त्वामग्ने प्रथममायुमायवे देवा अकृण्वन्नहुषस्य विश्पतिम् । इळामकृण्वन्मनुषस्य शासनीं पितुर्यत्पुत्रो ममकस्य जायते
अग्ने, देवांनी तुला प्रथम घरासाठी, मनुच्या लोकांचा प्रमुख, आणि नहुषांच्या कुळाचा अधिपती म्हणून नेमले. त्यांनी तुला माणसांसाठी अन्नदाता, नीतीचा पालनकर्ता केला, जसा मुलगा आपल्या वडिलापासून जन्मतो.
त्वं नो अग्ने तव देव पायुभिर्मघोनो रक्ष तन्वश्च वन्द्य । त्राता तोकस्य तनये गवामस्यनिमेषं रक्षमाणस्तव व्रते
अग्ने, तुझ्या दैवी रक्षणाने आम्हाला आणि आमच्या देहाचे संरक्षण कर. तू स्तुत्य आहेस, आमच्या मुलांचे, नातवंडांचे आणि गायींचे रक्षण कर. तुझ्या नियमाने, डोळा न झाकता, आमचे रक्षण कर.
त्वमग्ने यज्यवे पायुरन्तरोऽनिषङ्गाय चतुरक्ष इध्यसे । यो रातहव्योऽवृकाय धायसे कीरेश्चिन्मन्त्रं मनसा वनोषि तम्
अग्ने, यज्ञ करणाऱ्याचा तू अंतर्यामी रक्षक आहेस, संकटापासून दूर ठेवणारा, चार डोळ्यांनी तेजस्वी. उदार आणि निष्पाप यजमानासाठी तू होम स्वीकारतोस; गायकाचा गाणेसुद्धा तू मनाने स्वीकारतोस.
त्वमग्न उरुशंसाय वाघते स्पार्हं यद्रेक्णः परमं वनोषि तत् । आध्रस्य चित्प्रमतिरुच्यसे पिता प्र पाकं शास्सि प्र दिशो विदुष्टरः
अग्ने, जो मोठ्या स्तुतीने तुझे गुण गातो त्याला तू उत्तम संपत्ती देतोस; आपल्या सामर्थ्याने जे सर्वोच्च कल्याण मिळवतोस ते त्याला मिळते. गरिबांसाठीही तू मदतीचा पिता म्हणून ओळखला जातोस; तू प्रगल्भतेकडे नेतोस, आणि ज्ञानाचे मार्ग दाखवतोस.
त्वमग्ने प्रयतदक्षिणं नरं वर्मेव स्यूतं परि पासि विश्वतः । स्वादुक्षद्मा यो वसतौ स्योनकृज्जीवयाजं यजते सोपमा दिवः
अग्ने, जो मनापासून कर्म करतो त्याचे तू सर्व बाजूंनी, जणू काही कवचाने, रक्षण कर. जो तुझ्या वास्तूला तुपाने गोड करतो, श्रद्धेने यज्ञ करतो, तो श्रेष्ठ स्वर्गाला पोहोचतो.
इमामग्ने शरणिं मीमृषो न इममध्वानं यमगाम दूरात् । आपिः पिता प्रमतिः सोम्यानां भृमिरस्यृषिकृन्मर्त्यानाम्
अग्ने, ही आमची शरण तू स्वीकार. हा दूरवरून आलेला मार्ग तू लक्षात ठेव. तू मदतीचा हात, पिता, सज्जनांचा मार्गदर्शक आणि माणसांचा आधार आहेस.
मनुष्वदग्ने अङ्गिरस्वदङ्गिरो ययातिवत्सदने पूर्ववच्छुचे । अच्छ याह्या वहा दैव्यं जनमा सादय बर्हिषि यक्षि च प्रियम्
अग्ने, मनुप्रमाणे, अङ्गिरसांप्रमाणे, आणि पूर्वी ययातिच्या घरात जसा शुद्ध होतास, तसाच येथे ये. दैवी मंडळी आण, त्यांना कुशावर बसव, आणि प्रिय नैवेद्याचा आस्वाद घे.
एतेनाग्ने ब्रह्मणा वावृधस्व शक्ती वा यत्ते चकृमा विदा वा । उत प्र णेष्यभि वस्यो अस्मान्सं नः सृज सुमत्या वाजवत्या
या प्रार्थनेने, अग्ने, तू अधिक तेजस्वी हो. आम्ही तुझ्यासाठी जे सामर्थ्य केले ते तुला कळो. आम्हाला संपत्ती मिळवून दे, तुझ्या कृपेने आम्हा सर्वांना एकत्र आण.
इन्द्रस्य नु वीर्याणि प्र वोचं यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्नहिमन्वपस्ततर्द प्र वक्षणा अभिनत्पर्वतानाम्
आता मी इंद्राची शौर्यकृती सांगतो, ज्या त्याने प्रथम केली. त्याने सर्पाचा वध केला, पाण्यांना मुक्त केले, पर्वत फोडले आणि डोंगर उध्वस्त केले.
अहन्नहिं पर्वते शिश्रियाणं त्वष्टास्मै वज्रं स्वर्यं ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रमव जग्मुरापः
त्याने पर्वतावर पडलेल्या सर्पाचा वध केला; त्वष्ट्याने त्याच्यासाठी वज्र तयार केला. वेगाने धावणाऱ्या गायींसारखी पाणी सरळ समुद्राकडे गेली.
वृषायमाणोऽवृणीत सोमं त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्य । आ सायकं मघवादत्त वज्रमहन्नेनं प्रथमजामहीनाम्
बलासाठी त्याने सोम निवडला; त्रिकद्रुकांमध्ये त्याने पिळलेला सोम पिला. मग उदार इंद्राने वज्र उचलून सर्पांचा ज्येष्ठ वध केला.
यदिन्द्राहन्प्रथमजामहीनामान्मायिनाममिनाः प्रोत मायाः । आत्सूर्यं जनयन्द्यामुषासं तादीत्ना शत्रुं न किला विवित्से
इंद्रा, जेव्हा तू सर्पांचा ज्येष्ठ वध केला, त्या कपटींची माया नष्ट झाली. त्यांच्यापासून सूर्य जन्मला, उषा आली; मग शत्रूने पुन्हा लढण्याचा विचारही केला नाही.
अहन्वृत्रं वृत्रतरं व्यंसमिन्द्रो वज्रेण महता वधेन । स्कन्धांसीव कुलिशेना विवृक्णाहिः शयत उपपृक्पृथिव्याः
इंद्राने मोठ्या वज्राने, प्रचंड आघाताने, विघ्नरूप वृताचा वध केला. कुऱ्हाडीने फांद्या तशी, सर्पाचे तुकडे झाले; तो पृथ्वीवर विखुरला गेला.
अयोद्धेव दुर्मद आ हि जुह्वे महावीरं तुविबाधमृजीषम् । नातारीदस्य समृतिं वधानां सं रुजानाः पिपिष इन्द्रशत्रुः
जसा कोणी गर्विष्ठ योद्धा, तसा तो पुढे सरसावला, महान वीर, रणात बलवान. त्याच्या आघाताला कोणीही तोंड देऊ शकला नाही; इंद्राने शत्रूला चिरडून टाकले.
अपादहस्तो अपृतन्यदिन्द्रमास्य वज्रमधि सानौ जघान । वृष्णो वध्रिः प्रतिमानं बुभूषन्पुरुत्रा वृत्रो अशयद्व्यस्तः
पाय नसलेला, हात नसलेला तो इंद्राशी लढला; वज्र त्याच्या खांद्यावर ठेवून त्याला मारले. नपुंसक वृषभ सारखा वृताने समता साधायचा प्रयत्न केला, पण तो अनेक ठिकाणी विखुरला.
नदं न भिन्नममुया शयानं मनो रुहाणा अति यन्त्यापः । याश्चिद्वृत्रो महिना पर्यतिष्ठत्तासामहिः पत्सुतःशीर्बभूव
तुटलेल्या धरणासारखा तो पडून राहिला, पाणी त्याच्यावरून वाहू लागली. वृताने ती पाणी अडवली होती, पण त्याची शक्ती गेल्यावर तो शक्तिहीन झाला.
नीचावया अभवद्वृत्रपुत्रेन्द्रो अस्या अव वधर्जभार । उत्तरा सूरधरः पुत्र आसीद्दानुः शये सहवत्सा न धेनुः
खालचा भाग वृताचा पुत्र झाला; इंद्राने वज्राने त्याचा वरचा भाग फोडला. सूर्यधारणारा पुत्र वर राहिला; दानू खाली वासरासह गायीसारखी पडली.
अतिष्ठन्तीनामनिवेशनानां काष्ठानां मध्ये निहितं शरीरम् । वृत्रस्य निण्यं वि चरन्त्यापो दीर्घं तम आशयदिन्द्रशत्रुः
स्थिर जागांमध्ये, काठ्यांच्या मध्ये, त्याचे शरीर ठेवले गेले. वृताचा गुप्त भाग पाणी वेगवेगळ्या दिशांनी वाहू लागली; इंद्राचा शत्रू खोल अंधारात पडून राहिला.
दासपत्नीरहिगोपा अतिष्ठन्निरुद्धा आपः पणिनेव गावः । अपां बिलमपिहितं यदासीद्वृत्रं जघन्वाँ अप तद्ववार
दासांच्या बायका आणि सर्पाचे राखणारे बांधून ठेवले गेले होते; पाण्याचा मार्ग व्यापाऱ्याच्या गायींसारखा अडवला गेला होता. जेव्हा पाण्याचे गुप्त द्वार बंद होते, तेव्हा इंद्राने वृत्राचा नाश केला आणि ते पाणी सोडवले.
अश्व्यो वारो अभवस्तदिन्द्र सृके यत्त्वा प्रत्यहन्देव एकः । अजयो गा अजयः शूर सोममवासृजः सर्तवे सप्त सिन्धून्
इंद्रा, तुझ्या सामर्थ्याने पूर घोड्यासारखा वेगवान झाला, कारण तू एकट्याने त्याला सामोरे गेलास. तू गायी जिंकल्या, शूरवीरा; तू सोम सोडवला आणि सात नद्या वाहू दिल्यास.
नास्मै विद्युन्न तन्यतुः सिषेध न यां मिहमकिरद्ध्रादुनिं च । इन्द्रश्च यद्युयुधाते अहिश्चोतापरीभ्यो मघवा वि जिग्ये
त्याला वीज किंवा गडगडाट थांबवू शकले नाहीत; पाऊस किंवा कडक वारा देखील अडथळा ठरला नाही. जेव्हा इंद्र आणि सर्प लढले, दानशूर इंद्राने आपल्या शत्रूंवर विजय मिळवला.
अहेर्यातारं कमपश्य इन्द्र हृदि यत्ते जघ्नुषो भीरगच्छत् । नव च यन्नवतिं च स्रवन्तीः श्येनो न भीतो अतरो रजांसि
इंद्रा, तू ज्या सर्पाला मारलेस त्याचा मार्ग बघ, जो भीतीने तुझ्या मनात शिरला होता. जेव्हा नव्वद आणि नऊ प्रवाह वाहू लागले, तेव्हा घाबरलेल्या गरुडासारखा तू आकाशातील प्रदेश ओलांडलास.
इन्द्रो यातोऽवसितस्य राजा शमस्य च शृङ्गिणो वज्रबाहुः । सेदु राजा क्षयति चर्षणीनामरान्न नेमिः परि ता बभूव
इंद्र, वज्रधारी आणि शिंग असलेला, वस्तीतील आणि जंगली लोकांचा राजा झाला. तो राजा सर्व लोकांवर राज्य करतो; शत्रू नाहीसे झाले आणि त्याचे चक्र सर्वत्र फिरले आहे.
एतायामोप गव्यन्त इन्द्रमस्माकं सु प्रमतिं वावृधाति । अनामृणः कुविदादस्य रायो गवां केतं परमावर्जते नः
या स्तुतींनी आपण इंद्राजवळ जाऊ, जो आपली समृद्धी वाढवतो. तो आम्हाला फसवणूक न करता संपत्ती देवो; तो आमच्यासाठी गायींचे चिन्ह उघड करो.
उपेदहं धनदामप्रतीतं जुष्टां न श्येनो वसतिं पतामि । इन्द्रं नमस्यन्नुपमेभिरर्कैर्य स्तोतृभ्यो हव्यो अस्ति यामन्
मी उदार आणि कधीही न संपणाऱ्या दात्याकडे, जणू गरुड प्रिय घरात येतो तसा, आलो आहे. श्रेष्ठ स्तोत्रांनी इंद्राची पूजा करतो; कारण तो गायकांसाठी नेहमीच वंदनीय आहे.
नि सर्वसेन इषुधीँरसक्त समर्यो गा अजति यस्य वष्टि । चोष्कूयमाण इन्द्र भूरि वामं मा पणिर्भूरस्मदधि प्रवृद्ध
सर्व बाण सज्ज असलेला धनुर्धारी, ज्याच्यावर त्याची कृपा असते त्याच्यासाठी गायी हाकतो. इंद्रा, तुझ्या प्रेरणेने तू भरपूर दान देतोस; मोठा झालेला व्यापारी आमचे काही वाईट करू नये.
वधीर्हि दस्युं धनिनं घनेनँ एकश्चरन्नुपशाकेभिरिन्द्र । धनोरधि विषुणक्ते व्यायन्नयज्वानः सनकाः प्रेतिमीयुः
इंद्रा, तू एकटा मित्रांसह फिरत, मोठ्या गजाने धनवान शत्रूचा नाश केलास. तू धन वाटलेस, त्याचे तुकडे केलेस; यज्ञ न करणारे, जुने लोक आपल्या विनाशाकडे गेले.
परा चिच्छीर्षा ववृजुस्त इन्द्रायज्वानो यज्वभि स्पर्धमानाः । प्र यद्दिवो हरिव स्थातरुग्र निरव्रताँ अधमो रोदस्योः
जे यज्ञ न करणारे इंद्राला मागे टाकू पाहत होते, त्यांना यज्ञ करणाऱ्यांनी नमवले. हे बलवान इंद्रा, जेव्हा तू आकाशात ठाम उभा होतास, तेव्हा नियम न पाळणारे पृथ्वी आणि आकाशात सर्वात खालचे ठरले.
अयुयुत्सन्ननवद्यस्य सेनामयातयन्त क्षितयो नवग्वाः । वृषायुधो न वध्रयो निरष्टाः प्रवद्भिरिन्द्राच्चितयन्त आयन्
निर्दोषांच्या सैन्यांना लढायची इच्छा नसताना, नवग्वांनी त्यांना हाकलले. शस्त्रधारी वृषभासारखे दुर्बल लोक दूर केले गेले; इंद्राचे गुणगान करीत ते आनंदाने परतले.
त्वमेतान्रुदतो जक्षतश्चायोधयो रजस इन्द्र पारे । अवादहो दिव आ दस्युमुच्चा प्र सुन्वत स्तुवतः शंसमावः
इंद्रा, तू गर्जणारे आणि भक्षण करणारे, तसेच प्रदेशाच्या पलीकडील शत्रूंना ओलांडलेस. तू दासाला आकाशातून खाली पाडलेस; जो सोम पिऊन आणि स्तुती करतो त्याला तू कीर्ती देतोस.