मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः
मरुतांसाठी आपण धैर्याने स्तुती आणि यज्ञ अर्पण करूया. हे मरुत, जे युगानुयुगे माणसांचे संकटांपासून रक्षण करतात.
अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः
हे मरुत, जे उदार आणि सामर्थ्यशाली आहेत, त्यांना स्वर्गातील यज्ञ अर्पण करावा.
आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः
सोन्याच्या अलंकारांनी सजलेले, युद्धात उंच उभे राहणारे हे वीर आपली भाले सोडतात. त्यांच्या मागे वीज चमकते, मरुतांची गडगडाट प्रसूती वेदनेतील स्त्रियांसारखी वाटते, आणि सूर्य आपल्या तेजाने आकाशात चमकतो.
ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः
जे पृथ्वीवर बळकट झाले, जे विशाल आकाशात आहेत, नद्यांच्या संगमात किंवा आकाशाच्या मोठ्या निवासस्थानी आहेत.
शर्धो मारुतमुच्छंस सत्यशवसमृभ्वसम् । उत स्म ते शुभे नरः प्र स्यन्द्रा युजत त्मना
मरुतांचा हा समूह, ज्यांच्याकडे खरी शक्ती आणि तेज आहे, त्यांची स्तुती केली जाते. हे वीर, तुमची तेजस्वी रथं स्वतःच्या सामर्थ्याने जुळवली जातात.
उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा
परुष्णी नदीवर हे लोक लोकर घालून राहतात, पवित्र आहेत. त्यांच्या रथांची चाकं आपल्या सामर्थ्याने पर्वत फोडतात.
आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते
मुख्य रस्ते, फाटे, आतले मार्ग, बाजूचे वाटा—या सर्व नावांनी माझ्यासाठी यज्ञ विस्तारला जातो.
अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या
तेव्हा वीरांची स्तुती होते, तेव्हा सैन्याचीही स्तुती होते. मग पक्ष्यांच्या पंखांसारखी त्यांची अद्भुत रूपं दिसतात.
छन्दस्तुभः कुभन्यव उत्समा कीरिणो नृतुः । ते मे के चिन्न तायव ऊमा आसन्दृशि त्विषे
स्तोत्रांनी गात, कुबन्य लोक स्रोतावरून वाहतात, ते नर्तकांसारखे दिसतात. त्यातील काही माता आहेत, काही तेजस्वी रूपात दिसतात.
य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा
जे उंच, धारदार शस्त्रधारी, ज्ञानी आणि सर्जनशील आहेत, त्या मरुतांच्या समूहाला आपण आनंदाने आणि आदराने वंदन करूया.
अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत
ऋष्या, तू मारुतांचा मोठा, दानशूर गणाकडे जा, जसा मित्र स्त्रीला दान देतो. आकाशातून, प्रचंड शक्तीने, आपल्या स्तुतींनी वंदिलेल्या, ते दान मागत येतात.
नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः
आता आपण त्यांच्या आठवणीने, देवांकडे जाऊ या, जणू आपल्या घरी जातो तसे. दानशूर, जागरूक, आणि सज्जनांसोबत, आपण स्तुती आणि अलंकारांनी त्यांना भेटू या.
प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः
माझ्या नातेवाईकांनी, त्या सज्जनांनी, गायीचे महत्त्व सांगितले, पृष्णीला आई म्हणाले; मग, शहाण्यांनी रुद्राला, बलाढ्य पित्याला, वंदिले.
सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे
सातजण, सात दात्यांनी, प्रत्येकी शंभर गायी दिल्या; यमुनाच्या काठी, प्रसिद्ध ठिकाणी, खाली मी गायींचे फळ शुद्ध करतो, वरती घोड्यांचे फळ शुद्ध करतो.
को वेद जानमेषां को वा पुरा सुम्नेष्वास मरुताम् । यद्युयुज्रे किलास्यः
या सर्वांचा जन्म कोण जाणतो? पूर्वी कोण मारुतांचा प्रिय होता? कोण त्यांना जोडले?
ऐतान्रथेषु तस्थुषः कः शुश्राव कथा ययुः । कस्मै सस्रुः सुदासे अन्वापय इळाभिर्वृष्टयः सह
रथात उभ्या असलेल्या त्यांची गोष्ट कोण ऐकली? ते कुठे गेले, कोण जाणतो? सुदासासाठी, अर्पण आणि पावसांसह, ते वाहिले का?
ते म आहुर्य आययुरुप द्युभिर्विभिर्मदे । नरो मर्या अरेपस इमान्पश्यन्निति ष्टुहि
माझ्याजवळ सांगितले की, ते तेजाने उजळलेले, आनंदात आले आहेत; हे तरुण, निष्कलंक वीर, हे पाहून त्यांची स्तुती कर.
ये अञ्जिषु ये वाशीषु स्वभानवः स्रक्षु रुक्मेषु खादिषु । श्राया रथेषु धन्वसु
जे अलंकार घालतात, कुऱ्हाडी घेतात, स्वतःच्या तेजाने उजळतात, हार, सोन्याचे दागिने, भाले घेतात; रथात आणि मैदानात शोभून दिसतात.
युष्माकं स्मा रथाँ अनु मुदे दधे मरुतो जीरदानवः । वृष्टी द्यावो यतीरिव
मारुता, तुमचे रथ मी आनंदाने ठेवले, नेहमी दान देणारे; आकाशात पावसाच्या धारा नद्यांसारख्या वाहतात.
आ यं नरः सुदानवो ददाशुषे दिवः कोशमचुच्यवुः । वि पर्जन्यं सृजन्ति रोदसी अनु धन्वना यन्ति वृष्टयः
त्या दानशूर वीरांनी भक्तासाठी आकाशातील कुंभ ओतला; ते पर्जन्याला सोडतात, पावसाच्या धारा पृथ्वीवर पसरतात आणि मैदानावर जातात.
ततृदानाः सिन्धवः क्षोदसा रजः प्र सस्रुर्धेनवो यथा । स्यन्ना अश्वा इवाध्वनो विमोचने वि यद्वर्तन्त एन्यः
नद्या वेगाने, फेसासह धावत गेल्या, धूळ उडते, जणू गायी धावत आहेत; सोडलेले घोडे रस्त्यावर धावतात, वेगवान पुढे जातात.
आ यात मरुतो दिव आन्तरिक्षादमादुत । माव स्थात परावतः
मारुता, आकाशातून, मध्यभागातून, आनंदाने या; दूर राहू नका.
मा वो रसानितभा कुभा क्रुमुर्मा वः सिन्धुर्नि रीरमत् । मा वः परि ष्ठात्सरयुः पुरीषिण्यस्मे इत्सुम्नमस्तु वः
रसा, अनितभा, कुंभा, क्रुमू, किंवा सिंधू यांनी तुम्हाला थांबवू नये; सरयू, जलाने भरलेली, तिनेही तुम्हाला अडवू नये; तुमची कृपा आमच्यावर असू द्या.
तं वः शर्धं रथानां त्वेषं गणं मारुतं नव्यसीनाम् । अनु प्र यन्ति वृष्टयः
तुमचा तो रथांचा, भयंकर, नेहमी नवा असलेला मारुतांचा समूह; त्यामागे पावसाच्या धारा येतात.
शर्धंशर्धं व एषां व्रातंव्रातं गणंगणं सुशस्तिभिः । अनु क्रामेम धीतिभिः
त्यांचा प्रत्येक समूह, प्रत्येक तुकडी, प्रत्येक गण, उत्तम स्तुतींसह; आपणही आपल्या विचारांनी त्यांचे अनुसरण करू या.
कस्मा अद्य सुजाताय रातहव्याय प्र ययुः । एना यामेन मरुतः
आज कोणासाठी, जो चांगल्या कुळात जन्मलेला, अर्पणास पात्र आहे, तुम्ही निघालात? या मार्गाने, हे मारुता.
येन तोकाय तनयाय धान्यं बीजं वहध्वे अक्षितम् । अस्मभ्यं तद्धत्तन यद्व ईमहे राधो विश्वायु सौभगम्
ज्यामुळे तुम्ही संततीसाठी, मुलांसाठी, धान्य आणि बीज, कधीही न संपणारे, आणता; आम्ही जे मागतो ते सर्व, सर्वांगीण समृद्धी, आम्हाला द्या.
अतीयाम निदस्तिरः स्वस्तिभिर्हित्वावद्यमरातीः । वृष्ट्वी शं योराप उस्रि भेषजं स्याम मरुतः सह
आपल्या शुभाशीर्वादांनी, आपण खोल आणि कठीण अडथळे पार करू, वाईट आणि शत्रूंना मागे टाकू; पाऊस आणि आनंदासह, हे मारुता, आम्हाला औषध आणि आरोग्य द्या.
सुदेवः समहासति सुवीरो नरो मरुतः स मर्त्यः । यं त्रायध्वे स्याम ते
ज्याला तुम्ही, मरुतांनो, संरक्षण देता, तो माणूस खरोखरच भाग्यवान आणि पराक्रमी असतो. आम्हीही तुमच्या छायेत असे व्हावं, हीच आमची इच्छा.
स्तुहि भोजान्स्तुवतो अस्य यामनि रणन्गावो न यवसे । यतः पूर्वाँ इव सखीँरनु ह्वय गिरा गृणीहि कामिनः
उदार लोकांचं आणि त्यांच्या निवासाचं गुणगान कर. जसं रणातील घोडे ताज्या गवताकडे धावतात, तसं पूर्वीचे मित्र आपल्या आवाजाने बोलाव, आणि इच्छुकांसाठी गाणं गा.