आयं जना अभिचक्षे जगामेन्द्रः सखायं सुतसोममिच्छन् । वदन्ग्रावाव वेदिं भ्रियाते यस्य जीरमध्वर्यवश्चरन्ति
लोक त्याच्याकडे पाहतात जसा तो येतो. इंद्र आपल्या सखा, सोम पिळणाऱ्याचा शोध घेतो. दगड म्हणतो, 'वेदी भरावी,' ज्यासाठी यजमान वृद्धासोबत फिरतात.
ये चाकनन्त चाकनन्त नू ते मर्ता अमृत मो ते अंह आरन् । वावन्धि यज्यूँरुत तेषु धेह्योजो जनेषु येषु ते स्याम
जे तुझी स्तुती करतात आणि जे आता करतात, हे अमर, त्यांना कोणतीही हानी होऊ नये. आमचे यजन स्वीकार आणि ज्या लोकांत आम्ही तुझ्यासोबत राहू, त्यांच्यात तुझे सामर्थ्य ठेव.
अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन्
तू अडथळे फोडलेस, मार्ग खुले केलेस, आणि बंधने तोडलीस. हे इंद्रा, जेव्हा तू मोठा पर्वत फोडलास, तेव्हा प्रवाह वाहू लागले आणि तू दानवाचा नाश केला.
त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः
हे वज्रधारी, तू योग्य काळात पर्वताची बंधने तोडलीस आणि त्याचे दूध सोडलेस. अगणित वेटोळे घालून पडलेल्या महाकाय नागालाही, हे उग्र इंद्रा, तू आपल्या सामर्थ्याने ठार केलेस.
त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान्
त्या मोठ्या, रानटी पशूचा संहार इंद्राने आपल्या शक्तीने केला. जो स्वतःला अद्वितीय समजत होता, त्याच्यापासून आणखी एक, अधिक बलवान जन्माला आला.
त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम्
त्यांच्यातील, स्वतःच्या शक्तीत आनंद मानणाऱ्या, धुक्याच्या पुत्राला, अंधारात वाढलेल्या शु्ष्ण या दानवाला, वज्रधारी वृषभाने आपल्या शस्त्राने ठार केले.
त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः
स्वतःच्या चातुर्याने बसलेल्या त्यालाही, हे इंद्रा, तू त्याचे गुप्त ठिकाण शोधलेस. हे सामर्थ्यशाली, मदाने भरलेल्या अवस्थेत, तू त्या स्पर्धकाला घराच्या अंधारात ठेवलेस.
त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान
सूर्यरहित अंधारात पडून वाढणाऱ्यालाही, हे वृषभा, सोमपानाने आनंदी झालेल्या इंद्राने वरून ठार केले.
उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार
मोठ्या दानवासाठी इंद्राने आपले शस्त्र उंचावले, अचूक आघात साधण्याचा निर्धार केला. जेव्हा तू वज्र उचललेस, तेव्हा सर्वांत नीच प्राणी निर्माण झाले.
त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम्
गुहेत पडून मधपान करणाऱ्या, गर्जना करणाऱ्या त्या उग्राला, हे बलशाली इंद्रा, तू मोठ्या आघाताने ठार केलेस. पाय नसलेला, हात नसलेला तो अंधारात फेकला गेला आणि त्याची वाणी थांबली.
को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते
त्याची ताकद, त्याचे सामर्थ्य कोण सहन करू शकतो? तो एकटा, अजिंक्य, सर्व धन मिळवतो. हे देवहो, हे इंद्राच्या सामर्थ्याच्या भीतीने हे वेगवानही पळून जातात.
न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त
स्वतःची कृपा इंद्रालाच निवडते, जशी जलद स्त्री पती निवडते. जेव्हा त्याचे सामर्थ्य सर्वांसोबत एकत्र होते, तेव्हा सर्व जग स्वबलशाली त्याला वाकते.
एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम्
मी फक्त तुझ्याच कथा ऐकतो, हे सत्याचा अधिपती, पंचजनांमध्ये जन्मलेला, लोकांत प्रसिद्ध असलेला. उत्सुक लोकांनी तुला माझ्यासाठी पकडले, हे नवे इंद्रा, रात्री आणि पहाटे तुला हाक मारत.
एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र
अशा रीतीने मी तुझीच ऐकतो, हेतुपूर्वक वावरणारा, ब्राह्मणांना संपत्ती देणारा. हे इंद्रा, ज्यांनी तुझ्यासाठी आपली इच्छा बाजूला ठेवली, असे ब्राह्मण मित्र तुला कशाला उपयोगाचे?
महि महे तवसे दीध्ये नॄनिन्द्रायेत्था तवसे अतव्यान् । यो अस्मै सुमतिं वाजसातौ स्तुतो जने समर्यश्चिकेत
महान आणि बलवान तुझ्यासाठी मी लोकांत स्तुती प्रज्वलित करतो — जशी जंगलात बलशाली इंद्रासाठी. जो संपत्तीच्या स्पर्धेत स्तुती केला जातो, तो लोकांना युद्धात मित्र म्हणून ओळखला जातो.
स त्वं न इन्द्र धियसानो अर्कैर्हरीणां वृषन्योक्त्रमश्रेः । या इत्था मघवन्ननु जोषं वक्षो अभि प्रार्यः सक्षि जनान्
म्हणून, हे इंद्रा, विचारांनी प्रेरित होऊन, स्तोत्रांनी, तू तुझ्या हिरव्या घोड्यांच्या जुव्याला कधीच कंटाळला नाहीस. हे दानशूरा, अशीच आनंदाने पुढे जाताना, तू स्तुत्य असलेला, लोकांचे रक्षण कर.
न ते त इन्द्राभ्यस्मदृष्वायुक्तासो अब्रह्मता यदसन् । तिष्ठा रथमधि तं वज्रहस्ता रश्मिं देव यमसे स्वश्वः
हे इंद्रा, ज्यांनी तुझी स्तुती केली नाही, त्यांनी कधीच आम्हाला मागे टाकले नाही; जे विश्वासघातकी होते, ते काहीच राहिले नाहीत. वज्रधारी देव, तुझ्या रथावर उभा राहा, लगाम पकड आणि तुझे स्वतःचे घोडे चालव.
पुरू यत्त इन्द्र सन्त्युक्था गवे चकर्थोर्वरासु युध्यन् । ततक्षे सूर्याय चिदोकसि स्वे वृषा समत्सु दासस्य नाम चित्
अनेक स्तुत्या तुझ्यासाठी आहेत, हे इंद्रा; गायींसाठी लढताना तू विस्तीर्ण शेतांमध्ये पराक्रम केला. तू सूर्यालाही त्याच्या स्वतःच्या स्थानात जागा दिलीस, आणि युद्धांत दासाचा नाव प्रसिद्ध केलेस.
वयं ते त इन्द्र ये च नरः शर्धो जज्ञाना याताश्च रथाः । आस्माञ्जगम्यादहिशुष्म सत्वा भगो न हव्यः प्रभृथेषु चारुः
आम्ही तुझेच आहोत, हे इंद्रा, आणि ते पुरुषही, जे जन्मलेले सैन्य आणि निघालेले रथ आहेत. हे अहिशत्रू, तुझ्या बळासह आमच्याकडे ये, जसा भाग्य यज्ञात प्रिय आणि स्पर्धेत सुंदर असतो.
पपृक्षेण्यमिन्द्र त्वे ह्योजो नृम्णानि च नृतमानो अमर्तः । स न एनीं वसवानो रयिं दाः प्रार्य स्तुषे तुविमघस्य दानम्
तुझ्या सामर्थ्याने, हे इंद्रा, तू सर्वांना मागे टाकलेस, अमर आणि पुरुषार्थात श्रेष्ठ. हे धनदायक, स्तुत्य असलेल्या, आम्हाला हा संपत्तीचा लाभ दे; मी अत्यंत दानशूराच्या दानाचे स्तवन करतो.
एवा न इन्द्रोतिभिरव पाहि गृणतः शूर कारून् । उत त्वचं ददतो वाजसातौ पिप्रीहि मध्वः सुषुतस्य चारोः
अशा रीतीने, हे इंद्रा, तुझ्या मोठ्या सामर्थ्याने आम्हा स्तुती करणाऱ्यांचे रक्षण कर, हे वीर, हे गायक. आणि जो संपत्तीच्या स्पर्धेत तुला कातडी अर्पण करतो, त्याला आनंद दे; मधुर, उत्तमपणे पिळलेल्या सोमात तृप्त हो.
उत त्ये मा पौरुकुत्स्यस्य सूरेस्त्रसदस्योर्हिरणिनो रराणाः । वहन्तु मा दश श्येतासो अस्य गैरिक्षितस्य क्रतुभिर्नु सश्चे
पुरुकुत्स्याचा पुत्र त्रसदस्यु याचे दहा शुभ्र, सोन्याने सजलेले, वेगवान घोडे मला वाहोत. हे लाल खुणा असलेले, आपल्या बळाने, खरोखर मला पुढे घेऊन जावोत.
उत त्ये मा मारुताश्वस्य शोणाः क्रत्वामघासो विदथस्य रातौ । सहस्रा मे च्यवतानो ददान आनूकमर्यो वपुषे नार्चत्
मारुताश्वाचे ते लाल घोडे, सामर्थ्याने समृद्ध, सभेत दान देणारे, मला वाहोत. हजारो, नेहमीच धावणारे, मला दान देतात; तेजस्वी, कुलीन पुरुष त्याच्या सौंदर्यासाठी स्तुत्य होवो.
उत त्ये मा ध्वन्यस्य जुष्टा लक्ष्मण्यस्य सुरुचो यतानाः । मह्ना रायः संवरणस्य ऋषेर्व्रजं न गावः प्रयता अपि ग्मन्
ध्वन्याचे ते प्रिय, शुभचिन्हांनी युक्त, तेजस्वी, नीट मार्गदर्शित घोडे मला वाहोत. ऋषि संवरणाच्या मोठ्या संपत्तीने, गायी जशा गोठ्यात येतात तसे, ते उत्साहाने माझ्याकडे येवोत.
अजातशत्रुमजरा स्वर्वत्यनु स्वधामिता दस्ममीयते । सुनोतन पचत ब्रह्मवाहसे पुरुष्टुताय प्रतरं दधातन
ज्याचे शत्रू अजन्मा आहेत, जो कधीही वृद्ध होत नाही, प्रकाशाने परिपूर्ण आहे, स्वतःच्या नियमाने वावरतो, तो अद्भुत म्हणून स्तुत्य आहे. प्रार्थनेचे वहन करणाऱ्यासाठी, बहुस्तुत्य असलेल्या, सोम पिळा आणि शिजवा, अर्पण तयार ठेवा.
आ यः सोमेन जठरमपिप्रतामन्दत मघवा मध्वो अन्धसः । यदीं मृगाय हन्तवे महावधः सहस्रभृष्टिमुशना वधं यमत्
जो सोमाने आपले पोट भरतो, तो दानशूर त्या मधुर पेयात आनंद घेतो. जेव्हा तो पशू मारण्यासाठी निघतो, तो महान संहारक, हजार वेळा प्रहार करणारा, शत्रूचा नाश करण्यासाठी शोध घेतो.
यो अस्मै घ्रंस उत वा य ऊधनि सोमं सुनोति भवति द्युमाँ अह । अपाप शक्रस्ततनुष्टिमूहति तनूशुभ्रं मघवा यः कवासखः
जो त्याच्यासाठी सोम पिळतो, मग तो दाबण्याच्या ठिकाणी असो वा पात्रात, तो तेजस्वी होतो, हे महाबलवान. शक्तिमान शक्र त्याच्यावरील पाप दूर करतो; दानशूर, ज्याचा मित्र ज्ञानी आहे, त्याचे शरीर निर्मळ करतो.
यस्यावधीत्पितरं यस्य मातरं यस्य शक्रो भ्रातरं नात ईषते । वेतीद्वस्य प्रयता यतंकरो न किल्बिषादीषते वस्व आकरः
जो वडिलांना, आईला किंवा भावाला मारतो — शक्र त्याला इच्छित नाही. जो भक्तीने वागतो, तो धर्माचा मार्ग जाणतो; पाप करणाऱ्याला संपत्तीचा खजिना मिळत नाही.
न पञ्चभिर्दशभिर्वष्ट्यारभं नासुन्वता सचते पुष्यता चन । जिनाति वेदमुया हन्ति वा धुनिरा देवयुं भजति गोमति व्रजे
तो पाच किंवा दहा जणांना मदतीसाठी बोलावत नाही; तो न अर्पण करणाऱ्याशी किंवा श्रीमंताशी मिळत नाही. तो ज्ञान जिंकतो, शत्रूचा नाश करतो, ज्ञानी देवाचा भाग गायींनी समृद्ध कळपात वाटतो.
वित्वक्षणः समृतौ चक्रमासजोऽसुन्वतो विषुणः सुन्वतो वृधः । इन्द्रो विश्वस्य दमिता विभीषणो यथावशं नयति दासमार्यः
स्पर्धेत वेगवान, तो चाक फिरवतो; न अर्पण करणाऱ्याचा तो शत्रू, पण अर्पण करणाऱ्याचा मित्र असतो. सर्वांचा दमन करणारा, भयंकर इंद्र, दास आणि आर्य यांना आपल्या इच्छेप्रमाणे चालवतो.