अस्माकमिन्द्रेहि नो रथमवा पुरंध्या । वयं शविष्ठ वार्यं दिवि श्रवो दधीमहि दिवि स्तोमं मनामहे
इंद्रा, आमच्याकडे ये, आमचा रथ वाचव, हे पुरंधी. आम्ही, अत्यंत बलवान, स्वर्गात कीर्ती मिळवू आणि तिथेच तुझी स्तुती करू.
स आ गमदिन्द्रो यो वसूनां चिकेतद्दातुं दामनो रयीणाम् । धन्वचरो न वंसगस्तृषाणश्चकमानः पिबतु दुग्धमंशुम्
तो इंद्र इथे यावा, जो खजिन्याचं ज्ञान ठेवतो, संपत्ती देतो, आणि जसा वाळवंटातला तहानलेला प्रवासी असतो, तसा तो गोड, पिळलेला सोम प्यायला इच्छितो.
आ ते हनू हरिवः शूर शिप्रे रुहत्सोमो न पर्वतस्य पृष्ठे । अनु त्वा राजन्नर्वतो न हिन्वन्गीर्भिर्मदेम पुरुहूत विश्वे
हे वीर, हे हरिव, तुझ्या गालांवर सोम पर्वताच्या शिखरासारखा चढू दे. राजासारखा, आम्ही वेगवान लोकांसारखे तुझ्या मागे जाऊ, आणि गाण्यांनी आनंद मानू, हे सर्वांनी आह्वान केलेल्या.
चक्रं न वृत्तं पुरुहूत वेपते मनो भिया मे अमतेरिदद्रिवः । रथादधि त्वा जरिता सदावृध कुविन्नु स्तोषन्मघवन्पुरूवसुः
हे सर्वांनी आह्वान केलेल्या, माझं मन फिरत्या चाकासारखं तुझ्या सामर्थ्याच्या भीतीने थरथरतं. गायक तुला नेहमी रथावर बसवतो; दानशूर, संपन्न, तुला नेहमी स्तुती करतो.
एष ग्रावेव जरिता त इन्द्रेयर्ति वाचं बृहदाशुषाणः । प्र सव्येन मघवन्यंसि रायः प्र दक्षिणिद्धरिवो मा वि वेनः
हा गायक, दगडासारखा, तुझ्यासाठी मोठा आवाज उठवतो, इंद्रा, पिळलेल्या सोमासाठी आसुसलेला. हे दानशूर, डाव्या हाताने दान दे, उजव्या हाताने, हे हरिव, काहीही थांबवू नकोस.
वृषा त्वा वृषणं वर्धतु द्यौर्वृषा वृषभ्यां वहसे हरिभ्याम् । स नो वृषा वृषरथः सुशिप्र वृषक्रतो वृषा वज्रिन्भरे धाः
आकाश तुझ्यासारख्या वृषभाला वाढवू दे; तू दोन तांबड्या घोड्यांनी जातोस. म्हणून, हे वृषभ, बलवान रथाचा, सुंदर गालांचा, मोठ्या इच्छेचा, वज्रधारी, आम्हाला संपत्ती मिळू दे.
यो रोहितौ वाजिनौ वाजिनीवान्त्रिभिः शतैः सचमानावदिष्ट । यूने समस्मै क्षितयो नमन्तां श्रुतरथाय मरुतो दुवोया
जो तीनशे साथीदारांसह दोन तांबड्या, वेगवान घोड्यांना जुळवतो, त्याला तरुणांनी वाकावं; प्रसिद्ध रथ असलेल्या मरुतांनी त्याच्यासाठी एकत्र यावं.
सं भानुना यतते सूर्यस्याजुह्वानो घृतपृष्ठः स्वञ्चाः । तस्मा अमृध्रा उषसो व्युच्छान्य इन्द्राय सुनवामेत्याह
तो सूर्याच्या तेजाने प्रयत्न करतो, तूप लावलेला पाठ वाकवतो. त्याच्यासाठी अखंड उषा उजाडतात; आपण इंद्रासाठी सोम पिळू, असं तो म्हणतो.
समिद्धाग्निर्वनवत्स्तीर्णबर्हिर्युक्तग्रावा सुतसोमो जराते । ग्रावाणो यस्येषिरं वदन्त्ययदध्वर्युर्हविषाव सिन्धुम्
प्रज्वललेला अग्नी आनंददायक आहे, कुशांचे आसन नीट पसरले आहे, दगड तयार आहेत आणि सोम रस पिळला जातो. त्या दगडांचे आवाज ऐकू येतात, आणि यज्ञ करणारा पुरोहित आहुती घेऊन त्या प्रवाहाजवळ येतो.
वधूरियं पतिमिच्छन्त्येति य ईं वहाते महिषीमिषिराम् । आस्य श्रवस्याद्रथ आ च घोषात्पुरू सहस्रा परि वर्तयाते
वधू आपल्या पतीची इच्छा धरून पुढे येते, आणि राणी पवित्र वाणी उच्चारते. रथाचा आवाज घुमतो, आणि त्या गजरात हजारो लोक स्तुती करत फिरतात.
न स राजा व्यथते यस्मिन्निन्द्रस्तीव्रं सोमं पिबति गोसखायम् । आ सत्वनैरजति हन्ति वृत्रं क्षेति क्षितीः सुभगो नाम पुष्यन्
ज्या राजामध्ये इंद्र, गायींचा मित्र, तीव्र सोम पितो, तो राजा कधीही डगमगत नाही. तो आपल्या सोबत्यांसह पुढे जातो, वृत्राचा नाश करतो, प्रजेवर राज्य करतो आणि त्याचे भाग्य व कीर्ती वाढते.
पुष्यात्क्षेमे अभि योगे भवात्युभे वृतौ संयती सं जयाति । प्रियः सूर्ये प्रियो अग्ना भवाति य इन्द्राय सुतसोमो ददाशत्
जो इंद्रासाठी पिळलेला सोम अर्पण करतो, तो सुखरूप राहतो, युद्धात जिंकतो, दोन्ही बाजूंना विजय मिळवतो. तो सूर्याला आणि अग्नीला प्रिय होतो.
उरोष्ट इन्द्र राधसो विभ्वी रातिः शतक्रतो । अधा नो विश्वचर्षणे द्युम्ना सुक्षत्र मंहय
रुंद मुख असलेला, धन देणारा, उदार इंद्र, शंभर सामर्थ्याचा, सर्व लोकांसाठी तू आम्हाला कीर्ती, उत्तम राज्य आणि मोठेपण दे.
यदीमिन्द्र श्रवाय्यमिषं शविष्ठ दधिषे । पप्रथे दीर्घश्रुत्तमं हिरण्यवर्ण दुष्टरम्
इंद्रा, जेव्हा तू, सर्वात बलवान, कीर्ती आणि समृद्धी निर्माण करतोस, तेव्हा तू दीर्घकाळ ऐकली गेलेली, सोन्यासारखी, जिंकता न येणारी कीर्ती दूरदूर पसरवतोस.
शुष्मासो ये ते अद्रिवो मेहना केतसापः । उभा देवावभिष्टये दिवश्च ग्मश्च राजथः
हे दगडधारी, तुझे सामर्थ्य बुद्धी आणि जाणिवेमुळे बलवान आहे. तुम्ही दोन्ही देव, आकाशात आणि पृथ्वीवर, लोकांच्या कल्याणासाठी राज्य करता.
उतो नो अस्य कस्य चिद्दक्षस्य तव वृत्रहन् । अस्मभ्यं नृम्णमा भरास्मभ्यं नृमणस्यसे
वृत्राचा नाश करणाऱ्या इंद्रा, तुझ्याकडे जी काही कौशल्ये आहेत, त्यातून आम्हाला शौर्य दे, आम्हाला वीरांचे सामर्थ्य दे.
नू त आभिरभिष्टिभिस्तव शर्मञ्छतक्रतो । इन्द्र स्याम सुगोपाः शूर स्याम सुगोपाः
हे शंभर सामर्थ्याच्या इंद्रा, या आशीर्वादांनी आम्हाला तुझे रक्षण मिळू दे. आम्ही तुझ्या छायेखाली सुरक्षित राहू दे, हे वीर, आम्ही चांगल्या रक्षणाखाली राहू दे.
यदिन्द्र चित्र मेहनास्ति त्वादातमद्रिवः । राधस्तन्नो विदद्वस उभयाहस्त्या भर
इंद्रा, तुझ्याकडे जी काही तेजस्वी शक्ती आहे, ती आम्हाला दे. आम्हाला दोन्ही प्रकारचे धन मिळू दे.
यन्मन्यसे वरेण्यमिन्द्र द्युक्षं तदा भर । विद्याम तस्य ते वयमकूपारस्य दावने
इंद्रा, तुला जे काही सर्वोत्तम वाटते, ते स्वर्गीय दान आम्हाला दे. आम्ही तुझ्या कृपेचा अनुभव घेऊ, कारण आम्हाला तुझ्या सहाय्याची गरज आहे.
यत्ते दित्सु प्रराध्यं मनो अस्ति श्रुतं बृहत् । तेन दृळ्हा चिदद्रिव आ वाजं दर्षि सातये
तुझे देण्याची इच्छा असलेले, प्रसिद्ध आणि महान मन, त्या सामर्थ्याने, हे दगडधारी, तू कठीण अडचणींवर मात करतोस आणि आम्हाला विजय मिळवून देतोस.
मंहिष्ठं वो मघोनां राजानं चर्षणीनाम् । इन्द्रमुप प्रशस्तये पूर्वीभिर्जुजुषे गिरः
दानशूरांमध्ये सर्वात महान, लोकांचा राजा इंद्र, तुझ्या स्तुतीसाठी प्राचीन ऋचांनी अनेक वेळा गाणी गायली आहेत.
अस्मा इत्काव्यं वच उक्थमिन्द्राय शंस्यम् । तस्मा उ ब्रह्मवाहसे गिरो वर्धन्त्यत्रयो गिरः शुम्भन्त्यत्रयः
इंद्रासाठी हे काव्य, हे स्तोत्र गायले जाते. म्हणून प्रार्थना वाहणाऱ्यासाठी तीन गाणी वाढतात, तीन गाणी उजळतात.
आ याह्यद्रिभिः सुतं सोमं सोमपते पिब । वृषन्निन्द्र वृषभिर्वृत्रहन्तम
दगडांसह ये, पिळलेला सोम प्या, हे सोमपती. हे बलशाली इंद्रा, बलवानांसह, वृत्राचा नाश करणारा.
वृषा ग्रावा वृषा मदो वृषा सोमो अयं सुतः । वृषन्निन्द्र वृषभिर्वृत्रहन्तम
दगड बलवान आहे, आनंद बलवान आहे, हा पिळलेला सोम बलवान आहे. हे बलशाली इंद्रा, बलवानांसह, वृत्राचा नाश करणारा.
वृषा त्वा वृषणं हुवे वज्रिञ्चित्राभिरूतिभिः । वृषन्निन्द्र वृषभिर्वृत्रहन्तम
मी तुला, हे बलशाली, बलवान प्रार्थनांनी बोलावतो, हे वज्रधारी. हे बलशाली इंद्रा, बलवानांसह, वृत्राचा नाश करणारा.
ऋजीषी वज्री वृषभस्तुराषाट् छुष्मी राजा वृत्रहा सोमपावा । युक्त्वा हरिभ्यामुप यासदर्वाङ्माध्यंदिने सवने मत्सदिन्द्रः
जलद, वज्रधारी, बलवान, विजयी, सामर्थ्यशाली, राजा, वृत्राचा नाश करणारा, सोमपान करणारा, आपल्या दोन हरिंना जोडून, इंद्र मध्यान्हच्या सोमयज्ञाला येवो आणि सोमात आनंद मानो.
यत्त्वा सूर्य स्वर्भानुस्तमसाविध्यदासुरः । अक्षेत्रविद्यथा मुग्धो भुवनान्यदीधयुः
जेव्हा सूर्याला असुर स्वरभानूने अंधाराने वेढले, जणू काही तो आपला मार्ग विसरला, तरीही तू, सूर्य, साऱ्या जगाला प्रकाश देत राहिलास.
स्वर्भानोरध यदिन्द्र माया अवो दिवो वर्तमाना अवाहन् । गूळ्हं सूर्यं तमसापव्रतेन तुरीयेण ब्रह्मणाविन्ददत्रिः
स्वरभानूची मायाजाळ आकाशातून खाली आली तेव्हा, इंद्रा, अत्री ऋषींनी त्या अंधारात लपलेल्या सूर्याला शोधून काढले, आणि चौथ्या ब्रह्माच्या सामर्थ्याने प्रकाश पुन्हा प्रकट केला.
मा मामिमं तव सन्तमत्र इरस्या द्रुग्धो भियसा नि गारीत् । त्वं मित्रो असि सत्यराधास्तौ मेहावतं वरुणश्च राजा
हे देवांनो, तुझा राग किंवा भीती माझ्यावर कोसळू नये; तू मला रागाने किंवा भीतीने दूर करू नकोस. तू मित्र आहेस, सत्य दान करणारा आहेस, आणि वरुण राजा आम्हा दोघांचे रक्षण करतो.
ग्राव्णो ब्रह्मा युयुजानः सपर्यन्कीरिणा देवान्नमसोपशिक्षन् । अत्रिः सूर्यस्य दिवि चक्षुराधात्स्वर्भानोरप माया अघुक्षत्
यज्ञाच्या दगडांनी व प्रार्थनेने ब्राह्मणाने देवांची भक्तीपूर्वक पूजा केली; अत्री ऋषींनी आकाशातील सूर्याचे डोळे पुन्हा जागे केले आणि स्वरभानूची माया दूर केली.