आ प्र द्रव हरिवो मा वि वेनः पिशङ्गराते अभि नः सचस्व । नहि त्वदिन्द्र वस्यो अन्यदस्त्यमेनाँश्चिज्जनिवतश्चकर्थ
इंद्रा, आपल्या पिंगट घोड्यांवर बसून पुढे ये, थांबू नकोस; आमच्याजवळ ये. कारण तुझ्याशिवाय दुसरे कोणतेही ऐश्वर्य नाही; लोकांमध्येही हे सर्व तूच केलेस.
उद्यत्सहः सहस आजनिष्ट देदिष्ट इन्द्र इन्द्रियाणि विश्वा । प्राचोदयत्सुदुघा वव्रे अन्तर्वि ज्योतिषा संववृत्वत्तमोऽवः
बलवान इंद्र शक्तीने जन्मला, सर्वात सामर्थ्यशाली, त्याने आपली सर्व सामर्थ्ये दाखवली. त्याने कुंपणात असलेली सदैव दूध देणारी गाय चालू केली; प्रकाशाने एकत्र झालेले अंधार दूर केले.
अनवस्ते रथमश्वाय तक्षन्त्वष्टा वज्रं पुरुहूत द्युमन्तम् । ब्रह्माण इन्द्रं महयन्तो अर्कैरवर्धयन्नहये हन्तवा उ
कारागीर घोड्यासाठी रथ बनवतात, त्वष्टा, हे बहुप्रार्थित इंद्रा, तुझ्यासाठी तेजस्वी वज्र बनवतो. ऋषी स्तोत्रांनी इंद्राची स्तुती करतात, त्याला वाढवतात, जेणेकरून तो युद्धात शत्रूचा नाश करेल.
वृष्णे यत्ते वृषणो अर्कमर्चानिन्द्र ग्रावाणो अदितिः सजोषाः । अनश्वासो ये पवयोऽरथा इन्द्रेषिता अभ्यवर्तन्त दस्यून्
बलाढ्य इंद्रासाठी, बलवानांनी स्तोत्र गावे, दगडांनी, आदितीने एकत्र येऊन. जे घोड्याविना, रथाविना आहेत, त्यांनाही इंद्राने प्रेरित केले आणि त्यांनी दस्यूंचा पराभव केला.
प्र ते पूर्वाणि करणानि वोचं प्र नूतना मघवन्या चकर्थ । शक्तीवो यद्विभरा रोदसी उभे जयन्नपो मनवे दानुचित्राः
हे दानशूर, तुझी जुनी आणि अलीकडची कृत्ये मी सांगितली. तुझ्या सामर्थ्याने तू आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही सांभाळतोस, पाणी जिंकतोस आणि माणसांना अद्भुत दान देतोस.
तदिन्नु ते करणं दस्म विप्राहिं यद्घ्नन्नोजो अत्रामिमीथाः । शुष्णस्य चित्परि माया अगृभ्णाः प्रपित्वं यन्नप दस्यूँरसेधः
हे अद्भुतवीर, तुझ्या या कृत्याचे ज्ञानी लोकांनी नेहमीच स्तुती केली आहे. शत्रूचा नाश करताना तू तुझी ताकद दाखवलीस, शुष्णाच्या मायाजाळावर विजय मिळवला आणि पाण्यातून दस्यूंना दूर हाकलून जुना प्रवाह पुन्हा चालू केला.
त्वमपो यदवे तुर्वशायारमयः सुदुघाः पार इन्द्र । उग्रमयातमवहो ह कुत्सं सं ह यद्वामुशनारन्त देवाः
हे इंद्रा, तू यदु आणि तुर्वशा यांच्यासाठी पाण्याचा प्रवाह सोडला, ते भरपूर फळ देणारे केले. तू उग्र आयु आणि कुत्स यांना सुरक्षितपणे पार नेलेस आणि देवता तुझ्या सोबत आनंदले.
इन्द्राकुत्सा वहमाना रथेना वामत्या अपि कर्णे वहन्तु । निः षीमद्भ्यो धमथो निः षधस्थान्मघोनो हृदो वरथस्तमांसि
इंद्र आणि कुत्स रथावर बसून येताना, त्या सुंदर गायकांनी तुझ्या कानांपर्यंत गाणे पोहोचवावे. हे दानशूर, शांत बसणाऱ्यांना आणि दूर राहणाऱ्यांना दूर कर, आणि आमच्या मनातील अंधार दूर कर.
वातस्य युक्तान्सुयुजश्चिदश्वान्कविश्चिदेषो अजगन्नवस्युः । विश्वे ते अत्र मरुतः सखाय इन्द्र ब्रह्माणि तविषीमवर्धन्
वाऱ्याचे उत्तम जुंपलेले घोडे आणि ज्ञानी लोकही तुझ्या कृपेच्या शोधात येथे आले आहेत. सर्व मरुतगण, तुझे मित्र, हे इंद्रा, आपल्या स्तोत्रांनी तुझे सामर्थ्य वाढवतात.
सूरश्चिद्रथं परितक्म्यायां पूर्वं करदुपरं जूजुवांसम् । भरच्चक्रमेतशः सं रिणाति पुरो दधत्सनिष्यति क्रतुं नः
सूर्यसुद्धा आपल्या मार्गावर रथाभोवती फिरतो, आधी त्याला तयार करतो आणि मग पुढे नेतो. वेगवान चाक एकत्र येते, पुढे जाते आणि आमचा निश्चय दृढ करते.
आयं जना अभिचक्षे जगामेन्द्रः सखायं सुतसोममिच्छन् । वदन्ग्रावाव वेदिं भ्रियाते यस्य जीरमध्वर्यवश्चरन्ति
लोक त्याच्याकडे पाहतात जसा तो येतो. इंद्र आपल्या सखा, सोम पिळणाऱ्याचा शोध घेतो. दगड म्हणतो, 'वेदी भरावी,' ज्यासाठी यजमान वृद्धासोबत फिरतात.
ये चाकनन्त चाकनन्त नू ते मर्ता अमृत मो ते अंह आरन् । वावन्धि यज्यूँरुत तेषु धेह्योजो जनेषु येषु ते स्याम
जे तुझी स्तुती करतात आणि जे आता करतात, हे अमर, त्यांना कोणतीही हानी होऊ नये. आमचे यजन स्वीकार आणि ज्या लोकांत आम्ही तुझ्यासोबत राहू, त्यांच्यात तुझे सामर्थ्य ठेव.
अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन्
तू अडथळे फोडलेस, मार्ग खुले केलेस, आणि बंधने तोडलीस. हे इंद्रा, जेव्हा तू मोठा पर्वत फोडलास, तेव्हा प्रवाह वाहू लागले आणि तू दानवाचा नाश केला.
त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः
हे वज्रधारी, तू योग्य काळात पर्वताची बंधने तोडलीस आणि त्याचे दूध सोडलेस. अगणित वेटोळे घालून पडलेल्या महाकाय नागालाही, हे उग्र इंद्रा, तू आपल्या सामर्थ्याने ठार केलेस.
त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान्
त्या मोठ्या, रानटी पशूचा संहार इंद्राने आपल्या शक्तीने केला. जो स्वतःला अद्वितीय समजत होता, त्याच्यापासून आणखी एक, अधिक बलवान जन्माला आला.
त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम्
त्यांच्यातील, स्वतःच्या शक्तीत आनंद मानणाऱ्या, धुक्याच्या पुत्राला, अंधारात वाढलेल्या शु्ष्ण या दानवाला, वज्रधारी वृषभाने आपल्या शस्त्राने ठार केले.
त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः
स्वतःच्या चातुर्याने बसलेल्या त्यालाही, हे इंद्रा, तू त्याचे गुप्त ठिकाण शोधलेस. हे सामर्थ्यशाली, मदाने भरलेल्या अवस्थेत, तू त्या स्पर्धकाला घराच्या अंधारात ठेवलेस.
त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान
सूर्यरहित अंधारात पडून वाढणाऱ्यालाही, हे वृषभा, सोमपानाने आनंदी झालेल्या इंद्राने वरून ठार केले.
उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार
मोठ्या दानवासाठी इंद्राने आपले शस्त्र उंचावले, अचूक आघात साधण्याचा निर्धार केला. जेव्हा तू वज्र उचललेस, तेव्हा सर्वांत नीच प्राणी निर्माण झाले.
त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम्
गुहेत पडून मधपान करणाऱ्या, गर्जना करणाऱ्या त्या उग्राला, हे बलशाली इंद्रा, तू मोठ्या आघाताने ठार केलेस. पाय नसलेला, हात नसलेला तो अंधारात फेकला गेला आणि त्याची वाणी थांबली.
को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते
त्याची ताकद, त्याचे सामर्थ्य कोण सहन करू शकतो? तो एकटा, अजिंक्य, सर्व धन मिळवतो. हे देवहो, हे इंद्राच्या सामर्थ्याच्या भीतीने हे वेगवानही पळून जातात.
न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त
स्वतःची कृपा इंद्रालाच निवडते, जशी जलद स्त्री पती निवडते. जेव्हा त्याचे सामर्थ्य सर्वांसोबत एकत्र होते, तेव्हा सर्व जग स्वबलशाली त्याला वाकते.
एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम्
मी फक्त तुझ्याच कथा ऐकतो, हे सत्याचा अधिपती, पंचजनांमध्ये जन्मलेला, लोकांत प्रसिद्ध असलेला. उत्सुक लोकांनी तुला माझ्यासाठी पकडले, हे नवे इंद्रा, रात्री आणि पहाटे तुला हाक मारत.
एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र
अशा रीतीने मी तुझीच ऐकतो, हेतुपूर्वक वावरणारा, ब्राह्मणांना संपत्ती देणारा. हे इंद्रा, ज्यांनी तुझ्यासाठी आपली इच्छा बाजूला ठेवली, असे ब्राह्मण मित्र तुला कशाला उपयोगाचे?
महि महे तवसे दीध्ये नॄनिन्द्रायेत्था तवसे अतव्यान् । यो अस्मै सुमतिं वाजसातौ स्तुतो जने समर्यश्चिकेत
महान आणि बलवान तुझ्यासाठी मी लोकांत स्तुती प्रज्वलित करतो — जशी जंगलात बलशाली इंद्रासाठी. जो संपत्तीच्या स्पर्धेत स्तुती केला जातो, तो लोकांना युद्धात मित्र म्हणून ओळखला जातो.
स त्वं न इन्द्र धियसानो अर्कैर्हरीणां वृषन्योक्त्रमश्रेः । या इत्था मघवन्ननु जोषं वक्षो अभि प्रार्यः सक्षि जनान्
म्हणून, हे इंद्रा, विचारांनी प्रेरित होऊन, स्तोत्रांनी, तू तुझ्या हिरव्या घोड्यांच्या जुव्याला कधीच कंटाळला नाहीस. हे दानशूरा, अशीच आनंदाने पुढे जाताना, तू स्तुत्य असलेला, लोकांचे रक्षण कर.
न ते त इन्द्राभ्यस्मदृष्वायुक्तासो अब्रह्मता यदसन् । तिष्ठा रथमधि तं वज्रहस्ता रश्मिं देव यमसे स्वश्वः
हे इंद्रा, ज्यांनी तुझी स्तुती केली नाही, त्यांनी कधीच आम्हाला मागे टाकले नाही; जे विश्वासघातकी होते, ते काहीच राहिले नाहीत. वज्रधारी देव, तुझ्या रथावर उभा राहा, लगाम पकड आणि तुझे स्वतःचे घोडे चालव.
पुरू यत्त इन्द्र सन्त्युक्था गवे चकर्थोर्वरासु युध्यन् । ततक्षे सूर्याय चिदोकसि स्वे वृषा समत्सु दासस्य नाम चित्
अनेक स्तुत्या तुझ्यासाठी आहेत, हे इंद्रा; गायींसाठी लढताना तू विस्तीर्ण शेतांमध्ये पराक्रम केला. तू सूर्यालाही त्याच्या स्वतःच्या स्थानात जागा दिलीस, आणि युद्धांत दासाचा नाव प्रसिद्ध केलेस.
वयं ते त इन्द्र ये च नरः शर्धो जज्ञाना याताश्च रथाः । आस्माञ्जगम्यादहिशुष्म सत्वा भगो न हव्यः प्रभृथेषु चारुः
आम्ही तुझेच आहोत, हे इंद्रा, आणि ते पुरुषही, जे जन्मलेले सैन्य आणि निघालेले रथ आहेत. हे अहिशत्रू, तुझ्या बळासह आमच्याकडे ये, जसा भाग्य यज्ञात प्रिय आणि स्पर्धेत सुंदर असतो.
पपृक्षेण्यमिन्द्र त्वे ह्योजो नृम्णानि च नृतमानो अमर्तः । स न एनीं वसवानो रयिं दाः प्रार्य स्तुषे तुविमघस्य दानम्
तुझ्या सामर्थ्याने, हे इंद्रा, तू सर्वांना मागे टाकलेस, अमर आणि पुरुषार्थात श्रेष्ठ. हे धनदायक, स्तुत्य असलेल्या, आम्हाला हा संपत्तीचा लाभ दे; मी अत्यंत दानशूराच्या दानाचे स्तवन करतो.