यस्य प्रयाणमन्वन्य इद्ययुर्देवा देवस्य महिमानमोजसा । यः पार्थिवानि विममे स एतशो रजांसि देवः सविता महित्वना
ज्याच्या प्रवासाचा इतर देवांना इच्छाच असते, त्या देवाच्या सामर्थ्याने सर्व देव त्याचे अनुसरण करतात. ज्याने पृथ्वीचे प्रदेश मोजले, तो देव सविता आपल्या महानतेने आकाशही मोजतो.
उत यासि सवितस्त्रीणि रोचनोत सूर्यस्य रश्मिभिः समुच्यसि । उत रात्रीमुभयतः परीयस उत मित्रो भवसि देव धर्मभिः
सविता, तू तीन तेजस्वी लोकांतून जातोस आणि सूर्याच्या किरणांशी एकरूप होतोस. तू दोन्ही बाजूंनी रात्र व्यापतोस आणि आपल्या धर्माने मित्र होतोस.
उतेशिषे प्रसवस्य त्वमेक इदुत पूषा भवसि देव यामभिः । उतेदं विश्वं भुवनं वि राजसि श्यावाश्वस्ते सवित स्तोममानशे
तूच प्रेरणेचा स्वामी आहेस, आणि आपल्या मार्गांनी देव पूषण होतोस. अंधाऱ्या घोड्याचा सविता, तुझ्यासाठी स्तुती केली जाते आणि तू या सर्व जगावर प्रकाश टाकतोस.
तत्सवितुर्वृणीमहे वयं देवस्य भोजनम् । श्रेष्ठं सर्वधातमं तुरं भगस्य धीमहि
आम्ही सवितादेवाचे अन्न निवडतो. आम्हाला भाग्याचा श्रेष्ठ, सर्वांचे पालन करणारा आणि वेगवान असा हिस्सा मिळो.
अस्य हि स्वयशस्तरं सवितुः कच्चन प्रियम् । न मिनन्ति स्वराज्यम्
सवितृचे स्वतः मिळवलेले यश किंवा त्याचे आवडते स्वर्गातील राज्य कुणीही कमी करू शकत नाही.
स हि रत्नानि दाशुषे सुवाति सविता भगः । तं भागं चित्रमीमहे
सविता भगवंत भक्ताला धनसंपत्ती देतो; आम्ही त्याच्याकडून ते सुंदर भाग मागतो.
अद्या नो देव सवितः प्रजावत्सावीः सौभगम् । परा दुष्वप्न्यं सुव
देवा सविता, आज आम्हाला संतती आणि भाग्य दे; वाईट स्वप्नं आमच्यापासून दूर कर.
विश्वानि देव सवितर्दुरितानि परा सुव । यद्भद्रं तन्न आ सुव
देवा सविता, सर्व दुःख आमच्यापासून दूर कर आणि जे मंगल आहे ते आमच्याकडे आण.
अनागसो अदितये देवस्य सवितुः सवे । विश्वा वामानि धीमहि
सविता देवाच्या कृपेने, आम्ही निर्दोष राहून अदितीसाठी सर्व शुभ गोष्टी मिळवू दे.
आ विश्वदेवं सत्पतिं सूक्तैरद्या वृणीमहे । सत्यसवं सवितारम्
आज आम्ही स्तोत्रांनी सर्व देवांचे सत्यस्वरूप स्वामी सविता यांची निवड करतो.
य इमे उभे अहनी पुर एत्यप्रयुच्छन् । स्वाधीर्देवः सविता
स्वतःच्या इच्छेने चालणारा सविता देव, दिवस आणि रात्र यांच्या सुरुवातीला नेहमीच पुढे येतो.
य इमा विश्वा जातान्याश्रावयति श्लोकेन । प्र च सुवाति सविता
तो आपल्या स्तोत्रांनी ही सर्व सृष्टी जाहीर करतो; सविता निर्माण करतो आणि देतो.
अच्छा वद तवसं गीर्भिराभि स्तुहि पर्जन्यं नमसा विवास । कनिक्रदद्वृषभो जीरदानू रेतो दधात्योषधीषु गर्भम्
आपल्या शब्दांनी बलवान पर्जन्याचे गुणगान कर, नम्रतेने त्याची स्तुती कर; तो गर्जणारा वृषभ नेहमीच उदार आहे, तो वनस्पतींमध्ये बीज ठेवतो.
वि वृक्षान्हन्त्युत हन्ति रक्षसो विश्वं बिभाय भुवनं महावधात् । उतानागा ईषते वृष्ण्यावतो यत्पर्जन्य स्तनयन्हन्ति दुष्कृतः
तो झाडे तोडतो, राक्षसांचा नाश करतो; त्याच्या मोठ्या शक्तीने सगळ्या जगाला भीती वाटते; पर्जन्य गर्जतो तेव्हा निष्पापही घाबरतात आणि वाईट लोकांचा नाश होतो.
रथीव कशयाश्वाँ अभिक्षिपन्नाविर्दूतान्कृणुते वर्ष्याँ अह । दूरात्सिंहस्य स्तनथा उदीरते यत्पर्जन्यः कृणुते वर्ष्यं नभः
रथवान जसा आपल्या घोड्यांना चाबकाने पुढे लावतो, तसा तो पाऊस पाठवतो; सिंहाच्या गर्जनेप्रमाणे दूरवरून आवाज येतो, जेव्हा पर्जन्य आकाशात पाऊस पाडतो.
प्र वाता वान्ति पतयन्ति विद्युत उदोषधीर्जिहते पिन्वते स्वः । इरा विश्वस्मै भुवनाय जायते यत्पर्जन्यः पृथिवीं रेतसावति
वारे वाहतात, वीज चमकते, वनस्पती जागृत होतात, आकाश पाऊस पाडते; पर्जन्य पृथ्वीवर बीज टाकतो तेव्हा साऱ्या जगासाठी अन्न निर्माण होते.
यस्य व्रते पृथिवी नन्नमीति यस्य व्रते शफवज्जर्भुरीति । यस्य व्रत ओषधीर्विश्वरूपाः स नः पर्जन्य महि शर्म यच्छ
ज्याच्या आज्ञेने पृथ्वी वाकते, ज्याच्या आज्ञेने पाय असलेली जनावरे हलतात, ज्याच्या आज्ञेने सर्व प्रकारच्या वनस्पती वाढतात—हे पर्जन्य, आम्हाला मोठे रक्षण दे.
दिवो नो वृष्टिं मरुतो ररीध्वं प्र पिन्वत वृष्णो अश्वस्य धाराः । अर्वाङेतेन स्तनयित्नुनेह्यपो निषिञ्चन्नसुरः पिता नः
हे मरुतांनो, आमच्यासाठी आकाशातून पाऊस द्या, बलवान अश्वाच्या धारांनी पृथ्वी ओला करा; वडिलासारख्या असुरांनो, जवळ या आणि पाणी शिंपा.
अभि क्रन्द स्तनय गर्भमा धा उदन्वता परि दीया रथेन । दृतिं सु कर्ष विषितं न्यञ्चं समा भवन्तूद्वतो निपादाः
गर्जना कर, वीज कडाडव, बीज ठेव; आपल्या रथाने पाण्याभोवती फिर; खोल, भरपूर आणि खाली असलेले पाणी बाहेर काढ—मेघांतील सर्व प्रवाह एकत्र येऊ देत.
महान्तं कोशमुदचा नि षिञ्च स्यन्दन्तां कुल्या विषिताः पुरस्तात् । घृतेन द्यावापृथिवी व्युन्धि सुप्रपाणं भवत्वघ्न्याभ्यः
मोठा कुंभ ओता, वाहत्या नद्या पुढे जाऊ देत; तूपासारखे आकाश आणि पृथ्वी भरून टाक—गायींसाठी उत्तम पाणी मिळू दे.
यत्पर्जन्य कनिक्रदत्स्तनयन्हंसि दुष्कृतः । प्रतीदं विश्वं मोदते यत्किं च पृथिव्यामधि
हे पर्जन्य, जेव्हा तू गर्जतोस आणि वीज कडाडवतोस, वाईट लोकांचा नाश करतोस; तेव्हा पृथ्वीवर जे काही आहे ते सर्व आनंदी होते.
अवर्षीर्वर्षमुदु षू गृभायाकर्धन्वान्यत्येतवा उ । अजीजन ओषधीर्भोजनाय कमुत प्रजाभ्योऽविदो मनीषाम्
तू पाऊस पाडलास, वीज पकडलीस, शेतं हलवलीस आणि पुढे गेला; तू अन्नासाठी वनस्पती निर्माण केल्यास—लोकांना कोणती बुद्धी दिलीस?
बळित्था पर्वतानां खिद्रं बिभर्षि पृथिवि । प्र या भूमिं प्रवत्वति मह्ना जिनोषि महिनि
पृथ्वी, तूं डोंगरांमध्ये बलवान झाली आहेस, लहान-मोठ्या सर्वांना पोटात धरतेस. आपल्या महानतेने तूं विशालतेवर विजय मिळवतेस, मोठेपणात नेहमी जिंकतेस.
स्तोमासस्त्वा विचारिणि प्रति ष्टोभन्त्यक्तुभिः । प्र या वाजं न हेषन्तं पेरुमस्यस्यर्जुनि
हे भ्रमण करणाऱ्या पृथ्वी, तुझ्यासाठी स्तुतीचे गीते गातात; जसे घोडे बक्षिसासाठी हिणकस करतात, तसेच सर्वजण तुझ्या कृपेची आस धरतात, हे तेजस्विनी.
दृळ्हा चिद्या वनस्पतीन्क्ष्मया दर्धर्ष्योजसा । यत्ते अभ्रस्य विद्युतो दिवो वर्षन्ति वृष्टयः
तुझ्या सामर्थ्याने पृथ्वीवरचे अगदी मजबूत झाडेसुद्धा तूं मोडून काढतेस; जेव्हा तुझ्या मेघातून वीज चमकते आणि आकाशातून पाऊस पडतो.
प्र सम्राजे बृहदर्चा गभीरं ब्रह्म प्रियं वरुणाय श्रुताय । वि यो जघान शमितेव चर्मोपस्तिरे पृथिवीं सूर्याय
सम्राट वरुण यांना, गूढ आणि प्रिय असं हे मोठं स्तोत्र अर्पण करतो; ज्यांनी, चर्मकारासारखे, पृथ्वीला सूर्याकरिता पसरवलं आहे.
वनेषु व्यन्तरिक्षं ततान वाजमर्वत्सु पय उस्रियासु । हृत्सु क्रतुं वरुणो अप्स्वग्निं दिवि सूर्यमदधात्सोममद्रौ
वनांमध्ये त्यांनी आकाश पसरवलं, वेगवानांना बळ दिलं, गायींना दूध दिलं; हृदयात वरुणांनी बुद्धी दिली, पाण्यात अग्नी, आकाशात सूर्य, आणि सोमामध्ये वज्र ठेवला.
नीचीनबारं वरुणः कवन्धं प्र ससर्ज रोदसी अन्तरिक्षम् । तेन विश्वस्य भुवनस्य राजा यवं न वृष्टिर्व्युनत्ति भूम
वरुणांनी पृथ्वी आणि आकाश यांच्या मध्ये लोंबकळणारे ढग आणि गुहा सोडली; त्या द्वारे, सर्व जगाचा राजा होऊन, तो पावसाच्या रूपाने धान्यासारखा पृथ्वीवर वर्षाव करतो.
उनत्ति भूमिं पृथिवीमुत द्यां यदा दुग्धं वरुणो वष्ट्यादित् । समभ्रेण वसत पर्वतासस्तविषीयन्तः श्रथयन्त वीराः
वरुण जेव्हा दूध वाहायला सांगतात, तेव्हा तो पृथ्वी, रुंद भूमी आणि आकाश उंचावतो; ढगासोबत पर्वत राहतात, बलवान वीरांसारखे फूटतात.
इमामू ष्वासुरस्य श्रुतस्य महीं मायां वरुणस्य प्र वोचम् । मानेनेव तस्थिवाँ अन्तरिक्षे वि यो ममे पृथिवीं सूर्येण
आता मी या प्रसिद्ध असुर वरुणाची ही मोठी माया सांगतो; जणू मोजमाप घेऊन आकाशात उभा राहून, त्याने सूर्याने पृथ्वीला व्यापले आहे.