भरभराट होतो.
न ता अर्वा रेणुककाटो अश्नुते न संस्कृतत्रमुप यन्ति ता अभि । उरुगायमभयं तस्य ता अनु गावो मर्तस्य वि चरन्ति यज्वनः
गाईंच्या जवळ किंवा दूर असलेल्या कोणत्याही हिंस्र प्राण्याला त्यांच्यापर्यंत पोहोचता येत नाही, आणि सापळे लावणाऱ्यांच्या हातीही त्या लागत नाहीत. त्या गाई विस्तीर्ण प्रदेशात निर्भयपणे फिरतात आणि यज्ञ करणाऱ्या माणसाच्या मालकीच्या असतात.
गावो भगो गाव इन्द्रो मे अच्छान्गावः सोमस्य प्रथमस्य भक्षः । इमा या गावः स जनास इन्द्र इच्छामीद्धृदा मनसा चिदिन्द्रम्
गाई म्हणजेच भाग्य, माझ्यासाठी गाई म्हणजेच इंद्र, गाई सोमरसाचा पहिला वाटा आहेत. या गाई, हे लोकांनो, म्हणजेच इंद्रच आहेत; मी मनापासून आणि हृदयाने इंद्राची इच्छा करतो.
यूयं गावो मेदयथा कृशं चिदश्रीरं चित्कृणुथा सुप्रतीकम् । भद्रं गृहं कृणुथ भद्रवाचो बृहद्वो वय उच्यते सभासु
गाई, तुम्ही अगदी कृश माणसालाही तग धरायला लावता, आणि कुरूपालाही सुंदर बनवता. तुम्ही घर सुखी करता, तुमच्या हाका शुभ असतात, आणि सभांमध्ये तुमचं नाव मोठ्या आदराने घेतलं जातं.
प्रजावतीः सूयवसं रिशन्तीः शुद्धा अपः सुप्रपाणे पिबन्तीः । मा व स्तेन ईशत माघशंसः परि वो हेती रुद्रस्य वृज्याः
गाई भरपूर वासरांनी युक्त, उत्तम गवत खातात, शुद्ध पाणी छानपणे पितात. तुमच्यावर चोर किंवा वाईट विचार करणारा कधीच राज्य करू नये; रुद्राच्या शस्त्रापासूनही तुम्ही वाचाव्यात.
उपेदमुपपर्चनमासु गोषूप पृच्यताम् । उप ऋषभस्य रेतस्युपेन्द्र तव वीर्ये
ही अर्पण विधी गाईंच्या मध्येच व्हावी, त्यांच्यात विचारली जावी. वृषभाच्या वीर्यात, आणि तुझ्या सामर्थ्यात, हे इंद्र, ही विधी घडावी.
इन्द्रं वो नरः सख्याय सेपुर्महो यन्तः सुमतये चकानाः । महो हि दाता वज्रहस्तो अस्ति महामु रण्वमवसे यजध्वम्
माणसांनो, आपण मैत्रीसाठी इंद्राची निवड केली आहे, तो मोठा आहे, आपल्यासाठी येतो आणि आपल्यावर प्रसन्न होतो. तो मोठा दाता आहे, वज्रधारी आहे—म्हणून मदतीसाठी त्या बलाढ्य इंद्राची पूजा करा.
आ यस्मिन्हस्ते नर्या मिमिक्षुरा रथे हिरण्यये रथेष्ठाः । आ रश्मयो गभस्त्यो स्थूरयोराध्वन्नश्वासो वृषणो युजानाः
ज्याच्या हातात वीरतेची आस आहे, त्याच्याकडे सोन्याचे रथ आहेत, आणि तो रथावर उभा आहे. त्याच्या हातात मजबूत लगाम आहेत, बलवान घोडे त्याच्या रथाला जोडले आहेत.
श्रिये ते पादा दुव आ मिमिक्षुर्धृष्णुर्वज्री शवसा दक्षिणावान् । वसानो अत्कं सुरभिं दृशे कं स्वर्ण नृतविषिरो बभूथ
तुझ्या पायांना तेज मिळावं म्हणून ते उत्सुक असतात, तू धाडसी, वज्रधारी, सामर्थ्यशाली आणि कुशल आहेस. सुगंधी वस्त्र घालून, सुंदर दिसणारा, सोन्यासारखा तू पुरुषांचा प्रमुख झालास.
स सोम आमिश्लतमः सुतो भूद्यस्मिन्पक्तिः पच्यते सन्ति धानाः । इन्द्रं नर स्तुवन्तो ब्रह्मकारा उक्था शंसन्तो देववाततमाः
तो सोमरस उत्तम प्रकारे मिसळलेला आणि पिळलेला आहे; त्यात जेवण शिजतं, धान्य साठलेलं आहे. इंद्राचं स्तवन करणारे, स्तोत्र तयार करणारे पुरुष, देवांनी प्रेरित होऊन त्याचं गुणगान करतात.
न ते अन्तः शवसो धाय्यस्य वि तु बाबधे रोदसी महित्वा । आ ता सूरिः पृणति तूतुजानो यूथेवाप्सु समीजमान ऊती
तुझ्या सामर्थ्याला कुठेच मर्यादा नाही, तुझ्या महानतेला आकाश आणि पृथ्वीही अडवू शकत नाहीत. सूर्य वेगाने फिरून त्यांना भरतो, जणू पाण्यात सैन्य एकत्र करणारा प्रमुखच.
एवेदिन्द्रः सुहव ऋष्वो अस्तूती अनूती हिरिशिप्रः सत्वा । एवा हि जातो असमात्योजाः पुरू च वृत्रा हनति नि दस्यून्
इंद्र सहज बोलावता येणारा, उंच, स्तुती आणि निंदा दोन्ही मिळवणारा, पिवळ्या दाढीचा, बलवान आहे. असा जन्मलेला, तो बळात बरोबरी नसलेला, अनेक शत्रूंना मारतो आणि दस्यूंना खाली पाडतो.
भूय इद्वावृधे वीर्यायँ एको अजुर्यो दयते वसूनि । प्र रिरिचे दिव इन्द्रः पृथिव्या अर्धमिदस्य प्रति रोदसी उभे
तो नेहमीच अधिक सामर्थ्यवान होत गेला; एकटाच, कधीही न संपणारा, तो सर्वांना संपत्ती देतो. इंद्राने आकाश आणि पृथ्वी व्यापली, आणि दोन्ही जगातील अर्धा भाग स्वतःसाठी घेतला.