तं हि शश्वन्त ईळते स्रुचा देवं घृतश्चुता । अग्निं हव्याय वोळ्हवे
त्या देवाची, म्हणजे अग्नीची, लोक नेहमी स्रुचांनी, तुपाने ओथंबलेल्या, पूजा करतात, कारण तो आहुती वाहून नेतो.
अग्निर्जातो अरोचत घ्नन्दस्यूञ्ज्योतिषा तमः । अविन्दद्गा अपः स्वः
अग्नी जन्मला आणि तेजाने उजळला, त्याने दस्यूंना आणि अंधाराला आपल्या प्रकाशाने नष्ट केले. त्याने गायी, पाणी आणि सूर्य शोधून काढले.
अग्निमीळेन्यं कविं घृतपृष्ठं सपर्यत । वेतु मे शृणवद्धवम्
अग्नी, पूजनीय ऋषी, तुपाने उजळलेला, त्याची भक्ती करा. तो यावा आणि आमचे आवाहन ऐकावे.
अग्निं घृतेन वावृधु स्तोमेभिर्विश्वचर्षणिम् । स्वाधीभिर्वचस्युभिः
अग्नीला तुपाने आणि स्तोत्रांनी, सर्व लोकांचा स्वामी म्हणून, स्वतः निवडलेल्या शब्दांनी बळकट केले आहे.
प्र वेधसे कवये वेद्याय गिरं भरे यशसे पूर्व्याय । घृतप्रसत्तो असुरः सुशेवो रायो धर्ता धरुणो वस्वो अग्निः
ज्ञानी, कवी, जाणण्यासारखा जो आहे, त्याच्यासाठी मी प्राचीन स्तुती अर्पण करतो. तुपाने स्थिर झालेला, दयाळू असुर, संपत्तीचा धारक आणि ठेवांचा आधार असलेला अग्नी, गौरवासाठी.
ऋतेन ऋतं धरुणं धारयन्त यज्ञस्य शाके परमे व्योमन् । दिवो धर्मन्धरुणे सेदुषो नॄञ्जातैरजाताँ अभि ये ननक्षुः
सत्याने ते सत्य आणि पाया टिकवतात, यज्ञाच्या सामर्थ्यात, सर्वोच्च आकाशात. जन्मलेले व अजन्मे, जे जवळ आले, त्यांनी माणसांत स्वर्गाचा धर्म स्थापन केला.
अङ्होयुवस्तन्वस्तन्वते वि वयो महद्दुष्टरं पूर्व्याय । स संवतो नवजातस्तुतुर्यात्सिङ्हं न क्रुद्धमभितः परि ष्ठुः
तू तरुण, बलवान, प्राचीनांसाठी मोठा, कठीण वाट मोकळी करतोस. तो नव्याने जन्मलेला, सिंह रागावल्यासारखा, सर्वत्र वेगाने फिरतो.
मातेव यद्भरसे पप्रथानो जनंजनं धायसे चक्षसे च । वयोवयो जरसे यद्दधानः परि त्मना विषुरूपो जिगासि
आईसारखा तू सर्वांना वाढवतोस, पोसतोस, प्रत्येकाची काळजी घेतोस, त्यांच्यावर लक्ष ठेवतोस. तू तरुणपण आणि वार्धक्य टिकवतोस आणि स्वतःच्या रूपाने जिंकण्यासाठी प्रयत्न करतोस.
वाजो नु ते शवसस्पात्वन्तमुरुं दोघं धरुणं देव रायः । पदं न तायुर्गुहा दधानो महो राये चितयन्नत्रिमस्पः
देवा, तुझ्या बळामुळे आम्हाला भरपूर, विस्तृत आणि सुरक्षित संपत्ती मिळू दे. वडिलांसारखा तू गुप्तपणे पाऊल ठेवतोस, मोठ्या संपत्तीची ओळख करतोस, आणि कधीही अपयशी होत नाहीस.
बृहद्वयो हि भानवेऽर्चा देवायाग्नये । यं मित्रं न प्रशस्तिभिर्मर्तासो दधिरे पुरः
खरंच, तेजस्वी अग्नीला मोठ्या भक्तीने अर्पण केले जाते, ज्याला माणसे मित्रासारखी स्तुती करून पुढे ठेवतात.
स हि द्युभिर्जनानां होता दक्षस्य बाह्वोः । वि हव्यमग्निरानुषग्भगो न वारमृण्वति
तो अग्नी लोकांमध्ये यज्ञकर्ता आहे, कौशल्याच्या हातांनी युक्त आहे; तो भगासारखा हव्यांचे वाटप करतो आणि इच्छुकांना कृपा देतो.
अस्य स्तोमे मघोनः सख्ये वृद्धशोचिषः । विश्वा यस्मिन्तुविष्वणि समर्ये शुष्ममादधुः
ज्याची मैत्री उदार आहे, ज्याची ज्वाळा प्रबळ आहे, त्या अग्नीला सभेतल्या सर्व शक्तींनी आपली ताकद दिली आहे.
अधा ह्यग्न एषां सुवीर्यस्य मंहना । तमिद्यह्वं न रोदसी परि श्रवो बभूवतुः
अग्नी या लोकांमध्ये शौर्यासाठी गौरवला जातो; त्याची कीर्ती आकाश आणि पृथ्वीवर सर्वत्र पसरते.
नू न एहि वार्यमग्ने गृणान आ भर । ये वयं ये च सूरयः स्वस्ति धामहे सचोतैधि पृत्सु नो वृधे
आता अग्नी, आम्ही तुझी स्तुती करतो, म्हणून आम्हाला हवी ती दाने दे. आम्हा सर्वांना आणि सज्जनांना कल्याण लाभू दे, आणि युद्धात आमची शक्ती वाढू दे.
आ यज्ञैर्देव मर्त्य इत्था तव्यांसमूतये । अग्निं कृते स्वध्वरे पूरुरीळीतावसे
यज्ञांनी माणूस देवाकडे मदतीसाठी येतो; यज्ञात स्थिर असलेल्या अग्नीची मदतीसाठी नेहमी स्तुती केली जाते.
अस्य हि स्वयशस्तर आसा विधर्मन्मन्यसे । तं नाकं चित्रशोचिषं मन्द्रं परो मनीषया
स्वतःच्या कीर्तीकरिता तो स्वतःला सर्वांत श्रेष्ठ समजतो; ती स्वर्ग, तेजस्वी ज्वाळांनी युक्त, ज्ञानी लोकांना आनंद देते.
अस्य वासा उ अर्चिषा य आयुक्त तुजा गिरा । दिवो न यस्य रेतसा बृहच्छोचन्त्यर्चयः
त्याचे वस्त्र म्हणजे त्याच्या ज्वाळा, ज्या त्याने सामर्थ्यशाली वाणीने जोडल्या आहेत; जणू स्वर्गाच्या बीजासारख्या त्याच्या तेजस्वी किरणांनी सर्वत्र प्रकाश पसरतो.
अस्य क्रत्वा विचेतसो दस्मस्य वसु रथ आ । अधा विश्वासु हव्योऽग्निर्विक्षु प्र शस्यते
त्याच्या निर्धाराने आणि बुद्धीने, तो सुज्ञ आणि उत्तम, रथावर आरूढ होतो; म्हणून अग्नी सर्व जमातींमध्ये हव्याचा अधिकारी म्हणून ओळखला जातो.
नू न इद्धि वार्यमासा सचन्त सूरयः । ऊर्जो नपादभिष्टये पाहि शग्धि स्वस्तय उतैधि पृत्सु नो वृधे
आता खरोखर, हवी ती दाने सज्जनांनी मिळवली आहेत; ऊर्जेच्या पुत्रा, आमच्या पूर्ततेसाठी आम्हाला वाचव, सुख दे आणि युद्धात आमची शक्ती वाढव.
प्रातरग्निः पुरुप्रियो विश स्तवेतातिथिः । विश्वानि यो अमर्त्यो हव्या मर्तेषु रण्यति
प्रातःकाळी, सर्वांना प्रिय असलेल्या अग्नीची लोकांनी पाहुण्यासारखी स्तुती करावी; तो अमर, माणसांमध्ये सर्व हव्ये स्वीकारतो.
द्विताय मृक्तवाहसे स्वस्य दक्षस्य मंहना । इन्दुं स धत्त आनुषक्स्तोता चित्ते अमर्त्य
दुसऱ्यांदा, हव्य वाहणाऱ्यासाठी, स्वतःच्या कौशल्याच्या सामर्थ्याने, तो अमर, गायकाने नेहमी स्तुती केलेला, सोमरस घेतो.
तं वो दीर्घायुशोचिषं गिरा हुवे मघोनाम् । अरिष्टो येषां रथो व्यश्वदावन्नीयते
त्या दीर्घायुषी, तेजस्वी अग्नीला मी गाण्याने, उदारांसाठी बोलावतो; ज्यांचा रथ सुरक्षित आहे, तो वेगाने घोड्यांनी ओढला जातो.
चित्रा वा येषु दीधितिरासन्नुक्था पान्ति ये । स्तीर्णं बर्हिः स्वर्णरे श्रवांसि दधिरे परि
ज्यांच्यात प्रकाश आला आहे, ते तेजस्वी आहेत; ते स्तोत्रांचे रक्षण करतात, आणि पसरलेल्या कुशांवर, उज्ज्वलपणे, कीर्ती सर्वत्र ठेवतात.
ये मे पञ्चाशतं ददुरश्वानां सधस्तुति । द्युमदग्ने महि श्रवो बृहत्कृधि मघोनां नृवदमृत नृणाम्
ज्यांनी मला स्तुतीसह पन्नास घोडे दिले, हे अग्नी, उदार, शूर आणि अमर पुरुषांची कीर्ती मोठी आणि तेजस्वी कर.
अभ्यवस्थाः प्र जायन्ते प्र वव्रेर्वव्रिश्चिकेत । उपस्थे मातुर्वि चष्टे
अपत्ये वाढतात, फुलतात; कुंपण उघडले जाते आणि समजले जाते; कोणी आईच्या कुशीत डोळे लावतो.
जुहुरे वि चितयन्तोऽनिमिषं नृम्णं पान्ति । आ दृळ्हां पुरं विविशुः
त्यांनी यज्ञ केला, समजून, अचल बळाचे रक्षण केले; त्यांनी भक्कम किल्ल्यात प्रवेश केला.
आ श्वैत्रेयस्य जन्तवो द्युमद्वर्धन्त कृष्टयः । निष्कग्रीवो बृहदुक्थ एना मध्वा न वाजयुः
श्वैत्रेय लोक तेजाने फुलतात, वाढतात; गळ्यात हार घातलेला बृहदुक्त, मधासारखा, जिंकण्यासाठी पुढे जातो.
प्रियं दुग्धं न काम्यमजामि जाम्योः सचा । घर्मो न वाजजठरोऽदब्धः शश्वतो दभः
जसे प्रिय, हवेहवेसे दूध, तसे मी आप्तांबरोबर एकत्र येतो; जसे बक्षिसाच्या पोटातील उष्णता, तसेच न बदलणारे, खरी फसवणूक असते.
क्रीळन्नो रश्म आ भुवः सं भस्मना वायुना वेविदानः । ता अस्य सन्धृषजो न तिग्माः सुसंशिता वक्ष्यो वक्षणेस्थाः
खेळताना किरण प्रकट होतो, राख आणि वाऱ्याने स्पष्ट दिसतो; त्याच्या तीक्ष्ण, नीट बांधलेल्या गाठी वाहण्यासाठी तयार आहेत, वाहकात ठेवलेल्या.
यमग्ने वाजसातम त्वं चिन्मन्यसे रयिम् । तं नो गीर्भिः श्रवाय्यं देवत्रा पनया युजम्
अग्ने, तू आम्हाला जे धन द्यावे असे ठरवशील, तेच कीर्तीचे, योग्य, आमच्या गाण्यांनी देवांसाठी जोडून आम्हाला मिळू दे.