देवेभ्यो हि प्रथमं यज्ञियेभ्योऽमृतत्वं सुवसि भागमुत्तमम् । आदिद्दामानं सवितर्व्यूर्णुषेऽनूचीना जीविता मानुषेभ्यः
देवतांमध्ये, सर्वात प्रथम आणि पूज्य अशा, तू, सविता, अमरत्वाचा आणि उत्तम भागाचा लाभ देतोस; तिथून तू बंधने सोडवतोस, आणि माणसांना आयुष्य देतोस.
अचित्ती यच्चकृमा दैव्ये जने दीनैर्दक्षैः प्रभूती पूरुषत्वता । देवेषु च सवितर्मानुषेषु च त्वं नो अत्र सुवतादनागसः
देवतांच्या समुदायात, आम्ही अज्ञानाने जे काही चुकीचे केले असेल, दुर्बलतेने किंवा मानवी कमकुवततेने, हे सविता, देवांमध्ये आणि माणसांमध्ये, तू आम्हाला इथे निष्पाप कर.
न प्रमिये सवितुर्दैव्यस्य तद्यथा विश्वं भुवनं धारयिष्यति । यत्पृथिव्या वरिमन्ना स्वङ्गुरिर्वर्ष्मन्दिवः सुवति सत्यमस्य तत्
दैवी सविताचा विस्तार मोजता येणार नाही, कारण तो सर्व जग धरतो; पृथ्वीचे जेवढे विस्तार, किंवा आकाशाची जागा, तो खरोखरच ते देतो.
इन्द्रज्येष्ठान्बृहद्भ्यः पर्वतेभ्यः क्षयाँ एभ्यः सुवसि पस्त्यावतः । यथायथा पतयन्तो वियेमिर एवैव तस्थुः सवितः सवाय ते
इंद्राला प्रिय असलेल्या मोठ्या पर्वतांपासून, आणि निवासस्थानांपासून, तू, सविता, घरासाठी समृद्धी देतोस; जसे पक्षी वेगवेगळ्या दिशांना उडतात, तसे तुझे प्रेरणास्वरूप कार्य नेहमीच स्थिर असते, हे सविता.
ये ते त्रिरहन्सवितः सवासो दिवेदिवे सौभगमासुवन्ति । इन्द्रो द्यावापृथिवी सिन्धुरद्भिरादित्यैर्नो अदितिः शर्म यंसत्
हे सविता, तुझे जे तीन वेळा दिवसभर तुझ्या सोबत्यांसह आपल्याला भाग्य लवकर आणतात, ते मित्र. इंद्र, आकाश आणि पृथ्वी, सिंधू नदी आणि तिच्या पाण्यांसह, आणि आदित्यांसह अदिती — हे सर्व आम्हाला आश्रय देवोत.
को वस्त्राता वसवः को वरूता द्यावाभूमी अदिते त्रासीथां नः । सहीयसो वरुण मित्र मर्तात्को वोऽध्वरे वरिवो धाति देवाः
वसुहो, तुमच्यात कपड्यांचा दाता कोण? रक्षण करणारा कोण? हे आकाश आणि पृथ्वी, हे अदिती, आमच्यावर भीती येऊ देऊ नका. बलवान वरुण आणि मित्र, यज्ञात माणसांना मार्ग देणारा देव कोण?
प्र ये धामानि पूर्व्याण्यर्चान्वि यदुच्छान्वियोतारो अमूराः । विधातारो वि ते दधुरजस्रा ऋतधीतयो रुरुचन्त दस्माः
जे सुरुवातीपासून जुने नियम ठरवतात, जेव्हा ते वर जातात, ते अचूक आणि शहाणे असतात, त्यांनी कायमचे नियम ठरवले. हे अद्भुत, सत्य विचारांनी तेजस्वी होतात.
प्र पस्त्यामदितिं सिन्धुमर्कैः स्वस्तिमीळे सख्याय देवीम् । उभे यथा नो अहनी निपात उषासानक्ता करतामदब्धे
मी अदिती आणि सिंधू नदीचे मंगल आणि मैत्रीसाठी स्तुती करतो. जशी दिवस आणि रात्र आपल्यावर येतात, तशी खरी उषा आणि रात्र आपल्यासाठी चांगले घडवोत.
व्यर्यमा वरुणश्चेति पन्थामिषस्पतिः सुवितं गातुमग्निः । इन्द्राविष्णू नृवदु षु स्तवाना शर्म नो यन्तममवद्वरूथम्
अर्यमान आणि वरुण यांनी मार्ग खुले केले आहेत. अन्नाचा स्वामी अग्नी आपल्याला सौभाग्याकडे नेत आहे. हे इंद्र आणि विष्णू, लोकांमध्ये ज्यांची स्तुती होते, त्यांनी आम्हाला आश्रय आणि रक्षण द्यावे आणि मदतीला यावे.
आ पर्वतस्य मरुतामवांसि देवस्य त्रातुरव्रि भगस्य । पात्पतिर्जन्यादंहसो नो मित्रो मित्रियादुत न उरुष्येत्
डोंगरावरून मरुतांची आणि रक्षण करणाऱ्या भग देवाची मदत आमच्यापर्यंत पोहोचू दे. मित्र, सर्वांचा स्वामी, माणसांमध्ये होणाऱ्या संकटांपासून आमचे रक्षण करो आणि आम्हाला त्रास होऊ देऊ नको.
नू रोदसी अहिना बुध्न्येन स्तुवीत देवी अप्येभिरिष्टैः । समुद्रं न संचरणे सनिष्यवो घर्मस्वरसो नद्यो अप व्रन्
आता आकाश आणि पृथ्वी, खोल सर्पासह, या निवडक अर्पणांनी देवी म्हणून स्तुती व्हाव्यात. जशा नद्या समुद्रात एकत्र येतात, तशा ऊर्जेने आणि गोडवाने भरलेल्या नद्या आपले पाणी एकत्र करोत.
देवैर्नो देव्यदितिर्नि पातु देवस्त्राता त्रायतामप्रयुच्छन् । नहि मित्रस्य वरुणस्य धासिमर्हामसि प्रमियं सान्वग्नेः
देवतांसह अदिती देवी आमचे रक्षण करो. देव रक्षक आमचे त्वरित रक्षण करो. कारण आपण मित्र आणि वरुण यांच्या आज्ञेचे किंवा अग्नीच्या मार्गाचे उल्लंघन करण्यास पात्र नाही.
अग्निरीशे वसव्यस्याग्निर्महः सौभगस्य । तान्यस्मभ्यं रासते
अग्नी हा संपत्तीचा स्वामी आहे, अग्नी हा मोठ्या सौभाग्याचा स्वामी आहे. तो हे सर्व आमच्यावर कृपा करून देवो.
उषो मघोन्या वह सूनृते वार्या पुरु । अस्मभ्यं वाजिनीवति
हे उषा, दयाळू आणि उदार, आमच्यासाठी भरपूर दान आणि बक्षिसे घेऊन ये. ती बळकट असोत आणि आमच्यापर्यंत पोहोचोत.
तत्सु नः सविता भगो वरुणो मित्रो अर्यमा । इन्द्रो नो राधसा गमत्
सविता, भग, वरुण, मित्र, अर्यमान आणि इंद्र यांनी आपली कृपा आणि संपत्ती घेऊन आमच्याकडे यावे.
मही द्यावापृथिवी इह ज्येष्ठे रुचा भवतां शुचयद्भिरर्कैः । यत्सीं वरिष्ठे बृहती विमिन्वन्रुवद्धोक्षा पप्रथानेभिरेवैः
महान आकाश आणि पृथ्वी, तुम्ही येथे या, श्रेष्ठ आणि तेजस्वी किरणांनी उजळा. जेव्हा तुम्ही मोठ्या आणि विशाल जागा मोजून पसरवल्या, तेव्हा बलवान वृषभाने आपल्या शक्तीने त्या विस्तारल्या.
देवी देवेभिर्यजते यजत्रैरमिनती तस्थतुरुक्षमाणे । ऋतावरी अद्रुहा देवपुत्रे यज्ञस्य नेत्री शुचयद्भिरर्कैः
देवी, पूजेला योग्य असलेल्या देवतांसह, यज्ञाने सन्मानित होते; ती अढळपणे उभी राहते. सत्यावर चालणाऱ्या, कपट नसलेल्या, देवकन्या, यज्ञाच्या मार्गदर्शिका, शुद्ध स्तोत्रांनी तेजस्वी होतात.
स इत्स्वपा भुवनेष्वास य इमे द्यावापृथिवी जजान । उर्वी गभीरे रजसी सुमेके अवंशे धीरः शच्या समैरत्
तोच, सर्व प्राण्यांमध्ये स्वतःवर अवलंबून असणारा, ज्याने हे आकाश आणि पृथ्वी निर्माण केली, त्याने आपल्या बुद्धीने आणि शक्तीने हे विशाल आणि खोल क्षेत्र एकत्र बांधले आणि त्यांच्या पाया मजबूत केले.
नू रोदसी बृहद्भिर्नो वरूथैः पत्नीवद्भिरिषयन्ती सजोषाः । उरूची विश्वे यजते नि पातं धिया स्याम रथ्यः सदासाः
आता, आकाश आणि पृथ्वी, मोठ्या रक्षणांनी, जोडप्यांसारखे एकत्र येऊन, आमच्यावर कृपा करा. सर्वांनी पूजलेले तुम्ही आम्हाला जपा; तुमच्या बुद्धीने आम्ही यज्ञात नेहमी पुढे राहू.
प्र वां महि द्यवी अभ्युपस्तुतिं भरामहे । शुची उप प्रशस्तये
आकाश आणि पृथ्वी, आम्ही तुमच्यासाठी मोठी स्तुती घेऊन आलो आहोत; शुद्ध असणाऱ्या तुम्ही आमच्या गौरवासाठी जवळ या.
पुनाने तन्वा मिथः स्वेन दक्षेण राजथः । ऊह्याथे सनादृतम्
स्वतःच्या रूपात, स्वतःच्या सामर्थ्याने तुम्ही नित्य नवे होता आणि राज्य करता; तुम्ही पूर्वीपासूनच सत्य आणि नीती टिकवली आहे.
मही मित्रस्य साधथस्तरन्ती पिप्रती ऋतम् । परि यज्ञं नि षेदथुः
मित्राची मदत मोठी आहे, ती सत्यावर नेणारी आणि संकटातून पार करणारी आहे; तुम्ही यज्ञाला वेढून बसलात.
क्षेत्रस्य पतिना वयं हितेनेव जयामसि । गामश्वं पोषयित्न्वा स नो मृळातीदृशे
शेतकऱ्याच्या सोबतीने आपण जिंकू, जणू काही रथासारखे. जो गुरे आणि घोडे पोसतो, तोच आमच्यावर कृपा करो.
क्षेत्रस्य पते मधुमन्तमूर्मिं धेनुरिव पयो अस्मासु धुक्ष्व । मधुश्चुतं घृतमिव सुपूतमृतस्य नः पतयो मृळयन्तु
शेताच्या अधिपती, गायीने दूध ओतावे तसे मधुर आणि भरपूर लाट आमच्यावर ओता. अमृताचे स्वामी आम्हांला मधुर, शुद्ध तुपाने कृपावंत होवोत.
मधुमतीरोषधीर्द्याव आपो मधुमन्नो भवत्वन्तरिक्षम् । क्षेत्रस्य पतिर्मधुमान्नो अस्त्वरिष्यन्तो अन्वेनं चरेम
औषधी, आकाश, पाणी हे सर्व गोड व्हावेत, मधुरतेने भरले जावोत. शेताचा स्वामी आमच्यासाठी गोड असो आणि त्याच्यावर आपण सुखरूपपणे वावरू.
शुनं वाहाः शुनं नरः शुनं कृषतु लाङ्गलम् । शुनं वरत्रा बध्यन्तां शुनमष्ट्रामुदिङ्गय
आपली बैल, आपले लोक, आपले नांगर, हे सर्व शुभ होवोत. जुवे बांधताना आणि काठी उचलताना शुभ घडो.
शुनासीराविमां वाचं जुषेथां यद्दिवि चक्रथुः पयः । तेनेमामुप सिञ्चतम्
शुनासीर, आम्ही जी वाणी बोलतो ती तू स्वीकार. जसे आकाशात दूध निर्माण केलेस, तसेच या शेतावर ते शिंपड.
अर्वाची सुभगे भव सीते वन्दामहे त्वा । यथा नः सुभगाससि यथा नः सुफलाससि
सुंदर सिता, तू जवळ ये, आम्ही तुझा सन्मान करतो. तू आमच्यावर कृपावंत हो आणि फळदायी हो.
इन्द्रः सीतां नि गृह्णातु तां पूषानु यच्छतु । सा नः पयस्वती दुहामुत्तरामुत्तरां समाम्
इंद्राने सितेला धरावे आणि पूषाणे तिला स्थिर करावे. ती दूधाने समृद्ध होवो आणि प्रत्येक हंगामाला आम्हांला भरपूर पीक देओ.
शुनं नः फाला वि कृषन्तु भूमिं शुनं कीनाशा अभि यन्तु वाहैः । शुनं पर्जन्यो मधुना पयोभिः शुनासीरा शुनमस्मासु धत्तम्
आपले नांगर जमिनीत शुभतेने चालावेत, शेतकरी आपल्या बैलांसह शुभतेने येवोत. पाऊस मध आणि दूध घेऊन यावा, शुनासीर आम्हांला समृद्धी देवो.