वि षू मृधो जनुषा दानमिन्वन्नहन्गवा मघवन्संचकानः । अत्रा दासस्य नमुचेः शिरो यदवर्तयो मनवे गातुमिच्छन्
हे उदार इंद्रा, तुझ्या जन्माने तू शत्रूंना पांगवलेस, गायी मिळवण्यासाठी संपत्ती एकत्र केलीस. तिथेच, जेव्हा तू दस्यू नमुचिचे डोके वळवलेस, तेव्हा मनूसाठी मार्ग खुला केलास.
युजं हि मामकृथा आदिदिन्द्र शिरो दासस्य नमुचेर्मथायन् । अश्मानं चित्स्वर्यं वर्तमानं प्र चक्रियेव रोदसी मरुद्भ्यः
इंद्रा, त्या वेळी तू मला आपल्या कार्यात सामील केलेस, दस्यू नमुचिचे डोके फोडलेस. तेजस्वी आणि फिरणारा दगडही तू मरुतांसाठी प्रकट केलास, जणू दोन जगांची रचना केलीस.
स्त्रियो हि दास आयुधानि चक्रे किं मा करन्नबला अस्य सेनाः । अन्तर्ह्यख्यदुभे अस्य धेने अथोप प्रैद्युधये दस्युमिन्द्रः
दस्यूने स्त्रियांसारखी शस्त्रे बनवली; त्याच्या दुर्बल सैन्याने माझे काय वाईट करणार? त्याच्या गायी आत लपवलेल्या होत्या, पण इंद्राने युद्धासाठी धाव घेतले आणि दस्यूचा नाश केला.
समत्र गावोऽभितोऽनवन्तेहेह वत्सैर्वियुता यदासन् । सं ता इन्द्रो असृजदस्य शाकैर्यदीं सोमासः सुषुता अमन्दन्
इथे सर्वत्र गायी एकत्र हंबरत होत्या, जेव्हा त्या वासरांपासून वेगळ्या झाल्या. इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने त्या पुन्हा एकत्र आणल्या, जेव्हा उत्तमपणे पिळलेले सोम त्याला आनंद देत होते.
यदीं सोमा बभ्रुधूता अमन्दन्नरोरवीद्वृषभः सादनेषु । पुरंदरः पपिवाँ इन्द्रो अस्य पुनर्गवामददादुस्रियाणाम्
जेव्हा पिंगट, हलवलेले सोम त्याला आनंद देत होते, तेव्हा वृषभाने आसनांमध्ये गर्जना केली. नगरांचा संहार करणाऱ्या इंद्राने, पिऊन, भक्तांना गायी परत दिल्या.
भद्रमिदं रुशमा अग्ने अक्रन्गवां चत्वारि ददतः सहस्रा । ऋणंचयस्य प्रयता मघानि प्रत्यग्रभीष्म नृतमस्य नृणाम्
हे अग्नि, रुशमांनी चार हजार गायी दान केल्या, हे खरोखर शुभ आहे. ऋण फेडणाऱ्या उदार माणसासाठी आम्ही, सर्वात उदार पुरुषाच्या भेटी स्वीकारल्या.
सुपेशसं माव सृजन्त्यस्तं गवां सहस्रै रुशमासो अग्ने । तीव्रा इन्द्रमममन्दुः सुतासोऽक्तोर्व्युष्टौ परितक्म्यायाः
हे अग्नि, रुशमा लोक हजारो गायींसह सुंदर भेट पाठवतात. तीव्र सोमांनी इंद्राला आनंद दिला, परितक्म्या दिवशीच्या पहाटे.
औच्छत्सा रात्री परितक्म्या याँ ऋणंचये राजनि रुशमानाम् । अत्यो न वाजी रघुरज्यमानो बभ्रुश्चत्वार्यसनत्सहस्रा
परितक्म्या ही रात्र उजळली, जेव्हा रुशमांच्या राजा ऋणंचय उपस्थित होता. वेगवान घोड्यासारखा, तपकिरी रंगाचा त्याने चार हजार मिळवले.
चतुःसहस्रं गव्यस्य पश्वः प्रत्यग्रभीष्म रुशमेष्वग्ने । घर्मश्चित्तप्तः प्रवृजे य आसीदयस्मयस्तम्वादाम विप्राः
हे अग्नि, आम्ही रुशमांकडून चार हजार गायी आणि जनावरे स्वीकारली. अगदी तापवलेली पात्रही, जी ठेवली होती, आम्ही ज्ञानी ती त्यांचीच म्हणून जाहीर करतो.
इन्द्रो रथाय प्रवतं कृणोति यमध्यस्थान्मघवा वाजयन्तम् । यूथेव पश्वो व्युनोति गोपा अरिष्टो याति प्रथमः सिषासन्
इंद्रा, जो मध्यभागी उभा राहून विजयासाठी प्रयत्न करतो, त्याच्या रथासाठी तू मार्ग तयार करतोस. गवळ्याने कळपातील गायी वेगळ्या केल्यासारखा, तो अखंड राहून, सर्वांत पुढे विजयासाठी जातो.
आ प्र द्रव हरिवो मा वि वेनः पिशङ्गराते अभि नः सचस्व । नहि त्वदिन्द्र वस्यो अन्यदस्त्यमेनाँश्चिज्जनिवतश्चकर्थ
इंद्रा, आपल्या पिंगट घोड्यांवर बसून पुढे ये, थांबू नकोस; आमच्याजवळ ये. कारण तुझ्याशिवाय दुसरे कोणतेही ऐश्वर्य नाही; लोकांमध्येही हे सर्व तूच केलेस.
उद्यत्सहः सहस आजनिष्ट देदिष्ट इन्द्र इन्द्रियाणि विश्वा । प्राचोदयत्सुदुघा वव्रे अन्तर्वि ज्योतिषा संववृत्वत्तमोऽवः
बलवान इंद्र शक्तीने जन्मला, सर्वात सामर्थ्यशाली, त्याने आपली सर्व सामर्थ्ये दाखवली. त्याने कुंपणात असलेली सदैव दूध देणारी गाय चालू केली; प्रकाशाने एकत्र झालेले अंधार दूर केले.
अनवस्ते रथमश्वाय तक्षन्त्वष्टा वज्रं पुरुहूत द्युमन्तम् । ब्रह्माण इन्द्रं महयन्तो अर्कैरवर्धयन्नहये हन्तवा उ
कारागीर घोड्यासाठी रथ बनवतात, त्वष्टा, हे बहुप्रार्थित इंद्रा, तुझ्यासाठी तेजस्वी वज्र बनवतो. ऋषी स्तोत्रांनी इंद्राची स्तुती करतात, त्याला वाढवतात, जेणेकरून तो युद्धात शत्रूचा नाश करेल.
वृष्णे यत्ते वृषणो अर्कमर्चानिन्द्र ग्रावाणो अदितिः सजोषाः । अनश्वासो ये पवयोऽरथा इन्द्रेषिता अभ्यवर्तन्त दस्यून्
बलाढ्य इंद्रासाठी, बलवानांनी स्तोत्र गावे, दगडांनी, आदितीने एकत्र येऊन. जे घोड्याविना, रथाविना आहेत, त्यांनाही इंद्राने प्रेरित केले आणि त्यांनी दस्यूंचा पराभव केला.
प्र ते पूर्वाणि करणानि वोचं प्र नूतना मघवन्या चकर्थ । शक्तीवो यद्विभरा रोदसी उभे जयन्नपो मनवे दानुचित्राः
हे दानशूर, तुझी जुनी आणि अलीकडची कृत्ये मी सांगितली. तुझ्या सामर्थ्याने तू आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही सांभाळतोस, पाणी जिंकतोस आणि माणसांना अद्भुत दान देतोस.
तदिन्नु ते करणं दस्म विप्राहिं यद्घ्नन्नोजो अत्रामिमीथाः । शुष्णस्य चित्परि माया अगृभ्णाः प्रपित्वं यन्नप दस्यूँरसेधः
हे अद्भुतवीर, तुझ्या या कृत्याचे ज्ञानी लोकांनी नेहमीच स्तुती केली आहे. शत्रूचा नाश करताना तू तुझी ताकद दाखवलीस, शुष्णाच्या मायाजाळावर विजय मिळवला आणि पाण्यातून दस्यूंना दूर हाकलून जुना प्रवाह पुन्हा चालू केला.
त्वमपो यदवे तुर्वशायारमयः सुदुघाः पार इन्द्र । उग्रमयातमवहो ह कुत्सं सं ह यद्वामुशनारन्त देवाः
हे इंद्रा, तू यदु आणि तुर्वशा यांच्यासाठी पाण्याचा प्रवाह सोडला, ते भरपूर फळ देणारे केले. तू उग्र आयु आणि कुत्स यांना सुरक्षितपणे पार नेलेस आणि देवता तुझ्या सोबत आनंदले.
इन्द्राकुत्सा वहमाना रथेना वामत्या अपि कर्णे वहन्तु । निः षीमद्भ्यो धमथो निः षधस्थान्मघोनो हृदो वरथस्तमांसि
इंद्र आणि कुत्स रथावर बसून येताना, त्या सुंदर गायकांनी तुझ्या कानांपर्यंत गाणे पोहोचवावे. हे दानशूर, शांत बसणाऱ्यांना आणि दूर राहणाऱ्यांना दूर कर, आणि आमच्या मनातील अंधार दूर कर.
वातस्य युक्तान्सुयुजश्चिदश्वान्कविश्चिदेषो अजगन्नवस्युः । विश्वे ते अत्र मरुतः सखाय इन्द्र ब्रह्माणि तविषीमवर्धन्
वाऱ्याचे उत्तम जुंपलेले घोडे आणि ज्ञानी लोकही तुझ्या कृपेच्या शोधात येथे आले आहेत. सर्व मरुतगण, तुझे मित्र, हे इंद्रा, आपल्या स्तोत्रांनी तुझे सामर्थ्य वाढवतात.
सूरश्चिद्रथं परितक्म्यायां पूर्वं करदुपरं जूजुवांसम् । भरच्चक्रमेतशः सं रिणाति पुरो दधत्सनिष्यति क्रतुं नः
सूर्यसुद्धा आपल्या मार्गावर रथाभोवती फिरतो, आधी त्याला तयार करतो आणि मग पुढे नेतो. वेगवान चाक एकत्र येते, पुढे जाते आणि आमचा निश्चय दृढ करते.
आयं जना अभिचक्षे जगामेन्द्रः सखायं सुतसोममिच्छन् । वदन्ग्रावाव वेदिं भ्रियाते यस्य जीरमध्वर्यवश्चरन्ति
लोक त्याच्याकडे पाहतात जसा तो येतो. इंद्र आपल्या सखा, सोम पिळणाऱ्याचा शोध घेतो. दगड म्हणतो, 'वेदी भरावी,' ज्यासाठी यजमान वृद्धासोबत फिरतात.
ये चाकनन्त चाकनन्त नू ते मर्ता अमृत मो ते अंह आरन् । वावन्धि यज्यूँरुत तेषु धेह्योजो जनेषु येषु ते स्याम
जे तुझी स्तुती करतात आणि जे आता करतात, हे अमर, त्यांना कोणतीही हानी होऊ नये. आमचे यजन स्वीकार आणि ज्या लोकांत आम्ही तुझ्यासोबत राहू, त्यांच्यात तुझे सामर्थ्य ठेव.
अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन्
तू अडथळे फोडलेस, मार्ग खुले केलेस, आणि बंधने तोडलीस. हे इंद्रा, जेव्हा तू मोठा पर्वत फोडलास, तेव्हा प्रवाह वाहू लागले आणि तू दानवाचा नाश केला.
त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः
हे वज्रधारी, तू योग्य काळात पर्वताची बंधने तोडलीस आणि त्याचे दूध सोडलेस. अगणित वेटोळे घालून पडलेल्या महाकाय नागालाही, हे उग्र इंद्रा, तू आपल्या सामर्थ्याने ठार केलेस.
त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान्
त्या मोठ्या, रानटी पशूचा संहार इंद्राने आपल्या शक्तीने केला. जो स्वतःला अद्वितीय समजत होता, त्याच्यापासून आणखी एक, अधिक बलवान जन्माला आला.
त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम्
त्यांच्यातील, स्वतःच्या शक्तीत आनंद मानणाऱ्या, धुक्याच्या पुत्राला, अंधारात वाढलेल्या शु्ष्ण या दानवाला, वज्रधारी वृषभाने आपल्या शस्त्राने ठार केले.
त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः
स्वतःच्या चातुर्याने बसलेल्या त्यालाही, हे इंद्रा, तू त्याचे गुप्त ठिकाण शोधलेस. हे सामर्थ्यशाली, मदाने भरलेल्या अवस्थेत, तू त्या स्पर्धकाला घराच्या अंधारात ठेवलेस.
त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान
सूर्यरहित अंधारात पडून वाढणाऱ्यालाही, हे वृषभा, सोमपानाने आनंदी झालेल्या इंद्राने वरून ठार केले.
उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार
मोठ्या दानवासाठी इंद्राने आपले शस्त्र उंचावले, अचूक आघात साधण्याचा निर्धार केला. जेव्हा तू वज्र उचललेस, तेव्हा सर्वांत नीच प्राणी निर्माण झाले.
त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम्
गुहेत पडून मधपान करणाऱ्या, गर्जना करणाऱ्या त्या उग्राला, हे बलशाली इंद्रा, तू मोठ्या आघाताने ठार केलेस. पाय नसलेला, हात नसलेला तो अंधारात फेकला गेला आणि त्याची वाणी थांबली.