व्युच्छा दुहितर्दिवो मा चिरं तनुथा अपः । नेत्त्वा स्तेनं यथा रिपुं तपाति सूरो अर्चिषा सुजाते अश्वसूनृते
आकाशकन्या, तू उजळून निघा, आपले रूप फार वेळ लपवू नकोस. चोरास शत्रूसारखे दूर कर, जसा सूर्य आपल्या किरणांनी तापवतो, तशी तूही, सुजात, घोडे आणि मधुर वाणी देणारी आहेस.
एतावद्वेदुषस्त्वं भूयो वा दातुमर्हसि । या स्तोतृभ्यो विभावर्युच्छन्ती न प्रमीयसे सुजाते अश्वसूनृते
जितके तू जाणणाऱ्यांना दिले आहेस, त्याहून अधिक देण्यास तू योग्य आहेस. स्तुती करणाऱ्यांसाठी तू नेहमीच तेजस्वी राहतेस, सुजात, घोडे आणि मधुर वाणी देणारी.
द्युतद्यामानं बृहतीमृतेन ऋतावरीमरुणप्सुं विभातीम् । देवीमुषसं स्वरावहन्तीं प्रति विप्रासो मतिभिर्जरन्ते
ती तेजस्वी, महान, सत्यावर चालणारी, पाण्यात लालसर दिसणारी, प्रकाश आणणारी देवी उषा, ऋषी आपल्या मनाने तिची स्तुती करतात.
एषा जनं दर्शता बोधयन्ती सुगान्पथः कृण्वती यात्यग्रे । बृहद्रथा बृहती विश्वमिन्वोषा ज्योतिर्यच्छत्यग्रे अह्नाम्
ही उषा लोकांना जागवते, मार्ग सोपे करते आणि पुढे जाते. मोठ्या रथावर बसून, सर्वांना सामर्थ्य देते, दिवसांच्या सुरुवातीला प्रकाश पसरवते.
एषा गोभिररुणेभिर्युजानास्रेधन्ती रयिमप्रायु चक्रे । पथो रदन्ती सुविताय देवी पुरुष्टुता विश्ववारा वि भाति
ती लाल गायी जुळवून, संपत्ती वाढवते आणि मार्ग तयार करते. समृद्धीसाठी मार्ग देणारी, अनेकांनी स्तुत्य, सर्वांना देणारी देवी उषा उजळते.
एषा व्येनी भवति द्विबर्हा आविष्कृण्वाना तन्वं पुरस्तात् । ऋतस्य पन्थामन्वेति साधु प्रजानतीव न दिशो मिनाति
ती दोन वेण्या घालून समोर आपले रूप दाखवते. सत्याचा मार्ग उत्तमपणे चालते, जाणणाऱ्यासारखी दिशांचा विसर करत नाही.
एषा शुभ्रा न तन्वो विदानोर्ध्वेव स्नाती दृशये नो अस्थात् । अप द्वेषो बाधमाना तमांस्युषा दिवो दुहिता ज्योतिषागात्
ती शुभ्र, आपले रूप दाखवत, उभी राहते जणू अंघोळ करून. द्वेष आणि अंधार दूर करत, आकाशकन्या उषा प्रकाश घेऊन येते.
एषा प्रतीची दुहिता दिवो नॄन्योषेव भद्रा नि रिणीते अप्सः । व्यूर्ण्वती दाशुषे वार्याणि पुनर्ज्योतिर्युवतिः पूर्वथाकः
ती आमच्याकडे तोंड करून, जशी शुभेच्छा देणारी स्त्री, पाणी ओढते. भक्तांसाठी संपत्ती उघडते, ही तरुणी पूर्वीसारखे पुन्हा प्रकाश परत आणते.
युञ्जते मन उत युञ्जते धियो विप्रा विप्रस्य बृहतो विपश्चितः । वि होत्रा दधे वयुनाविदेक इन्मही देवस्य सवितुः परिष्टुतिः
ऋषी आपले मन आणि विचार जोडतात, त्या महान ज्ञानी ऋषीचे. विधी जाणणाऱ्यासाठी, त्यानेच होमाची स्थापना केली आहे—हा देव सविताचा मोठा स्तवन आहे.
विश्वा रूपाणि प्रति मुञ्चते कविः प्रासावीद्भद्रं द्विपदे चतुष्पदे । वि नाकमख्यत्सविता वरेण्योऽनु प्रयाणमुषसो वि राजति
तो कवी सर्व रूपे सोडतो; दोनपाय आणि चौपायांना शुभ घडवतो. सविता, श्रेष्ठ देव, आकाश उघडतो आणि उषांचा प्रवास सुरू होताच तेज पसरतो.
यस्य प्रयाणमन्वन्य इद्ययुर्देवा देवस्य महिमानमोजसा । यः पार्थिवानि विममे स एतशो रजांसि देवः सविता महित्वना
ज्याच्या प्रवासाचा इतर देवांना इच्छाच असते, त्या देवाच्या सामर्थ्याने सर्व देव त्याचे अनुसरण करतात. ज्याने पृथ्वीचे प्रदेश मोजले, तो देव सविता आपल्या महानतेने आकाशही मोजतो.
उत यासि सवितस्त्रीणि रोचनोत सूर्यस्य रश्मिभिः समुच्यसि । उत रात्रीमुभयतः परीयस उत मित्रो भवसि देव धर्मभिः
सविता, तू तीन तेजस्वी लोकांतून जातोस आणि सूर्याच्या किरणांशी एकरूप होतोस. तू दोन्ही बाजूंनी रात्र व्यापतोस आणि आपल्या धर्माने मित्र होतोस.
उतेशिषे प्रसवस्य त्वमेक इदुत पूषा भवसि देव यामभिः । उतेदं विश्वं भुवनं वि राजसि श्यावाश्वस्ते सवित स्तोममानशे
तूच प्रेरणेचा स्वामी आहेस, आणि आपल्या मार्गांनी देव पूषण होतोस. अंधाऱ्या घोड्याचा सविता, तुझ्यासाठी स्तुती केली जाते आणि तू या सर्व जगावर प्रकाश टाकतोस.
तत्सवितुर्वृणीमहे वयं देवस्य भोजनम् । श्रेष्ठं सर्वधातमं तुरं भगस्य धीमहि
आम्ही सवितादेवाचे अन्न निवडतो. आम्हाला भाग्याचा श्रेष्ठ, सर्वांचे पालन करणारा आणि वेगवान असा हिस्सा मिळो.
अस्य हि स्वयशस्तरं सवितुः कच्चन प्रियम् । न मिनन्ति स्वराज्यम्
सवितृचे स्वतः मिळवलेले यश किंवा त्याचे आवडते स्वर्गातील राज्य कुणीही कमी करू शकत नाही.
स हि रत्नानि दाशुषे सुवाति सविता भगः । तं भागं चित्रमीमहे
सविता भगवंत भक्ताला धनसंपत्ती देतो; आम्ही त्याच्याकडून ते सुंदर भाग मागतो.
अद्या नो देव सवितः प्रजावत्सावीः सौभगम् । परा दुष्वप्न्यं सुव
देवा सविता, आज आम्हाला संतती आणि भाग्य दे; वाईट स्वप्नं आमच्यापासून दूर कर.
विश्वानि देव सवितर्दुरितानि परा सुव । यद्भद्रं तन्न आ सुव
देवा सविता, सर्व दुःख आमच्यापासून दूर कर आणि जे मंगल आहे ते आमच्याकडे आण.
अनागसो अदितये देवस्य सवितुः सवे । विश्वा वामानि धीमहि
सविता देवाच्या कृपेने, आम्ही निर्दोष राहून अदितीसाठी सर्व शुभ गोष्टी मिळवू दे.
आ विश्वदेवं सत्पतिं सूक्तैरद्या वृणीमहे । सत्यसवं सवितारम्
आज आम्ही स्तोत्रांनी सर्व देवांचे सत्यस्वरूप स्वामी सविता यांची निवड करतो.
य इमे उभे अहनी पुर एत्यप्रयुच्छन् । स्वाधीर्देवः सविता
स्वतःच्या इच्छेने चालणारा सविता देव, दिवस आणि रात्र यांच्या सुरुवातीला नेहमीच पुढे येतो.
य इमा विश्वा जातान्याश्रावयति श्लोकेन । प्र च सुवाति सविता
तो आपल्या स्तोत्रांनी ही सर्व सृष्टी जाहीर करतो; सविता निर्माण करतो आणि देतो.
अच्छा वद तवसं गीर्भिराभि स्तुहि पर्जन्यं नमसा विवास । कनिक्रदद्वृषभो जीरदानू रेतो दधात्योषधीषु गर्भम्
आपल्या शब्दांनी बलवान पर्जन्याचे गुणगान कर, नम्रतेने त्याची स्तुती कर; तो गर्जणारा वृषभ नेहमीच उदार आहे, तो वनस्पतींमध्ये बीज ठेवतो.
वि वृक्षान्हन्त्युत हन्ति रक्षसो विश्वं बिभाय भुवनं महावधात् । उतानागा ईषते वृष्ण्यावतो यत्पर्जन्य स्तनयन्हन्ति दुष्कृतः
तो झाडे तोडतो, राक्षसांचा नाश करतो; त्याच्या मोठ्या शक्तीने सगळ्या जगाला भीती वाटते; पर्जन्य गर्जतो तेव्हा निष्पापही घाबरतात आणि वाईट लोकांचा नाश होतो.
रथीव कशयाश्वाँ अभिक्षिपन्नाविर्दूतान्कृणुते वर्ष्याँ अह । दूरात्सिंहस्य स्तनथा उदीरते यत्पर्जन्यः कृणुते वर्ष्यं नभः
रथवान जसा आपल्या घोड्यांना चाबकाने पुढे लावतो, तसा तो पाऊस पाठवतो; सिंहाच्या गर्जनेप्रमाणे दूरवरून आवाज येतो, जेव्हा पर्जन्य आकाशात पाऊस पाडतो.
प्र वाता वान्ति पतयन्ति विद्युत उदोषधीर्जिहते पिन्वते स्वः । इरा विश्वस्मै भुवनाय जायते यत्पर्जन्यः पृथिवीं रेतसावति
वारे वाहतात, वीज चमकते, वनस्पती जागृत होतात, आकाश पाऊस पाडते; पर्जन्य पृथ्वीवर बीज टाकतो तेव्हा साऱ्या जगासाठी अन्न निर्माण होते.
यस्य व्रते पृथिवी नन्नमीति यस्य व्रते शफवज्जर्भुरीति । यस्य व्रत ओषधीर्विश्वरूपाः स नः पर्जन्य महि शर्म यच्छ
ज्याच्या आज्ञेने पृथ्वी वाकते, ज्याच्या आज्ञेने पाय असलेली जनावरे हलतात, ज्याच्या आज्ञेने सर्व प्रकारच्या वनस्पती वाढतात—हे पर्जन्य, आम्हाला मोठे रक्षण दे.
दिवो नो वृष्टिं मरुतो ररीध्वं प्र पिन्वत वृष्णो अश्वस्य धाराः । अर्वाङेतेन स्तनयित्नुनेह्यपो निषिञ्चन्नसुरः पिता नः
हे मरुतांनो, आमच्यासाठी आकाशातून पाऊस द्या, बलवान अश्वाच्या धारांनी पृथ्वी ओला करा; वडिलासारख्या असुरांनो, जवळ या आणि पाणी शिंपा.
अभि क्रन्द स्तनय गर्भमा धा उदन्वता परि दीया रथेन । दृतिं सु कर्ष विषितं न्यञ्चं समा भवन्तूद्वतो निपादाः
गर्जना कर, वीज कडाडव, बीज ठेव; आपल्या रथाने पाण्याभोवती फिर; खोल, भरपूर आणि खाली असलेले पाणी बाहेर काढ—मेघांतील सर्व प्रवाह एकत्र येऊ देत.
महान्तं कोशमुदचा नि षिञ्च स्यन्दन्तां कुल्या विषिताः पुरस्तात् । घृतेन द्यावापृथिवी व्युन्धि सुप्रपाणं भवत्वघ्न्याभ्यः
मोठा कुंभ ओता, वाहत्या नद्या पुढे जाऊ देत; तूपासारखे आकाश आणि पृथ्वी भरून टाक—गायींसाठी उत्तम पाणी मिळू दे.