पर्वतश्चिन्महि वृद्धो बिभाय दिवश्चित्सानु रेजत स्वने वः । यत्क्रीळथ मरुत ऋष्टिमन्त आप इव सध्र्यञ्चो धवध्वे
मोठा, वाढलेला पर्वतही घाबरतो, आकाशाचे शिखरही तुमच्या गजराने थरथरते; मरुतांनो, तुम्ही भाल्यांसह खेळता, तेव्हा पाण्यांसारखे एकत्र धावता.
वरा इवेद्रैवतासो हिरण्यैरभि स्वधाभिस्तन्वः पिपिश्रे । श्रिये श्रेयांसस्तवसो रथेषु सत्रा महांसि चक्रिरे तनूषु
सोन्याने सजलेले, तेजस्वी, त्यांनी स्वतःच्या शक्तीने आपली देह झाकली आहेत; कीर्ती मिळवण्यासाठी, बलवान, रथांमध्ये, एकत्र येऊन मोठी कृत्ये केली आहेत.
अज्येष्ठासो अकनिष्ठास एते सं भ्रातरो वावृधुः सौभगाय । युवा पिता स्वपा रुद्र एषां सुदुघा पृश्निः सुदिना मरुद्भ्यः
हे ना मोठे ना लहान, सर्वजण भाऊ, सौभाग्यासाठी एकत्र वाढले आहेत. त्यांचे तरुण वडील, ज्ञानी रुद्र, आणि त्यांची पोषक माता पृष्णी, मरुतांना शुभ दिवस देतात.
यदुत्तमे मरुतो मध्यमे वा यद्वावमे सुभगासो दिवि ष्ठ । अतो नो रुद्रा उत वा न्वस्याग्ने वित्ताद्धविषो यद्यजाम
मरुतांनो, जे काही सर्वांत वरचे, मधले किंवा तळाचे आहे, हे भाग्यशाली, ते सर्व तुमचे आहे. त्या सर्वातून, रुद्रांनो किंवा अग्नी, आम्ही यज्ञातून काही मिळवू शकू का, हे आम्ही जाणू इच्छितो.
अग्निश्च यन्मरुतो विश्ववेदसो दिवो वहध्व उत्तरादधि ष्णुभिः । ते मन्दसाना धुनयो रिशादसो वामं धत्त यजमानाय सुन्वते
अग्नी आणि मरुतांनो, जेव्हा तुम्ही सर्वज्ञ, तुमच्या रथांनी सर्वोच्च आकाशातून घेऊन येता, तेव्हा ते आनंदी, दानशूर, उदार, यजमानाला संपत्ती देतात.
अग्ने मरुद्भिः शुभयद्भिरृक्वभिः सोमं पिब मन्दसानो गणश्रिभिः । पावकेभिर्विश्वमिन्वेभिरायुभिर्वैश्वानर प्रदिवा केतुना सजूः
अग्नी, मरुतांसह, तेजस्वी आणि गाणारे, तृप्त होऊन सोमपान कर; तुझ्या शुद्ध, सर्वत्र पसरलेल्या, अमर ज्वाळांनी, वैश्वानर, स्वर्गातून चिन्ह घेऊन ये.
के ष्ठा नरः श्रेष्ठतमा य एकएक आयय । परमस्याः परावतः
पुरुषांनो, तुम्हांपैकी सर्वांत श्रेष्ठ कोण आहेत, जे एकेकटे दूरवरून आले आहेत?
क्व वोऽश्वाः क्वाभीशवः कथं शेक कथा यय । पृष्ठे सदो नसोर्यमः
तुमचे घोडे कुठे आहेत? तुमच्या लगाम कुठे आहेत? तुम्ही कसे यशस्वी झालात, आणि कसे आलात? मागे कोण बसले आहे, तुमचा सोबती कोण आहे?
जघने चोद एषां वि सक्थानि नरो यमुः । पुत्रकृथे न जनयः
त्यांच्या मागे चाबूक आहे, त्यांच्या मांडी पसरलेल्या आहेत, पुरुषांनो; जणू पित्यांनी मुलांसाठी केलेल्या कृतीसारखे.
परा वीरास एतन मर्यासो भद्रजानयः । अग्नितपो यथासथ
वीरांनो, तरुणांनो, उत्तम कुळातील, पुढे चला; जसे अग्नीने प्रज्वलित होता, तसेच तुम्ही व्हा.
सनत्साश्व्यं पशुमुत गव्यं शतावयम् । श्यावाश्वस्तुताय या दोर्वीरायोपबर्बृहत्
हे उदार हात असणाऱ्या देवता, श्यावाश्व याने ज्याची स्तुती केली, त्याला सनत्शाश्व यांचे धन, गायी, आणि शंभरपट समृद्धी आम्हाला दे.
उत त्वा स्त्री शशीयसी पुंसो भवति वस्यसी । अदेवत्रादराधसः
स्त्री जर देवहीन आणि आदर न करणाऱ्यांशी जोडली नाही, तर ती पुरुषापेक्षा अधिक प्रिय आणि हवीशी होते.
वि या जानाति जसुरिं वि तृष्यन्तं वि कामिनम् । देवत्रा कृणुते मनः
ती चतुर, तृषार्त आणि इच्छा असणाऱ्याला ओळखते; तिचे मन देवत्वाकडे वळते.
उत घा नेमो अस्तुतः पुमाँ इति ब्रुवे पणिः । स वैरदेय इत्समः
स्तुती न मिळालेला तो म्हणतो, 'मी पुरुष आहे'; पण तो पणी म्हणजे शत्रूच आहे, नेहमी तसाच राहतो.
उत मेऽरपद्युवतिर्ममन्दुषी प्रति श्यावाय वर्तनिम् । वि रोहिता पुरुमीळ्हाय येमतुर्विप्राय दीर्घयशसे
तरुण आणि उत्सुक स्त्री माझ्याकडे आली नाही; मार्ग श्यावाकडे वळला, आणि लाल रंगाच्या, अनेकदा आह्वान केलेल्या, दीर्घ कीर्ती असलेल्या ऋषीकडे वळल्या.
यो मे धेनूनां शतं वैददश्विर्यथा ददत् । तरन्त इव मंहना
ज्याने मला शंभर गायी दिल्या, जणू दहा पट दिल्यासारखे, तो आपल्या मोठेपणाने सर्व अडथळे पार करणारा आहे.
य ईं वहन्त आशुभिः पिबन्तो मदिरं मधु । अत्र श्रवांसि दधिरे
जे वेगाने तिला नेतात, आणि मदिर मध पितात, त्यांनी इथे कीर्ती मिळवली आहे.
येषां श्रियाधि रोदसी विभ्राजन्ते रथेष्वा । दिवि रुक्म इवोपरि
ज्यांच्यासाठी रथांवर पृथ्वी आणि आकाश तेजाने उजळतात, जणू आकाशातले सोने.
युवा स मारुतो गणस्त्वेषरथो अनेद्यः । शुभंयावाप्रतिष्कुतः
तो मारुतींचा तरुण समूह, प्रचंड रथ असणारा, अजेय, तेजस्वी आणि कुणीही थांबवू न शकणारा आहे.
को वेद नूनमेषां यत्रा मदन्ति धूतयः । ऋतजाता अरेपसः
खरंच, कोण जाणतो त्यांच्या प्रेरितांचे ठिकाण कुठे आहे, जे सत्यातून जन्मलेले, कलंकरहित आहेत?
यूयं मर्तं विपन्यवः प्रणेतार इत्था धिया । श्रोतारो यामहूतिषु
हे ज्ञानीहो, तुम्ही माणसांना योग्य मार्ग दाखवता, अशा बुद्धीने; तुम्ही यज्ञातील आह्वान ऐकता.
ते नो वसूनि काम्या पुरुश्चन्द्रा रिशादसः । आ यज्ञियासो ववृत्तन
हे शत्रूंचा नाश करणारे, यज्ञास पात्र असणारे, आमच्यासाठी हवीहवीशी, उजळ संपत्ती द्या.
एतं मे स्तोममूर्म्ये दार्भ्याय परा वह । गिरो देवि रथीरिव
हे देवी, माझी ही स्तुती रथ चालवणाऱ्यासारखी उर्म्याचा पुत्र दार्भ्य याच्यापर्यंत पोहोचव.
उत मे वोचतादिति सुतसोमे रथवीतौ । न कामो अप वेति मे
हे अदिती, सोम पिळताना आणि रथस्पर्धेत मला बोलाव, कारण माझी इच्छा माझ्यापासून दूर जात नाही.
एष क्षेति रथवीतिर्मघवा गोमतीरनु । पर्वतेष्वपश्रितः
इथे रथ चालवणारा, दानशूर, गायींनी समृद्ध अशा प्रदेशात, पर्वतांमध्ये निवारा घेतो.
ऋतेन ऋतमपिहितं ध्रुवं वां सूर्यस्य यत्र विमुचन्त्यश्वान् । दश शता सह तस्थुस्तदेकं देवानां श्रेष्ठं वपुषामपश्यम्
सत्याने सत्य झाकले आहे, तिथेच सूर्याचे घोडे सोडले जातात; तिथे दहा शंभर एकत्र उभे होते, मी देवांमध्ये तेजाने श्रेष्ठ अशा त्या एकाला पाहिले.
तत्सु वां मित्रावरुणा महित्वमीर्मा तस्थुषीरहभिर्दुदुह्रे । विश्वाः पिन्वथः स्वसरस्य धेना अनु वामेकः पविरा ववर्त
हे मित्रावरुण, हेच तुमचे मोठेपण; उभे असणाऱ्यांनी ते दिवसा मिळवले; तुम्ही दोघे तुमच्या प्रवाहातील सर्व गायी वाढवता, आणि एकच धुरा तुमच्यासाठी फिरते.
अधारयतं पृथिवीमुत द्यां मित्रराजाना वरुणा महोभिः । वर्धयतमोषधीः पिन्वतं गा अव वृष्टिं सृजतं जीरदानू
हे मित्रावरुण राजांनो, तुमच्या सामर्थ्याने तुम्ही पृथ्वी आणि आकाश धरले; तुम्ही औषधी वाढवता, गायी वाढवता, पाऊस पाडता, आणि दीर्घायुष्य देता.
आ वामश्वासः सुयुजो वहन्तु यतरश्मय उप यन्त्वर्वाक् । घृतस्य निर्णिगनु वर्तते वामुप सिन्धवः प्रदिवि क्षरन्ति
तुमचे उत्तम जुळलेले, वेगवान घोडे तुमचा रथ जवळ आणोत. तुमच्यासाठी तुपाच्या धारांनी मार्ग तयार आहे, आणि आकाशातून नद्या तुमच्याकडे वाहत येतात.
अनु श्रुताममतिं वर्धदुर्वीं बर्हिरिव यजुषा रक्षमाणा । नमस्वन्ता धृतदक्षाधि गर्ते मित्रासाथे वरुणेळास्वन्तः
प्रसिद्ध आणि अचूक बुद्धीचे अनुसरण करत, जशी यज्ञाची आसंदी मंत्रांनी राखली जाते, तसेच आम्ही नम्रतेने, स्थिर कौशल्य धरून, हे मित्रावरुणा आणि इळा, तुम्ही खोल गाभ्यात निवास करता.