सजूर्मित्रावरुणाभ्यां सजूः सोमेन विष्णुना । आ याह्यग्ने अत्रिवत्सुते रण
मित्र-वरुण, सोम आणि विष्णु यांच्यासह, अग्नी, अत्रीपुत्रांनी सुत केलेल्या यज्ञात, स्पर्धेसाठी ये.
सजूरादित्यैर्वसुभिः सजूरिन्द्रेण वायुना । आ याह्यग्ने अत्रिवत्सुते रण
आदित्य, वसु, इंद्र आणि वायू यांच्यासह, अग्नी, अत्रीपुत्रांनी सुत केलेल्या यज्ञात, स्पर्धेसाठी ये.
स्वस्ति नो मिमीतामश्विना भगः स्वस्ति देव्यदितिरनर्वणः । स्वस्ति पूषा असुरो दधातु नः स्वस्ति द्यावापृथिवी सुचेतुना
आश्विनीकुमार, भग, आणि देवता अदिती या सर्वांनी आमच्यावर कल्याणाची कृपा करावी. पूषा हा बलवान देव आमच्यासाठी कल्याण घडवो. आकाश आणि पृथ्वी, चांगल्या विचारांनी, आमच्यासाठी कल्याण घडवोत.
स्वस्तये वायुमुप ब्रवामहै सोमं स्वस्ति भुवनस्य यस्पतिः । बृहस्पतिं सर्वगणं स्वस्तये स्वस्तय आदित्यासो भवन्तु नः
आपल्या कल्याणासाठी आपण वायूला हाक मारूया. सोमा, जो सृष्टीचा स्वामी आहे, त्याच्याकडून कल्याण मागूया. बृहस्पती, सर्वांचा स्वामी, त्यानेही आमच्यावर कल्याणाची कृपा करावी. आदित्य देवता आमच्यासाठी नेहमीच कल्याणकारी असोत.
विश्वे देवा नो अद्या स्वस्तये वैश्वानरो वसुरग्निः स्वस्तये । देवा अवन्त्वृभवः स्वस्तये स्वस्ति नो रुद्रः पात्वंहसः
आज सर्व देवांनी आमच्यासाठी कल्याण घडवावे. वैश्वानर अग्नी, जो दयाळू आहे, त्यानेही आमच्यासाठी कल्याण करावे. देव आणि पितरांनी आमच्यावर कल्याणाची कृपा करावी. रुद्र देव आमचे सर्व संकटांपासून रक्षण करो.
स्वस्ति मित्रावरुणा स्वस्ति पथ्ये रेवति । स्वस्ति न इन्द्रश्चाग्निश्च स्वस्ति नो अदिते कृधि
मित्र आणि वरुण यांनी आमच्यासाठी कल्याण घडवावे. मार्गावरची समृद्धी देणारी देवी आमच्यासाठी कल्याण करो. इंद्र आणि अग्नी यांनीही आमच्यावर कल्याणाची कृपा करावी. अदिती, तूही आमच्यासाठी कल्याण कर.
स्वस्ति पन्थामनु चरेम सूर्याचन्द्रमसाविव । पुनर्ददताघ्नता जानता सं गमेमहि
आपण सूर्य आणि चंद्रासारखे कल्याणाच्या मार्गावर चालावे. पुन्हा पुन्हा देत आणि समजून घेत, कोणतीही बाधा न येता, आपण सर्वजण एकत्र यावे.
प्र श्यावाश्व धृष्णुयार्चा मरुद्भिरृक्वभिः । ये अद्रोघमनुष्वधं श्रवो मदन्ति यज्ञियाः
श्यावाश्वा, तू धैर्याने आणि स्तोत्रांनी मरुतांसह स्तुती कर. हे मरुत, जे खोटेपणा न करता यज्ञ स्वीकारतात आणि यज्ञासाठी योग्य आहेत.
ते हि स्थिरस्य शवसः सखायः सन्ति धृष्णुया । ते यामन्ना धृषद्विनस्त्मना पान्ति शश्वतः
हे मरुत, हे नेहमीच बलवान आणि धैर्यशील मित्र आहेत. आपल्या सामर्थ्याने ते नेहमीच आपले रक्षण करतात.
ते स्यन्द्रासो नोक्षणोऽति ष्कन्दन्ति शर्वरीः । मरुतामधा महो दिवि क्षमा च मन्महे
हे जलप्रवाहासारखे वेगवान आहेत, रात्रींनाही मागे टाकतात. मी स्वर्गात आणि पृथ्वीवर मरुतांचा मोठेपणा शोधतो.
मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः
मरुतांसाठी आपण धैर्याने स्तुती आणि यज्ञ अर्पण करूया. हे मरुत, जे युगानुयुगे माणसांचे संकटांपासून रक्षण करतात.
अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः
हे मरुत, जे उदार आणि सामर्थ्यशाली आहेत, त्यांना स्वर्गातील यज्ञ अर्पण करावा.
आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः
सोन्याच्या अलंकारांनी सजलेले, युद्धात उंच उभे राहणारे हे वीर आपली भाले सोडतात. त्यांच्या मागे वीज चमकते, मरुतांची गडगडाट प्रसूती वेदनेतील स्त्रियांसारखी वाटते, आणि सूर्य आपल्या तेजाने आकाशात चमकतो.
ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः
जे पृथ्वीवर बळकट झाले, जे विशाल आकाशात आहेत, नद्यांच्या संगमात किंवा आकाशाच्या मोठ्या निवासस्थानी आहेत.
शर्धो मारुतमुच्छंस सत्यशवसमृभ्वसम् । उत स्म ते शुभे नरः प्र स्यन्द्रा युजत त्मना
मरुतांचा हा समूह, ज्यांच्याकडे खरी शक्ती आणि तेज आहे, त्यांची स्तुती केली जाते. हे वीर, तुमची तेजस्वी रथं स्वतःच्या सामर्थ्याने जुळवली जातात.
उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा
परुष्णी नदीवर हे लोक लोकर घालून राहतात, पवित्र आहेत. त्यांच्या रथांची चाकं आपल्या सामर्थ्याने पर्वत फोडतात.
आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते
मुख्य रस्ते, फाटे, आतले मार्ग, बाजूचे वाटा—या सर्व नावांनी माझ्यासाठी यज्ञ विस्तारला जातो.
अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या
तेव्हा वीरांची स्तुती होते, तेव्हा सैन्याचीही स्तुती होते. मग पक्ष्यांच्या पंखांसारखी त्यांची अद्भुत रूपं दिसतात.
छन्दस्तुभः कुभन्यव उत्समा कीरिणो नृतुः । ते मे के चिन्न तायव ऊमा आसन्दृशि त्विषे
स्तोत्रांनी गात, कुबन्य लोक स्रोतावरून वाहतात, ते नर्तकांसारखे दिसतात. त्यातील काही माता आहेत, काही तेजस्वी रूपात दिसतात.
य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा
जे उंच, धारदार शस्त्रधारी, ज्ञानी आणि सर्जनशील आहेत, त्या मरुतांच्या समूहाला आपण आनंदाने आणि आदराने वंदन करूया.
अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत
ऋष्या, तू मारुतांचा मोठा, दानशूर गणाकडे जा, जसा मित्र स्त्रीला दान देतो. आकाशातून, प्रचंड शक्तीने, आपल्या स्तुतींनी वंदिलेल्या, ते दान मागत येतात.
नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः
आता आपण त्यांच्या आठवणीने, देवांकडे जाऊ या, जणू आपल्या घरी जातो तसे. दानशूर, जागरूक, आणि सज्जनांसोबत, आपण स्तुती आणि अलंकारांनी त्यांना भेटू या.
प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः
माझ्या नातेवाईकांनी, त्या सज्जनांनी, गायीचे महत्त्व सांगितले, पृष्णीला आई म्हणाले; मग, शहाण्यांनी रुद्राला, बलाढ्य पित्याला, वंदिले.
सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे
सातजण, सात दात्यांनी, प्रत्येकी शंभर गायी दिल्या; यमुनाच्या काठी, प्रसिद्ध ठिकाणी, खाली मी गायींचे फळ शुद्ध करतो, वरती घोड्यांचे फळ शुद्ध करतो.
को वेद जानमेषां को वा पुरा सुम्नेष्वास मरुताम् । यद्युयुज्रे किलास्यः
या सर्वांचा जन्म कोण जाणतो? पूर्वी कोण मारुतांचा प्रिय होता? कोण त्यांना जोडले?
ऐतान्रथेषु तस्थुषः कः शुश्राव कथा ययुः । कस्मै सस्रुः सुदासे अन्वापय इळाभिर्वृष्टयः सह
रथात उभ्या असलेल्या त्यांची गोष्ट कोण ऐकली? ते कुठे गेले, कोण जाणतो? सुदासासाठी, अर्पण आणि पावसांसह, ते वाहिले का?
ते म आहुर्य आययुरुप द्युभिर्विभिर्मदे । नरो मर्या अरेपस इमान्पश्यन्निति ष्टुहि
माझ्याजवळ सांगितले की, ते तेजाने उजळलेले, आनंदात आले आहेत; हे तरुण, निष्कलंक वीर, हे पाहून त्यांची स्तुती कर.
ये अञ्जिषु ये वाशीषु स्वभानवः स्रक्षु रुक्मेषु खादिषु । श्राया रथेषु धन्वसु
जे अलंकार घालतात, कुऱ्हाडी घेतात, स्वतःच्या तेजाने उजळतात, हार, सोन्याचे दागिने, भाले घेतात; रथात आणि मैदानात शोभून दिसतात.
युष्माकं स्मा रथाँ अनु मुदे दधे मरुतो जीरदानवः । वृष्टी द्यावो यतीरिव
मारुता, तुमचे रथ मी आनंदाने ठेवले, नेहमी दान देणारे; आकाशात पावसाच्या धारा नद्यांसारख्या वाहतात.
आ यं नरः सुदानवो ददाशुषे दिवः कोशमचुच्यवुः । वि पर्जन्यं सृजन्ति रोदसी अनु धन्वना यन्ति वृष्टयः
त्या दानशूर वीरांनी भक्तासाठी आकाशातील कुंभ ओतला; ते पर्जन्याला सोडतात, पावसाच्या धारा पृथ्वीवर पसरतात आणि मैदानावर जातात.