नू रोदसी अहिना बुध्न्येन स्तुवीत देवी अप्येभिरिष्टैः । समुद्रं न संचरणे सनिष्यवो घर्मस्वरसो नद्यो अप व्रन्
आता आकाश आणि पृथ्वी, खोल सर्पासह, या निवडक अर्पणांनी देवी म्हणून स्तुती व्हाव्यात. जशा नद्या समुद्रात एकत्र येतात, तशा ऊर्जेने आणि गोडवाने भरलेल्या नद्या आपले पाणी एकत्र करोत.
देवैर्नो देव्यदितिर्नि पातु देवस्त्राता त्रायतामप्रयुच्छन् । नहि मित्रस्य वरुणस्य धासिमर्हामसि प्रमियं सान्वग्नेः
देवतांसह अदिती देवी आमचे रक्षण करो. देव रक्षक आमचे त्वरित रक्षण करो. कारण आपण मित्र आणि वरुण यांच्या आज्ञेचे किंवा अग्नीच्या मार्गाचे उल्लंघन करण्यास पात्र नाही.
अग्निरीशे वसव्यस्याग्निर्महः सौभगस्य । तान्यस्मभ्यं रासते
अग्नी हा संपत्तीचा स्वामी आहे, अग्नी हा मोठ्या सौभाग्याचा स्वामी आहे. तो हे सर्व आमच्यावर कृपा करून देवो.
उषो मघोन्या वह सूनृते वार्या पुरु । अस्मभ्यं वाजिनीवति
हे उषा, दयाळू आणि उदार, आमच्यासाठी भरपूर दान आणि बक्षिसे घेऊन ये. ती बळकट असोत आणि आमच्यापर्यंत पोहोचोत.
तत्सु नः सविता भगो वरुणो मित्रो अर्यमा । इन्द्रो नो राधसा गमत्
सविता, भग, वरुण, मित्र, अर्यमान आणि इंद्र यांनी आपली कृपा आणि संपत्ती घेऊन आमच्याकडे यावे.
मही द्यावापृथिवी इह ज्येष्ठे रुचा भवतां शुचयद्भिरर्कैः । यत्सीं वरिष्ठे बृहती विमिन्वन्रुवद्धोक्षा पप्रथानेभिरेवैः
महान आकाश आणि पृथ्वी, तुम्ही येथे या, श्रेष्ठ आणि तेजस्वी किरणांनी उजळा. जेव्हा तुम्ही मोठ्या आणि विशाल जागा मोजून पसरवल्या, तेव्हा बलवान वृषभाने आपल्या शक्तीने त्या विस्तारल्या.
देवी देवेभिर्यजते यजत्रैरमिनती तस्थतुरुक्षमाणे । ऋतावरी अद्रुहा देवपुत्रे यज्ञस्य नेत्री शुचयद्भिरर्कैः
देवी, पूजेला योग्य असलेल्या देवतांसह, यज्ञाने सन्मानित होते; ती अढळपणे उभी राहते. सत्यावर चालणाऱ्या, कपट नसलेल्या, देवकन्या, यज्ञाच्या मार्गदर्शिका, शुद्ध स्तोत्रांनी तेजस्वी होतात.
स इत्स्वपा भुवनेष्वास य इमे द्यावापृथिवी जजान । उर्वी गभीरे रजसी सुमेके अवंशे धीरः शच्या समैरत्
तोच, सर्व प्राण्यांमध्ये स्वतःवर अवलंबून असणारा, ज्याने हे आकाश आणि पृथ्वी निर्माण केली, त्याने आपल्या बुद्धीने आणि शक्तीने हे विशाल आणि खोल क्षेत्र एकत्र बांधले आणि त्यांच्या पाया मजबूत केले.
नू रोदसी बृहद्भिर्नो वरूथैः पत्नीवद्भिरिषयन्ती सजोषाः । उरूची विश्वे यजते नि पातं धिया स्याम रथ्यः सदासाः
आता, आकाश आणि पृथ्वी, मोठ्या रक्षणांनी, जोडप्यांसारखे एकत्र येऊन, आमच्यावर कृपा करा. सर्वांनी पूजलेले तुम्ही आम्हाला जपा; तुमच्या बुद्धीने आम्ही यज्ञात नेहमी पुढे राहू.
प्र वां महि द्यवी अभ्युपस्तुतिं भरामहे । शुची उप प्रशस्तये
आकाश आणि पृथ्वी, आम्ही तुमच्यासाठी मोठी स्तुती घेऊन आलो आहोत; शुद्ध असणाऱ्या तुम्ही आमच्या गौरवासाठी जवळ या.
पुनाने तन्वा मिथः स्वेन दक्षेण राजथः । ऊह्याथे सनादृतम्
स्वतःच्या रूपात, स्वतःच्या सामर्थ्याने तुम्ही नित्य नवे होता आणि राज्य करता; तुम्ही पूर्वीपासूनच सत्य आणि नीती टिकवली आहे.
मही मित्रस्य साधथस्तरन्ती पिप्रती ऋतम् । परि यज्ञं नि षेदथुः
मित्राची मदत मोठी आहे, ती सत्यावर नेणारी आणि संकटातून पार करणारी आहे; तुम्ही यज्ञाला वेढून बसलात.
क्षेत्रस्य पतिना वयं हितेनेव जयामसि । गामश्वं पोषयित्न्वा स नो मृळातीदृशे
शेतकऱ्याच्या सोबतीने आपण जिंकू, जणू काही रथासारखे. जो गुरे आणि घोडे पोसतो, तोच आमच्यावर कृपा करो.
क्षेत्रस्य पते मधुमन्तमूर्मिं धेनुरिव पयो अस्मासु धुक्ष्व । मधुश्चुतं घृतमिव सुपूतमृतस्य नः पतयो मृळयन्तु
शेताच्या अधिपती, गायीने दूध ओतावे तसे मधुर आणि भरपूर लाट आमच्यावर ओता. अमृताचे स्वामी आम्हांला मधुर, शुद्ध तुपाने कृपावंत होवोत.
मधुमतीरोषधीर्द्याव आपो मधुमन्नो भवत्वन्तरिक्षम् । क्षेत्रस्य पतिर्मधुमान्नो अस्त्वरिष्यन्तो अन्वेनं चरेम
औषधी, आकाश, पाणी हे सर्व गोड व्हावेत, मधुरतेने भरले जावोत. शेताचा स्वामी आमच्यासाठी गोड असो आणि त्याच्यावर आपण सुखरूपपणे वावरू.
शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् । शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय
आपली बैल, आपले लोक, आपले नांगर, हे सर्व शुभ होवोत. जुवे बांधताना आणि काठी उचलताना शुभ घडो.
शुनासीराविमां वाचं जुषेथां यद्दिवि चक्रथुः पयः । तेनेमामुप सिञ्चतम्
शुनासीर, आम्ही जी वाणी बोलतो ती तू स्वीकार. जसे आकाशात दूध निर्माण केलेस, तसेच या शेतावर ते शिंपड.
अर्वाची सुभगे भव सीते वन्दामहे त्वा । यथा नः सुभगाससि यथा नः सुफलाससि
सुंदर सिता, तू जवळ ये, आम्ही तुझा सन्मान करतो. तू आमच्यावर कृपावंत हो आणि फळदायी हो.
इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषानु यच्छतु । सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम्
इंद्राने सितेला धरावे आणि पूषाणे तिला स्थिर करावे. ती दूधाने समृद्ध होवो आणि प्रत्येक हंगामाला आम्हांला भरपूर पीक देओ.
शुनं नः फाला वि कृषन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अभि यन्तु वाहैः । शुनं पर्जन्यो मधुना पयोभिः शुनासीरा शुनमस्मासु धत्तम्
आपले नांगर जमिनीत शुभतेने चालावेत, शेतकरी आपल्या बैलांसह शुभतेने येवोत. पाऊस मध आणि दूध घेऊन यावा, शुनासीर आम्हांला समृद्धी देवो.
समुद्रादूर्मिर्मधुमाँ उदारदुपांशुना सममृतत्वमानट् । घृतस्य नाम गुह्यं यदस्ति जिह्वा देवानाममृतस्य नाभिः
समुद्रातून मधुर लाट उसळते, फेसासह अमरत्व घेऊन येते. तुपाचे गूढ नाव तिथे आहे, ते देवांची जिव्हा आणि अमृताचा नाभी आहे.
वयं नाम प्र ब्रवामा घृतस्यास्मिन्यज्ञे धारयामा नमोभिः । उप ब्रह्मा शृणवच्छस्यमानं चतुःशृङ्गोऽवमीद्गौर एतत्
या यज्ञात आपण तुपाचे नाव उच्चारतो आणि नम्रतेने ते धरतो. ज्ञानी ऋषी स्तुती ऐकतो, चार शिंगांचा बैल हे जाहीर करतो.
चत्वारि शृङ्गा त्रयो अस्य पादा द्वे शीर्षे सप्त हस्तासो अस्य । त्रिधा बद्धो वृषभो रोरवीति महो देवो मर्त्याँ आ विवेश
त्याला चार शिंगे, तीन पाय, दोन डोकी आणि सात हात आहेत. तीन ठिकाणी बांधलेला तो वृषभ गर्जतो, तो महान देव माणसांत आला आहे.
त्रिधा हितं पणिभिर्गुह्यमानं गवि देवासो घृतमन्वविन्दन् । इन्द्र एकं सूर्य एकं जजान वेनादेकं स्वधया निष्टतक्षुः
गायीमध्ये लपवलेले, तीन भागांत विभागलेले तूप देवांनी शोधले. इंद्राने एक भाग निर्माण केला, सूर्याने दुसरा, आणि तिसरा वेणाने आपल्या शक्तीने घडवला.
एता अर्षन्ति हृद्यात्समुद्राच्छतव्रजा रिपुणा नावचक्षे । घृतस्य धारा अभि चाकशीमि हिरण्ययो वेतसो मध्य आसाम्
या शतगुणी प्रवाह हृदयातून, समुद्रातून वाहतात, ओलांडायला कठीण आहेत. मी त्या तुपाच्या धारांना पाहतो, ज्यांच्या मध्ये सोन्याचे काठ आहेत.
सम्यक्स्रवन्ति सरितो न धेना अन्तर्हृदा मनसा पूयमानाः । एते अर्षन्त्यूर्मयो घृतस्य मृगा इव क्षिपणोरीषमाणाः
गायींसारख्या नद्या शुद्ध मनाने आणि हृदयाने योग्य मार्गाने वाहतात. या तुपाच्या लाटा, जणू काही आश्रयासाठी धावणाऱ्या वन्य प्राण्यांसारख्या, पुढे जातात.
सिन्धोरिव प्राध्वने शूघनासो वातप्रमियः पतयन्ति यह्वाः । घृतस्य धारा अरुषो न वाजी काष्ठा भिन्दन्नूर्मिभिः पिन्वमानः
पूर आलेल्या नदीच्या गडगडाटासारखे, वाऱ्यासारखे वेगवान, हे बलवान पुढे धावतात. तुपाच्या धारांप्रमाणे, लाल घोड्यासारखे, त्या लाटा अडथळे फोडून वाढतात.
अभि प्रवन्त समनेव योषाः कल्याण्यः स्मयमानासो अग्निम् । घृतस्य धाराः समिधो नसन्त ता जुषाणो हर्यति जातवेदाः
सुशोभित स्त्रियांसारख्या, हसत-हसत त्या एकत्र वाहतात आणि अग्नीला आनंद देतात. तुपाच्या धारांनी समिधा पेटतात आणि जातवेद आनंदाने त्याचा स्वीकार करतो.
कन्या इव वहतुमेतवा उ अञ्ज्यञ्जाना अभि चाकशीमि । यत्र सोमः सूयते यत्र यज्ञो घृतस्य धारा अभि तत्पवन्ते
वरासाठी सजलेल्या कन्यांसारख्या त्या वाहतात, मी त्यांना पाहतो. जिथे सोम पिळला जातो, जिथे यज्ञ होतो, तिथे तुपाच्या धारांचा प्रवाह सुरू होतो.
अभ्यर्षत सुष्टुतिं गव्यमाजिमस्मासु भद्रा द्रविणानि धत्त । इमं यज्ञं नयत देवता नो घृतस्य धारा मधुमत्पवन्ते
तुम्ही उत्तम स्तुतीसह वाहा, गायी आणा आणि आम्हांला शुभ संपत्ती द्या. हे देवांनो, हा यज्ञ पुढे न्या, तुपाच्या मधुर धारांनी सर्व काही भरून टाका.