उदु त्ये सूनवो गिरः काष्ठा अज्मेष्वत्नत । वाश्रा अभिज्ञु यातवे
त्यांच्या पुत्रांनी आपली गाणी वर उचलली आहेत, जणू काही जुव्यावरचे खांब ताठ उभे आहेत. हे बलवान, ओळख मिळवण्यासाठी आतुर आहेत.
त्यं चिद्घा दीर्घं पृथुं मिहो नपातममृध्रम् । प्र च्यावयन्ति यामभिः
ते लांब, रुंद आणि हट्टी मेघाचे अपत्यही आपल्या वेगाने हलवतात.
मरुतो यद्ध वो बलं जनाँ अचुच्यवीतन । गिरीँरचुच्यवीतन
मऱुतांनो, जेव्हा लोक तुमच्या बळाला तोंड देऊ शकत नाहीत, तेव्हा तुम्ही डोंगरही हलवता.
यद्ध यान्ति मरुतः सं ह ब्रुवतेऽध्वन्ना । शृणोति कश्चिदेषाम्
मऱुत जेव्हा मार्गावर निघतात, तेव्हा ते एकत्र बोलतात; त्यांचा आवाज कुणीतरी नक्कीच ऐकतो.
प्र यात शीभमाशुभिः सन्ति कण्वेषु वो दुवः । तत्रो षु मादयाध्वै
तुमच्या वेगवान घोड्यांवर बसून लवकर जा; कण्वांच्या घरात तुमचा आशीर्वाद आहे; तिथेच मार्गावर आनंद घ्या.
अस्ति हि ष्मा मदाय वः स्मसि ष्मा वयमेषाम् । विश्वं चिदायुर्जीवसे
खरंच, तुमच्यासाठी आनंद आहे; आम्हीही तुमच्यातलेच आहोत; आम्हाला पूर्ण आयुष्य जगू द्या.
कद्ध नूनं कधप्रियः पिता पुत्रं न हस्तयोः । दधिध्वे वृक्तबर्हिषः
आता, प्रिय म्हणून, तुम्ही आम्हाला कसे धरता, जसे वडील आपल्या मुलाला हातात धरतो, हे यज्ञकुशांनी सजलेले?
क्व नूनं कद्वो अर्थं गन्ता दिवो न पृथिव्याः । क्व वो गावो न रण्यन्ति
मऱुतांनो, आता तुम्ही कुठे जाणार, आकाशातून की पृथ्वीवरून? तुमच्या गायी कुठे भटकत नाहीत?
क्व वः सुम्ना नव्यांसि मरुतः क्व सुविता । क्वो विश्वानि सौभगा
मऱुतांनो, तुमचे नवे कृपाशिर्वाद कुठे आहेत, तुमचे उत्तम मार्गदर्शन कुठे आहे? तुमचे सर्व सौभाग्य कुठे आहे?
यद्यूयं पृश्निमातरो मर्तासः स्यातन । स्तोता वो अमृतः स्यात्
जर तुम्ही, पृष्णीच्या पुत्रांनो, मर्त्य झाले असतात, तर तुमचा स्तोत्र करणारा अमर झाला असता.
मा वो मृगो न यवसे जरिता भूदजोष्यः । पथा यमस्य गादुप
तुमचा गायक, चरणाऱ्या जनावरासारखा, तुम्हाला अप्रिय होऊ नये, यमाच्या मार्गावर जाऊ नये.
मो षु णः परापरा निरृतिर्दुर्हणा वधीत् । पदीष्ट तृष्णया सह
दूर किंवा जवळची, जिंकता न येणारी आपत्ती आम्हाला लागू नये; तुम्ही आम्हाला पाण्याबरोबरच्या मार्गावर ठेवा.
सत्यं त्वेषा अमवन्तो धन्वञ्चिदा रुद्रियासः । मिहं कृण्वन्त्यवाताम्
खरंच, तुम्ही रुद्रासारखे भयंकर आणि बलवान आहात, सपाट मैदानावरही; तुम्ही वाऱ्याविना पाऊस पाडता.
वाश्रेव विद्युन्मिमाति वत्सं न माता सिषक्ति । यदेषां वृष्टिरसर्जि
गायीसारखी वीज हंबरते, आई जशी वासराला सोडते, तशीच त्यांच्या पावसाच्या वेळी ती मुक्त होते.
दिवा चित्तमः कृण्वन्ति पर्जन्येनोदवाहेन । यत्पृथिवीं व्युन्दन्ति
दिवसा देखील, पर्जन्य मेघासह, ते अंधार करतात, जेव्हा ते पृथ्वी फाडतात.
अध स्वनान्मरुतां विश्वमा सद्म पार्थिवम् । अरेजन्त प्र मानुषाः
मऱुतांचा गडगडाट झाला, तेव्हा पृथ्वीवरील सर्व घरे थरथरली आणि माणसं घाबरली.
मरुतो वीळुपाणिभिश्चित्रा रोधस्वतीरनु । यातेमखिद्रयामभिः
मऱुतांनो, तुम्ही विखुरलेल्या हातांनी, तेजस्वी आणि विस्तीर्ण जागांमधून थकवा न येणाऱ्या मार्गाने जाता.
स्थिरा वः सन्तु नेमयो रथा अश्वास एषाम् । सुसंस्कृता अभीशवः
तुमच्या रथांच्या चाकांना बळकटपणा लाभो, घोडे ताठ राहो, आणि लगाम नीट बांधलेले असोत.
अच्छा वदा तना गिरा जरायै ब्रह्मणस्पतिम् । अग्निं मित्रं न दर्शतम्
आपल्या भक्तिपूर्ण वाणीने आपण वृद्धापकाळासाठी ब्रह्मणस्पतीला आणि तेजस्वी, सर्वांना दिसणाऱ्या मित्रासारख्या अग्नीला वंदन करूया.
मिमीहि श्लोकमास्ये पर्जन्य इव ततनः । गाय गायत्रमुक्थ्यम्
आपल्या तोंडातून सुंदर गाणे निर्माण कर, जसा पर्जन्य आकाशात पसरतो; स्तुती आणि गान आनंदाने गा.
वन्दस्व मारुतं गणं त्वेषं पनस्युमर्किणम् । अस्मे वृद्धा असन्निह
तू प्रचंड, आनंददायक आणि तेजस्वी असलेल्या मारुतांच्या गणाला वंदन कर; ते वृद्ध आणि बलवान होऊन आमच्याजवळ असोत.
प्र यदित्था परावतः शोचिर्न मानमस्यथ । कस्य क्रत्वा मरुतः कस्य वर्पसा कं याथ कं ह धूतयः
जेव्हा तुम्ही दूरवरून ज्वाळेसारखे चमकत आहात, हे मारुतांनो, ते कोणाच्या इच्छेने, कोणत्या रूपाने? तुम्ही कोणावर कृपा करता, कोणाला तुमचे वरदान लाभते?
स्थिरा वः सन्त्वायुधा पराणुदे वीळू उत प्रतिष्कभे । युष्माकमस्तु तविषी पनीयसी मा मर्त्यस्य मायिनः
तुमची शस्त्रे नेहमी मजबूत राहो, ती शत्रूंना खाली पाडो, पडलेल्यांना दूर लोटो; तुमची शक्ती सर्वात मोठी असो, ती माणसांच्या कपटाला कधीच बळी पडू नये.
परा ह यत्स्थिरं हथ नरो वर्तयथा गुरु । वि याथन वनिनः पृथिव्या व्याशाः पर्वतानाम्
तुम्ही जे मजबूत आहे ते दूर फेकता, जे जड आहे ते हलवता; पृथ्वीवरील जंगलं सैल करता आणि पर्वतांच्या कड्या फोडता.
नहि वः शत्रुर्विविदे अधि द्यवि न भूम्यां रिशादसः । युष्माकमस्तु तविषी तना युजा रुद्रासो नू चिदाधृषे
स्वर्गात किंवा पृथ्वीवर कोणताही शत्रू तुम्हाला ओळखू शकला नाही, हे संहारकांनो; तुमची शक्ती आमच्या संततीसह नेहमी आमच्याजवळ असो, हे रुद्रांनो.
प्र वेपयन्ति पर्वतान्वि विञ्चन्ति वनस्पतीन् । प्रो आरत मरुतो दुर्मदा इव देवासः सर्वया विशा
तुम्ही पर्वतांना थरथरवता, जंगलातील झाडांना हलवता; तुम्ही, मारुतांनो, सर्व देवांसह मद्यप्रमाणे धावता.
उपो रथेषु पृषतीरयुग्ध्वं प्रष्टिर्वहति रोहितः । आ वो यामाय पृथिवी चिदश्रोदबीभयन्त मानुषाः
तुम्ही तुमच्या रथांना चित्ताकर्षक घोड्या जोडता, लाल घोडा रथ ओढतो; पृथ्वीही तुमच्या येण्याची घाई करते आणि माणसे घाबरून जातात.
आ वो मक्षू तनाय कं रुद्रा अवो वृणीमहे । गन्ता नूनं नोऽवसा यथा पुरेत्था कण्वाय बिभ्युषे
तुमच्या जलद मदतीसाठी, हे रुद्रांनो, आम्ही आमच्या संततीसाठी तुमचे रक्षण मागतो; जसे पूर्वी भयभीत कण्वासाठी तुम्ही आलात, तसेच आता आमच्यासाठीही याल.
युष्मेषितो मरुतो मर्त्येषित आ यो नो अभ्व ईषते । वि तं युयोत शवसा व्योजसा वि युष्माकाभिरूतिभिः
ज्याला तुम्ही किंवा माणसे आमच्याविरुद्ध उभे करता, जो आमचे अपकार करतो, त्याला तुमच्या सामर्थ्याने, बळाने आणि मदतीने दूर करा.
असामि हि प्रयज्यवः कण्वं दद प्रचेतसः । असामिभिर्मरुत आ न ऊतिभिर्गन्ता वृष्टिं न विद्युतः
कारण तुम्ही, ज्ञानी देवांनो, नेहमी कण्वाला रक्षण दिले आहे; तुमच्या मदतीने, मारुतांनो, तुम्ही आमच्याकडे पावसासारखे आणि वीजेसारखे याल.