यत्पर्जन्य कनिक्रदत्स्तनयन्हंसि दुष्कृतः । प्रतीदं विश्वं मोदते यत्किं च पृथिव्यामधि
हे पर्जन्य, जेव्हा तू गर्जतोस आणि वीज कडाडवतोस, वाईट लोकांचा नाश करतोस; तेव्हा पृथ्वीवर जे काही आहे ते सर्व आनंदी होते.
अवर्षीर्वर्षमुदु षू गृभायाकर्धन्वान्यत्येतवा उ । अजीजन ओषधीर्भोजनाय कमुत प्रजाभ्योऽविदो मनीषाम्
तू पाऊस पाडलास, वीज पकडलीस, शेतं हलवलीस आणि पुढे गेला; तू अन्नासाठी वनस्पती निर्माण केल्यास—लोकांना कोणती बुद्धी दिलीस?
बळित्था पर्वतानां खिद्रं बिभर्षि पृथिवि । प्र या भूमिं प्रवत्वति मह्ना जिनोषि महिनि
पृथ्वी, तूं डोंगरांमध्ये बलवान झाली आहेस, लहान-मोठ्या सर्वांना पोटात धरतेस. आपल्या महानतेने तूं विशालतेवर विजय मिळवतेस, मोठेपणात नेहमी जिंकतेस.
स्तोमासस्त्वा विचारिणि प्रति ष्टोभन्त्यक्तुभिः । प्र या वाजं न हेषन्तं पेरुमस्यस्यर्जुनि
हे भ्रमण करणाऱ्या पृथ्वी, तुझ्यासाठी स्तुतीचे गीते गातात; जसे घोडे बक्षिसासाठी हिणकस करतात, तसेच सर्वजण तुझ्या कृपेची आस धरतात, हे तेजस्विनी.
दृळ्हा चिद्या वनस्पतीन्क्ष्मया दर्धर्ष्योजसा । यत्ते अभ्रस्य विद्युतो दिवो वर्षन्ति वृष्टयः
तुझ्या सामर्थ्याने पृथ्वीवरचे अगदी मजबूत झाडेसुद्धा तूं मोडून काढतेस; जेव्हा तुझ्या मेघातून वीज चमकते आणि आकाशातून पाऊस पडतो.
प्र सम्राजे बृहदर्चा गभीरं ब्रह्म प्रियं वरुणाय श्रुताय । वि यो जघान शमितेव चर्मोपस्तिरे पृथिवीं सूर्याय
सम्राट वरुण यांना, गूढ आणि प्रिय असं हे मोठं स्तोत्र अर्पण करतो; ज्यांनी, चर्मकारासारखे, पृथ्वीला सूर्याकरिता पसरवलं आहे.
वनेषु व्यन्तरिक्षं ततान वाजमर्वत्सु पय उस्रियासु । हृत्सु क्रतुं वरुणो अप्स्वग्निं दिवि सूर्यमदधात्सोममद्रौ
वनांमध्ये त्यांनी आकाश पसरवलं, वेगवानांना बळ दिलं, गायींना दूध दिलं; हृदयात वरुणांनी बुद्धी दिली, पाण्यात अग्नी, आकाशात सूर्य, आणि सोमामध्ये वज्र ठेवला.
नीचीनबारं वरुणः कवन्धं प्र ससर्ज रोदसी अन्तरिक्षम् । तेन विश्वस्य भुवनस्य राजा यवं न वृष्टिर्व्युनत्ति भूम
वरुणांनी पृथ्वी आणि आकाश यांच्या मध्ये लोंबकळणारे ढग आणि गुहा सोडली; त्या द्वारे, सर्व जगाचा राजा होऊन, तो पावसाच्या रूपाने धान्यासारखा पृथ्वीवर वर्षाव करतो.
उनत्ति भूमिं पृथिवीमुत द्यां यदा दुग्धं वरुणो वष्ट्यादित् । समभ्रेण वसत पर्वतासस्तविषीयन्तः श्रथयन्त वीराः
वरुण जेव्हा दूध वाहायला सांगतात, तेव्हा तो पृथ्वी, रुंद भूमी आणि आकाश उंचावतो; ढगासोबत पर्वत राहतात, बलवान वीरांसारखे फूटतात.
इमामू ष्वासुरस्य श्रुतस्य महीं मायां वरुणस्य प्र वोचम् । मानेनेव तस्थिवाँ अन्तरिक्षे वि यो ममे पृथिवीं सूर्येण
आता मी या प्रसिद्ध असुर वरुणाची ही मोठी माया सांगतो; जणू मोजमाप घेऊन आकाशात उभा राहून, त्याने सूर्याने पृथ्वीला व्यापले आहे.
इमामू नु कवितमस्य मायां महीं देवस्य नकिरा दधर्ष । एकं यदुद्ना न पृणन्त्येनीरासिञ्चन्तीरवनयः समुद्रम्
आता या बुद्धिमान देवाची मोठी माया कुणीही जिंकू शकले नाही; जेव्हा सर्व नद्या एकत्र वाहून, आपलं पाणी एक समुद्रात ओततात.
अर्यम्यं वरुण मित्र्यं वा सखायं वा सदमिद्भ्रातरं वा । वेशं वा नित्यं वरुणारणं वा यत्सीमागश्चकृमा शिश्रथस्तत्
आर्यमन, वरुण, मित्र, मित्र किंवा भाऊ, किंवा नेहमीचा सोबती, किंवा वरुणाचं आश्रय—आपण काही चूक केली असेल, ती आम्ही कबूल करतो.
कितवासो यद्रिरिपुर्न दीवि यद्वा घा सत्यमुत यन्न विद्म । सर्वा ता वि ष्य शिथिरेव देवाधा ते स्याम वरुण प्रियासः
फसवणूक करणारा असो, शत्रू असो, अंधारात असो, सत्यात असो, किंवा अज्ञानात असो—जशी काही चूक असो, त्या सर्व दोषांपासून आम्ही मुक्त होऊ, आणि देवा, वरुणा, तुझ्या प्रिय होऊ.
इन्द्राग्नी यमवथ उभा वाजेषु मर्त्यम् । दृळ्हा चित्स प्र भेदति द्युम्ना वाणीरिव त्रितः
इंद्र आणि अग्नी, तुम्ही दोघेही माणसाला स्पर्धेत मदत करता; अगदी कठीण गोष्टीसुद्धा तुमच्या तेजाने तो पार करतो, जसा त्रिताने आपल्या वाणीने केलं.
या पृतनासु दुष्टरा या वाजेषु श्रवाय्या । या पञ्च चर्षणीरभीन्द्राग्नी ता हवामहे
ज्या युद्धात जिंकता येत नाही, ज्या स्पर्धेत कीर्ती मिळते, ज्या पाच जमातींचं रक्षण करतात—इंद्र आणि अग्नी, आम्ही त्यांना हाक मारतो.
तयोरिदमवच्छवस्तिग्मा दिद्युन्मघोनोः । प्रति द्रुणा गभस्त्योर्गवां वृत्रघ्न एषते
त्या दोघांचं हे तेज, वीजेसारखं तीक्ष्ण, दानशूरांचं आहे; वृत्स्राचा संहार करणारा आपल्या हातांनी गायींकडे येतो.
ता वामेषे रथानामिन्द्राग्नी हवामहे । पती तुरस्य राधसो विद्वांसा गिर्वणस्तमा
इंद्र आणि अग्नी यांच्या रथांना मी मागतो, त्यांना हाक मारतो; मोठ्या संपत्तीचे स्वामी, ज्ञानी, आणि गायकांमध्ये सर्वात जास्त स्तुत्य.
ता वृधन्तावनु द्यून्मर्ताय देवावदभा । अर्हन्ता चित्पुरो दधेऽंशेव देवावर्वते
हे दोघे वाढत वाढत, माणसासाठी दिवसांचं रक्षण करतात, देवांसारखे; ते योग्य आहेत, आणि ते किल्ले देवांसाठी वाटतात, जणू भाग वाटावं तसं.
एवेन्द्राग्निभ्यामहावि हव्यं शूष्यं घृतं न पूतमद्रिभिः । ता सूरिषु श्रवो बृहद्रयिं गृणत्सु दिधृतमिषं गृणत्सु दिधृतम्
म्हणून इंद्र आणि अग्नी यांना आम्ही मोठं हवन अर्पण करतो, शुद्ध तुपासारखं, दगडांनी पिळलेलं; त्यांना, श्रेष्ठांमध्ये, कीर्ती, मोठी संपत्ती आणि अन्न मिळो, जे स्तुती करतात त्यांना मिळो.
प्र वो महे मतयो यन्तु विष्णवे मरुत्वते गिरिजा एवयामरुत् । प्र शर्धाय प्रयज्यवे सुखादये तवसे भन्ददिष्टये धुनिव्रताय शवसे
तुमच्या भावना महाविष्णू आणि पर्वतावर जन्मलेल्या, नेहमी गतीमान असलेल्या मरुतांकडे जावोत; त्या सैन्याकडे, यज्ञासाठी योग्य असणाऱ्याकडे, सुख देणाऱ्याकडे, बळशाली, वरदान देणारा, वेगवान आणि सामर्थ्यशाली यांच्याकडे जावोत.
प्र ये जाता महिना ये च नु स्वयं प्र विद्मना ब्रुवत एवयामरुत् । क्रत्वा तद्वो मरुतो नाधृषे शवो दाना मह्ना तदेषामधृष्टासो नाद्रयः
जे मरुत, मोठ्या सामर्थ्याने जन्मले आणि जे स्वतःच्या शक्तीने आजही तितकेच सामर्थ्यवान आहेत, जे समजून उमजून बोलतात, तुमच्या इच्छेने, मरुत, तुमची ताकद कुणीही रोखू शकत नाही; तुमची दाने मोठी आहेत आणि त्या सामर्थ्यामुळे तुमचे निर्भय वीर कधीही पराभूत होत नाहीत.
प्र ये दिवो बृहतः शृण्विरे गिरा सुशुक्वानः सुभ्व एवयामरुत् । न येषामिरी सधस्थ ईष्ट आँ अग्नयो न स्वविद्युतः प्र स्यन्द्रासो धुनीनाम्
जे मरुत, आकाशातल्या मोठ्या गगनातून त्यांच्या तेजस्वी आणि सुंदर आवाजाने ऐकू येतात, त्यांच्यातील कुणालाही सभेत स्थानाची इच्छा नसते; जणू जणू अग्नीच्या वीजेसारखे, त्या गर्जनाऱ्या प्रवाहांसारखे धावून जातात.
स चक्रमे महतो निरुरुक्रमः समानस्मात्सदस एवयामरुत् । यदायुक्त त्मना स्वादधि ष्णुभिर्विष्पर्धसो विमहसो जिगाति शेवृधो नृभिः
तो मरुत, सर्वसामान्य जागेतून मोठ्या पावलांनी पुढे गेला; जेव्हा त्याने स्वतःच्या इच्छेने वेगवान घोड्यांना जोडलं, तेव्हा तो प्रतिस्पर्ध्यांपेक्षा श्रेष्ठ ठरतो, बलवान वीरांसह विजय मिळवतो.
स्वनो न वोऽमवान्रेजयद्वृषा त्वेषो ययिस्तविष एवयामरुत् । येना सहन्त ऋञ्जत स्वरोचिष स्थारश्मानो हिरण्ययाः स्वायुधास इष्मिणः
मरुत, तुमचा गडगडणारा आवाज, बलशाली आणि हलवणारा, प्रचंड आणि विजयी आहे; त्याच्यामुळे तुम्ही जिंकता, तेजाने चमकता, दगडासारखे स्थिर, सोन्याचे हात असलेले, तुमची शस्त्रे धारदार आहेत.
अपारो वो महिमा वृद्धशवसस्त्वेषं शवोऽवत्वेवयामरुत् । स्थातारो हि प्रसितौ संदृशि स्थन ते न उरुष्यता निदः शुशुक्वांसो नाग्नयः
मरुत, तुमचं सामर्थ्य अमर्याद आहे, वाढतंय, तुमची ताकद प्रखर आहे—ती आम्हाला नेहमीच वाचवो; कारण तुम्ही नेहमी पुढे उभे राहता, सभेत दिसता, तुमची वस्ती प्रशस्त आहे, अग्नीप्रमाणे तेजस्वी आहात.
ते रुद्रासः सुमखा अग्नयो यथा तुविद्युम्ना अवन्त्वेवयामरुत् । दीर्घं पृथु पप्रथे सद्म पार्थिवं येषामज्मेष्वा महः शर्धांस्यद्भुतैनसाम्
हे रुद्रस्वरूप मरुत, तुम्ही उत्तम शस्त्रांनी सज्ज, अग्नीप्रमाणे बलवान, आम्हाला नेहमीच रक्षण करा; पृथ्वीवर तुमचं घर दूरदूर पसरलं आहे, जिथे तुमच्या घोड्यांमध्ये अद्भुत कृत्यांची मोठी सेना आहे.
अद्वेषो नो मरुतो गातुमेतन श्रोता हवं जरितुरेवयामरुत् । विष्णोर्महः समन्यवो युयोतन स्मद्रथ्यो न दंसनाप द्वेषांसि सनुतः
मरुत, द्वेष न ठेवता आमच्या मार्गावर या; भक्ताच्या हाकेला ऐका; विष्णूच्या मोठ्या सामर्थ्याशी एकरूप होऊन आम्हाला संरक्षण द्या, सारथ्यांसारखे आमच्यातील सर्व द्वेष दूर करा.
गन्ता नो यज्ञं यज्ञियाः सुशमि श्रोता हवमरक्ष एवयामरुत् । ज्येष्ठासो न पर्वतासो व्योमनि यूयं तस्य प्रचेतसः स्यात दुर्धर्तवो निदः
मरुत, यज्ञाला या, यज्ञासाठी योग्य आणि आनंद देणारे बना; रक्षण करणारे, आमच्या हाकेला ऐका; आकाशातील मोठ्या पर्वतांसारखे, ज्याला सर्वकाही कळतं, त्याच्या रक्षणासाठी तुम्ही अजेय ठेवा.
त्वं ह्यग्ने प्रथमो मनोतास्या धियो अभवो दस्म होता । त्वं सीं वृषन्नकृणोर्दुष्टरीतु सहो विश्वस्मै सहसे सहध्यै
अग्ने, तूच सर्वप्रथम मनाने स्मरण केला जातोस; तूच यज्ञाचा ज्ञानी होतार झाला आहेस; तूच आम्हाला कठीण संकटातून बाहेर काढणारे सामर्थ्य दिलेस, जेणेकरून आम्ही सर्व शक्ती एकत्र करू शकू.
अधा होता न्यसीदो यजीयानिळस्पद इषयन्नीड्यः सन् । तं त्वा नरः प्रथमं देवयन्तो महो राये चितयन्तो अनु ग्मन्
मग होतार म्हणून, तू यज्ञात बसलास, स्तुतीस पात्र जागा मिळवू इच्छित होतास; तुला, देवांची प्रथम उपासना करणारे लोक, मोठ्या संपत्तीच्या शोधात, नेहमी अनुसरतात.