अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत
ऋष्या, तू मारुतांचा मोठा, दानशूर गणाकडे जा, जसा मित्र स्त्रीला दान देतो. आकाशातून, प्रचंड शक्तीने, आपल्या स्तुतींनी वंदिलेल्या, ते दान मागत येतात.
नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः
आता आपण त्यांच्या आठवणीने, देवांकडे जाऊ या, जणू आपल्या घरी जातो तसे. दानशूर, जागरूक, आणि सज्जनांसोबत, आपण स्तुती आणि अलंकारांनी त्यांना भेटू या.
प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः
माझ्या नातेवाईकांनी, त्या सज्जनांनी, गायीचे महत्त्व सांगितले, पृष्णीला आई म्हणाले; मग, शहाण्यांनी रुद्राला, बलाढ्य पित्याला, वंदिले.
सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे
सातजण, सात दात्यांनी, प्रत्येकी शंभर गायी दिल्या; यमुनाच्या काठी, प्रसिद्ध ठिकाणी, खाली मी गायींचे फळ शुद्ध करतो, वरती घोड्यांचे फळ शुद्ध करतो.
को वेद जानमेषां को वा पुरा सुम्नेष्वास मरुताम् । यद्युयुज्रे किलास्यः
या सर्वांचा जन्म कोण जाणतो? पूर्वी कोण मारुतांचा प्रिय होता? कोण त्यांना जोडले?
ऐतान्रथेषु तस्थुषः कः शुश्राव कथा ययुः । कस्मै सस्रुः सुदासे अन्वापय इळाभिर्वृष्टयः सह
रथात उभ्या असलेल्या त्यांची गोष्ट कोण ऐकली? ते कुठे गेले, कोण जाणतो? सुदासासाठी, अर्पण आणि पावसांसह, ते वाहिले का?
ते म आहुर्य आययुरुप द्युभिर्विभिर्मदे । नरो मर्या अरेपस इमान्पश्यन्निति ष्टुहि
माझ्याजवळ सांगितले की, ते तेजाने उजळलेले, आनंदात आले आहेत; हे तरुण, निष्कलंक वीर, हे पाहून त्यांची स्तुती कर.
ये अञ्जिषु ये वाशीषु स्वभानवः स्रक्षु रुक्मेषु खादिषु । श्राया रथेषु धन्वसु
जे अलंकार घालतात, कुऱ्हाडी घेतात, स्वतःच्या तेजाने उजळतात, हार, सोन्याचे दागिने, भाले घेतात; रथात आणि मैदानात शोभून दिसतात.
युष्माकं स्मा रथाँ अनु मुदे दधे मरुतो जीरदानवः । वृष्टी द्यावो यतीरिव
मारुता, तुमचे रथ मी आनंदाने ठेवले, नेहमी दान देणारे; आकाशात पावसाच्या धारा नद्यांसारख्या वाहतात.
आ यं नरः सुदानवो ददाशुषे दिवः कोशमचुच्यवुः । वि पर्जन्यं सृजन्ति रोदसी अनु धन्वना यन्ति वृष्टयः
त्या दानशूर वीरांनी भक्तासाठी आकाशातील कुंभ ओतला; ते पर्जन्याला सोडतात, पावसाच्या धारा पृथ्वीवर पसरतात आणि मैदानावर जातात.
ततृदानाः सिन्धवः क्षोदसा रजः प्र सस्रुर्धेनवो यथा । स्यन्ना अश्वा इवाध्वनो विमोचने वि यद्वर्तन्त एन्यः
नद्या वेगाने, फेसासह धावत गेल्या, धूळ उडते, जणू गायी धावत आहेत; सोडलेले घोडे रस्त्यावर धावतात, वेगवान पुढे जातात.
आ यात मरुतो दिव आन्तरिक्षादमादुत । माव स्थात परावतः
मारुता, आकाशातून, मध्यभागातून, आनंदाने या; दूर राहू नका.
मा वो रसानितभा कुभा क्रुमुर्मा वः सिन्धुर्नि रीरमत् । मा वः परि ष्ठात्सरयुः पुरीषिण्यस्मे इत्सुम्नमस्तु वः
रसा, अनितभा, कुंभा, क्रुमू, किंवा सिंधू यांनी तुम्हाला थांबवू नये; सरयू, जलाने भरलेली, तिनेही तुम्हाला अडवू नये; तुमची कृपा आमच्यावर असू द्या.
तं वः शर्धं रथानां त्वेषं गणं मारुतं नव्यसीनाम् । अनु प्र यन्ति वृष्टयः
तुमचा तो रथांचा, भयंकर, नेहमी नवा असलेला मारुतांचा समूह; त्यामागे पावसाच्या धारा येतात.
शर्धंशर्धं व एषां व्रातंव्रातं गणंगणं सुशस्तिभिः । अनु क्रामेम धीतिभिः
त्यांचा प्रत्येक समूह, प्रत्येक तुकडी, प्रत्येक गण, उत्तम स्तुतींसह; आपणही आपल्या विचारांनी त्यांचे अनुसरण करू या.
कस्मा अद्य सुजाताय रातहव्याय प्र ययुः । एना यामेन मरुतः
आज कोणासाठी, जो चांगल्या कुळात जन्मलेला, अर्पणास पात्र आहे, तुम्ही निघालात? या मार्गाने, हे मारुता.
येन तोकाय तनयाय धान्यं बीजं वहध्वे अक्षितम् । अस्मभ्यं तद्धत्तन यद्व ईमहे राधो विश्वायु सौभगम्
ज्यामुळे तुम्ही संततीसाठी, मुलांसाठी, धान्य आणि बीज, कधीही न संपणारे, आणता; आम्ही जे मागतो ते सर्व, सर्वांगीण समृद्धी, आम्हाला द्या.
अतीयाम निदस्तिरः स्वस्तिभिर्हित्वावद्यमरातीः । वृष्ट्वी शं योराप उस्रि भेषजं स्याम मरुतः सह
आपल्या शुभाशीर्वादांनी, आपण खोल आणि कठीण अडथळे पार करू, वाईट आणि शत्रूंना मागे टाकू; पाऊस आणि आनंदासह, हे मारुता, आम्हाला औषध आणि आरोग्य द्या.
सुदेवः समहासति सुवीरो नरो मरुतः स मर्त्यः । यं त्रायध्वे स्याम ते
ज्याला तुम्ही, मरुतांनो, संरक्षण देता, तो माणूस खरोखरच भाग्यवान आणि पराक्रमी असतो. आम्हीही तुमच्या छायेत असे व्हावं, हीच आमची इच्छा.
स्तुहि भोजान्स्तुवतो अस्य यामनि रणन्गावो न यवसे । यतः पूर्वाँ इव सखीँरनु ह्वय गिरा गृणीहि कामिनः
उदार लोकांचं आणि त्यांच्या निवासाचं गुणगान कर. जसं रणातील घोडे ताज्या गवताकडे धावतात, तसं पूर्वीचे मित्र आपल्या आवाजाने बोलाव, आणि इच्छुकांसाठी गाणं गा.
प्र शर्धाय मारुताय स्वभानव इमां वाचमनजा पर्वतच्युते । घर्मस्तुभे दिव आ पृष्ठयज्वने द्युम्नश्रवसे महि नृम्णमर्चत
स्वतः प्रकाशमान असलेल्या मरुतांच्या सैन्यासाठी, पर्वतातून जन्मलेली ही नवी वाणी अर्पण कर. आकाशावर यज्ञ करणाऱ्या, तेजस्वी आणि पराक्रमी मरुतांचं गाण्याने स्तुती कर.
प्र वो मरुतस्तविषा उदन्यवो वयोवृधो अश्वयुजः परिज्रयः । सं विद्युता दधति वाशति त्रितः स्वरन्त्यापोऽवना परिज्रयः
मरुतांनो, तुम्ही बलवान, तरुण, घोड्यांनी युक्त आणि वेगवान आहात, तुमच्यासाठी आम्ही गातो. तुम्ही वीज घेऊन जाता, एकत्र गर्जता, पाणी घुमते आणि वेगवान मरुत पाऊस पाडतात.
विद्युन्महसो नरो अश्मदिद्यवो वातत्विषो मरुतः पर्वतच्युतः । अब्दया चिन्मुहुरा ह्रादुनीवृत स्तनयदमा रभसा उदोजसः
तेजस्वी मरुत, वादळी, पर्वतातून आलेले, त्यांच्या रथांनी जणू आग पेटवली आहे. पावसासह पुन्हा पुन्हा गडगडतात, मोठ्या शक्तीने पाणी सोडतात.
व्यक्तून्रुद्रा व्यहानि शिक्वसो व्यन्तरिक्षं वि रजांसि धूतयः । वि यदज्राँ अजथ नाव ईं यथा वि दुर्गाणि मरुतो नाह रिष्यथ
रुद्रस्वरूप, सामर्थ्यशाली मरुत आकाश आणि दिशांचे आडथळे दूर करतात. जसं जहाज लाटांतून मार्ग काढतं, तसं तुम्ही अडथळे दूर करता आणि संकटात कधीच हार मानत नाही.
तद्वीर्यं वो मरुतो महित्वनं दीर्घं ततान सूर्यो न योजनम् । एता न यामे अगृभीतशोचिषोऽनश्वदां यन्न्ययातना गिरिम्
मरुतांनो, तुमचं सामर्थ्य आणि मोठेपण सूर्याच्या मार्गासारखं दूरवर पसरलेलं आहे. या प्रवासात, तुमची ज्वाळा कुणीही पकडू शकत नाही, जेव्हा तुम्ही घोड्यांशिवाय पर्वत ओलांडता.
अभ्राजि शर्धो मरुतो यदर्णसं मोषथा वृक्षं कपनेव वेधसः । अध स्मा नो अरमतिं सजोषसश्चक्षुरिव यन्तमनु नेषथा सुगम्
मरुतांची फौज तेजाने उजळली, जेव्हा तुम्ही सजलेले असता आणि कुशल कारागिरासारखे झाडाला इजा करत नाही. मग एकत्र इच्छेने, तुम्ही आम्हाला चांगल्या मार्गावर नेतात, जसं मार्गदर्शक डोळसाला नेतं.
न स जीयते मरुतो न हन्यते न स्रेधति न व्यथते न रिष्यति । नास्य राय उप दस्यन्ति नोतय ऋषिं वा यं राजानं वा सुषूदथ
मरुतांनो, ज्याला तुम्ही साथ देता, तो कधीच हरत नाही, मरत नाही, कमी होत नाही, घाबरत नाही, नाहीसा होत नाही. त्याच्या संपत्तीला शत्रू जवळ येऊ शकत नाही, मग तो ऋषी असो वा राजा.
नियुत्वन्तो ग्रामजितो यथा नरोऽर्यमणो न मरुतः कवन्धिनः । पिन्वन्त्युत्सं यदिनासो अस्वरन्व्युन्दन्ति पृथिवीं मध्वो अन्धसा
मरुतांनो, तुमच्या सैन्यासह तुम्ही जसं युद्धात जिंकणारे असता, तसं फसवले जात नाही. गायक गातात तेव्हा तुम्ही कलश भरता, आणि अमृताच्या गोडीने पृथ्वी ओलावता.
प्रवत्वतीयं पृथिवी मरुद्भ्यः प्रवत्वती द्यौर्भवति प्रयद्भ्यः । प्रवत्वतीः पथ्या अन्तरिक्ष्याः प्रवत्वन्तः पर्वता जीरदानवः
ही पृथ्वी मरुतांकडे वळावी, आकाश प्रयत्न करणाऱ्यांकडे वळावं. आकाशातील वाटा वळाव्यात, आणि प्राचीन पर्वतही झुकावेत.
यन्मरुतः सभरसः स्वर्णरः सूर्य उदिते मदथा दिवो नरः । न वोऽश्वाः श्रथयन्ताह सिस्रतः सद्यो अस्याध्वनः पारमश्नुथ
मरुतांनो, जेव्हा तुम्ही सूर्याप्रमाणे तेजस्वी आणि सामर्थ्याने भरलेले असता, तेव्हा तुमचे घोडे धावताना थकत नाहीत. तुम्ही लगेच या मार्गाचा शेवट गाठता.