अग्निर्जागार तमृचः कामयन्तेऽग्निर्जागार तमु सामानि यन्ति । अग्निर्जागार तमयं सोम आह तवाहमस्मि सख्ये न्योकाः
अग्नी जागा राहतो—त्याला ऋचा आवडतात; अग्नी जागा राहतो—त्याच्याकडे सामे जातात; अग्नी जागा राहतो—त्याला सोम म्हणतो: 'मी तुझा मित्र आहे, तुझ्यासोबत राहतो.'
विदा दिवो विष्यन्नद्रिमुक्थैरायत्या उषसो अर्चिनो गुः । अपावृत व्रजिनीरुत्स्वर्गाद्वि दुरो मानुषीर्देव आवः
तू आकाश ओळखलेस, उषेच्या किरणांनी चमकलास, तुझ्या प्रकाशाने अंधार दूर केलास. देवा, तू स्वर्गातून अडथळे उघडलेस आणि मानवी अडचणी दूर केल्यास.
वि सूर्यो अमतिं न श्रियं सादोर्वाद्गवां माता जानती गात् । धन्वर्णसो नद्यः खादोअर्णा स्थूणेव सुमिता दृंहत द्यौः
सूर्य, गायींची जाणकार आई जशी मार्ग ओळखते, तसा प्रकाश पसरवतो आणि अंधार घालवतो; नद्या तेजस्वीपणे गडगडाट करत वाहतात; आकाश मजबूत खांबासारखे स्थिर आहे.
अस्मा उक्थाय पर्वतस्य गर्भो महीनां जनुषे पूर्व्याय । वि पर्वतो जिहीत साधत द्यौराविवासन्तो दसयन्त भूम
या स्तोत्रासाठी, पर्वताचा गर्भ, महान पूर्वजांच्या जन्मासाठी, पर्वत उघडतो, आकाश कार्य पूर्ण करतो, आणि पृथ्वीला गुंजवतो.
सूक्तेभिर्वो वचोभिर्देवजुष्टैरिन्द्रा न्वग्नी अवसे हुवध्यै । उक्थेभिर्हि ष्मा कवयः सुयज्ञा आविवासन्तो मरुतो यजन्ति
देवतांना प्रिय असलेल्या स्तोत्रांनी आणि शब्दांनी आपण इंद्र आणि अग्नीला मदतीसाठी हाक मारूया; यज्ञकुशल ज्ञानी लोक या स्तोत्रांनी मरुतांची पूजा करतात.
एतो न्वद्य सुध्यो भवाम प्र दुच्छुना मिनवामा वरीयः । आरे द्वेषांसि सनुतर्दधामायाम प्राञ्चो यजमानमच्छ
आज आपण सुज्ञ होऊ या; सर्व वाईट दूर करू या आणि मोठेपण मिळवू या; द्वेष दूर लोटू या, जाळून टाकू या आणि यजमानाकडे पुढे जाऊ या.
एता धियं कृणवामा सखायोऽप या माताँ ऋणुत व्रजं गोः । यया मनुर्विशिशिप्रं जिगाय यया वणिग्वङ्कुरापा पुरीषम्
मित्रांनो, आपण अशी बुद्धी निर्माण करू या, ज्यामुळे आपल्या आईने गायींचे गोठे सापडले; ज्यामुळे मनुने रंगीबेरंगी शत्रूवर विजय मिळवला आणि व्यापाऱ्याने लपलेला खजिना मिळवला.
अनूनोदत्र हस्तयतो अद्रिरार्चन्येन दश मासो नवग्वाः । ऋतं यती सरमा गा अविन्दद्विश्वानि सत्याङ्गिराश्चकार
इथे, दहा महिन्यांच्या प्रयत्नाने, नवग्वांनी हातांनी पर्वताची स्तुती केली; सरमा सत्य शोधत गायी सापडल्या; अङ्गिरसांनी सर्व सत्य कर्मे केली.
विश्वे अस्या व्युषि माहिनायाः सं यद्गोभिरङ्गिरसो नवन्त । उत्स आसां परमे सधस्थ ऋतस्य पथा सरमा विदद्गाः
ती उजळली तेव्हा सर्व देव तिच्या सामर्थ्याची अनुभूती घेतात; अङ्गिरस गायींसह जातात; त्यांच्या स्रोताचा उगम उच्च स्थानात आहे; सरमा सत्याच्या मार्गाने गायी सापडल्या.
आ सूर्यो यातु सप्ताश्वः क्षेत्रं यदस्योर्विया दीर्घयाथे । रघुः श्येनः पतयदन्धो अच्छा युवा कविर्दीदयद्गोषु गच्छन्
सूर्य, सात घोड्यांनी जुंपलेला, आपल्या लांब मार्गाने शेत मोजतो तेव्हा पुढे जाऊ दे; वेगवान गरुड सरळ उडतो, तरुण ऋषी गायींतून जाताना तेजाने चमकतो.
आ सूर्यो अरुहच्छुक्रमर्णोऽयुक्त यद्धरितो वीतपृष्ठाः । उद्ना न नावमनयन्त धीरा आशृण्वतीरापो अर्वागतिष्ठन्
सूर्य तेजस्वी रंगाने वर चढला आहे, जेव्हा हिरव्या पाठीचे घोडे जुंपले जातात; ज्ञानी लोकांनी जसे पाण्यातील नौका वर आणतात तसे त्याला वर आणले; ऐकणाऱ्या नद्या जवळ आल्या आहेत.
धियं वो अप्सु दधिषे स्वर्षां ययातरन्दश मासो नवग्वाः । अया धिया स्याम देवगोपा अया धिया तुतुर्यामात्यंहः
तुझ्यासाठी मी प्रकाशाने भरलेली बुद्धी पाण्यात ठेवली आहे, ज्यामुळे नवग्वांनी दहा महिने पूर्ण केले; या बुद्धीने आपण देवांच्या संरक्षणाखाली राहू, या बुद्धीने आपण संकट पार करू.
हयो न विद्वाँ अयुजि स्वयं धुरि तां वहामि प्रतरणीमवस्युवम् । नास्या वश्मि विमुचं नावृतं पुनर्विद्वान्पथः पुरएत ऋजु नेषति
शहाण्या घोड्यासारखा, अजोड, मी स्वतःच सहज चालणाऱ्या मदतीला येणाऱ्याला जू बसवतो; मी त्याला सोडत नाही किंवा बांधत नाही, पण मार्ग जाणणारा पुढे सरळ नेतो.
अग्न इन्द्र वरुण मित्र देवाः शर्धः प्र यन्त मारुतोत विष्णो । उभा नासत्या रुद्रो अध ग्नाः पूषा भगः सरस्वती जुषन्त
अग्नी, इंद्र, वरुण, मित्र, हे सर्व देव, मरुत आणि विष्णू, दोन्ही अश्विन, रुद्र, देवी, पूषा, भग, सरस्वती—हे सर्व प्रसन्न होऊ देत.
इन्द्राग्नी मित्रावरुणादितिं स्वः पृथिवीं द्यां मरुतः पर्वताँ अपः । हुवे विष्णुं पूषणं ब्रह्मणस्पतिं भगं नु शंसं सवितारमूतये
इंद्र आणि अग्नी, मित्र आणि वरुण, अदिती, सूर्य, पृथ्वी, आकाश, मरुत, पर्वत, नद्या—मी विष्णू, पूषा, बृहस्पती, भग आणि सविता यांना मदतीसाठी आणि कल्याणासाठी हाक मारतो.
उत नो विष्णुरुत वातो अस्रिधो द्रविणोदा उत सोमो मयस्करत् । उत ऋभव उत राये नो अश्विनोत त्वष्टोत विभ्वानु मंसते
विष्णू, वात, अडथळे न येणारा, आपल्याला संपत्ती देवो; सोम आनंद देवो; ऋभू, अश्विन, त्वष्टा, विभ्वान आपल्यावर कृपा करो.
उत त्यन्नो मारुतं शर्ध आ गमद्दिविक्षयं यजतं बर्हिरासदे । बृहस्पतिः शर्म पूषोत नो यमद्वरूथ्यं वरुणो मित्रो अर्यमा
त्या मारुतांचा समूह आमच्याकडे यावा, स्वर्गात वास करणारा पूज्य देवता यज्ञाच्या कुशावर बसावा. बृहस्पती, पूषा, यम, वरुण, मित्र आणि अर्यमान यांनी आम्हाला संरक्षण द्यावे.
उत त्ये नः पर्वतासः सुशस्तयः सुदीतयो नद्यस्त्रामणे भुवन् । भगो विभक्ता शवसावसा गमदुरुव्यचा अदितिः श्रोतु मे हवम्
ते पर्वत आणि नद्या, जे सदैव कल्याणकारी आणि दयाळू आहेत, त्यांनी आम्हा सर्वांचा रक्षण करावे. भाग्यवंत देव, जो सर्वांना वाटणी करतो, तो आपल्या सामर्थ्याने आणि मदतीने आमच्याकडे यावा; विशाल आदितीने माझ्या प्रार्थनेला ऐकावे.
देवानां पत्नीरुशतीरवन्तु नः प्रावन्तु नस्तुजये वाजसातये । याः पार्थिवासो या अपामपि व्रते ता नो देवीः सुहवाः शर्म यच्छत
देवतांच्या तेजस्वी पत्नी आमच्यावर कृपा करोत, त्यांनी आम्हाला विजय आणि सामर्थ्य मिळविण्यात यश द्यावे. ज्या पृथ्वीवर राहतात आणि ज्या पाण्यांवर राज्य करतात, त्या सर्व दयाळू देवींनी आम्हाला संरक्षण द्यावे.
उत ग्ना व्यन्तु देवपत्नीरिन्द्राण्यग्नाय्यश्विनी राट् । आ रोदसी वरुणानी शृणोतु व्यन्तु देवीर्य ऋतुर्जनीनाम्
देवतांच्या पत्नी, इंद्राणी, अग्नायी, अश्विनी आणि राट, या सर्व आमच्याकडे याव्यात. दोन लोकांचा वरुणाणी आमचे ऐकावे; ऋतूंच्या माता असलेल्या त्या देवी आमच्याकडे याव्यात.
प्रयुञ्जती दिव एति ब्रुवाणा मही माता दुहितुर्बोधयन्ती । आविवासन्ती युवतिर्मनीषा पितृभ्य आ सदने जोहुवाना
ती, आकाशात चढत, मोठ्याने बोलते; मोठी आई आपल्या मुलीला जागवते. विचारांनी भरलेली तरुणी, पित्यांच्या निवासस्थानी त्यांना हाक मारत, प्रकट होते.
अजिरासस्तदप ईयमाना आतस्थिवांसो अमृतस्य नाभिम् । अनन्तास उरवो विश्वतः सीं परि द्यावापृथिवी यन्ति पन्थाः
वेगाने चालणाऱ्या त्या, अमृताच्या केंद्रस्थानी पोहोचून, सर्व बाजूंनी आपले मार्ग विस्तारतात. त्यांच्या अंतहीन वाटा, आकाश आणि पृथ्वी एकत्र फिरतात.
उक्षा समुद्रो अरुषः सुपर्णः पूर्वस्य योनिं पितुरा विवेश । मध्ये दिवो निहितः पृश्निरश्मा वि चक्रमे रजसस्पात्यन्तौ
बळवान, समुद्रासारखा, तांबूस, सुंदर पंख असलेला, पूर्वज पित्याच्या गर्भात प्रवेश करतो. आकाशाच्या मध्यभागी ठेवलेला, तो ठिपक्यांचा दगड सर्व दिशांना पसरतो.
चत्वार ईं बिभ्रति क्षेमयन्तो दश गर्भं चरसे धापयन्ते । त्रिधातवः परमा अस्य गावो दिवश्चरन्ति परि सद्यो अन्तान्
चार जण त्याचे रक्षण करतात, दहा जण गर्भ वाढवतात. त्याच्या तीन श्रेष्ठ गायी, आकाशाच्या काठावर एकाच वेळी भटकतात.
इदं वपुर्निवचनं जनासश्चरन्ति यन्नद्यस्तस्थुरापः । द्वे यदीं बिभृतो मातुरन्ये इहेह जाते यम्या सबन्धू
हे रूप, हे निवासस्थान, लोक फिरतात, जेव्हा नद्या आणि पाणी स्थिर राहतात. त्यातील दोन आईला वाहून नेतात, इतर येथे जन्म घेतात, जुळे आणि त्यांच्या नातलगांसह.
वि तन्वते धियो अस्मा अपांसि वस्त्रा पुत्राय मातरो वयन्ति । उपप्रक्षे वृषणो मोदमाना दिवस्पथा वध्वो यन्त्यच्छ
त्या पाण्यांनी त्याच्यासाठी आपले विचार विणले, जसे आई मुलासाठी वस्त्र विणते. आनंदाने, बलवान मंडळी एकत्र येतात, वधू आकाशाच्या मार्गाने जातात.
तदस्तु मित्रावरुणा तदग्ने शं योरस्मभ्यमिदमस्तु शस्तम् । अशीमहि गाधमुत प्रतिष्ठां नमो दिवे बृहते सादनाय
हे आमच्यासाठी लाभदायक ठरो, मित्रावरुणा आणि अग्नी, हे आमच्यासाठी शुभ होवो. आम्ही खोल आणि स्थिर आधार मिळवू; महान आकाशाला नमस्कार, त्याच्या आसनासाठी.
कदु प्रियाय धाम्ने मनामहे स्वक्षत्राय स्वयशसे महे वयम् । आमेन्यस्य रजसो यदभ्र आँ अपो वृणाना वितनोति मायिनी
आपल्या प्रिय निवासस्थानाकडे, महान सामर्थ्याकडे, स्वतःच्या कीर्तीने तेजस्वी असणाऱ्याकडे, आम्ही आपले मन वळवतो. जेव्हा आकाशाच्या प्रदेशातून, अद्भुत देवता पाण्यांना पसरेल, निवडून त्यांना पसरवतो.
ता अत्नत वयुनं वीरवक्षणं समान्या वृतया विश्वमा रजः । अपो अपाचीरपरा अपेजते प्र पूर्वाभिस्तिरते देवयुर्जनः
त्यांनी आपल्या सामर्थ्याने, वीरतेने, सर्व प्रदेशात मार्ग विस्तारले. पाणी एकत्र वाहते, काही मागे हटतात; देवतांचे लोक पूर्वजांबरोबर पार करतात.
आ ग्रावभिरहन्येभिरक्तुभिर्वरिष्ठं वज्रमा जिघर्ति मायिनि । शतं वा यस्य प्रचरन्स्वे दमे संवर्तयन्तो वि च वर्तयन्नहा
दगडांनी, दिवस-रात्रींनी, तो अद्भुत देव सर्वात बलवान वज्र प्रहार करतो. त्याच्या घरात शंभर जण फिरले तरी, ते एकत्र फिरतात आणि दिवस-रात्र बदलतात.