त्वमग्ने प्रथमो अङ्गिरा ऋषिर्देवो देवानामभवः शिवः सखा । तव व्रते कवयो विद्मनापसोऽजायन्त मरुतो भ्राजदृष्टयः
अग्नी, तूच प्रथम अङ्गिरस ऋषी, देवांमधला देव, शुभ मित्र होतास; तुझ्या इच्छेने तेजस्वी रूप असलेले मरुत जन्मले.
त्वमग्ने प्रथमो अङ्गिरस्तमः कविर्देवानां परि भूषसि व्रतम् । विभुर्विश्वस्मै भुवनाय मेधिरो द्विमाता शयुः कतिधा चिदायवे
अग्नी, तूच श्रेष्ठ अङ्गिरस, सर्वांत कुशल, देवांची आज्ञा पाळणारा; विशाल आणि बुद्धिमान, तू सर्व जगात पसरलेला, दोन मातांचा पुत्र, शोधणाऱ्यासाठी अनेक ठिकाणी वसलेला आहेस.
त्वमग्ने प्रथमो मातरिश्वन आविर्भव सुक्रतूया विवस्वते । अरेजेतां रोदसी होतृवूर्येऽसघ्नोर्भारमयजो महो वसो
अग्नी, तू प्रथम मातरिश्वानसाठी प्रकट झालास, विवस्वतासाठी शुभ हेतूने दिसलास; तुझ्या यज्ञकर्मामुळे हे दोन जग थरथरले, अजर, महान धनराशी, तू भार उचललास.
त्वमग्ने मनवे द्यामवाशयः पुरूरवसे सुकृते सुकृत्तरः । श्वात्रेण यत्पित्रोर्मुच्यसे पर्या त्वा पूर्वमनयन्नापरं पुनः
अग्नी, तू मनूसाठी आकाश आणलंस, पुरूरवासाठी, सत्कर्म करणाऱ्यासाठी, तू अधिक कुशल आहेस; जेव्हा वडिलांच्या जबड्यातून सुटतोस, तेव्हा तुला प्रथम नेलं आणि पुन्हा दुसऱ्यांदा नेलं.
त्वमग्ने वृषभः पुष्टिवर्धन उद्यतस्रुचे भवसि श्रवाय्यः । य आहुतिं परि वेदा वषट्कृतिमेकायुरग्रे विश आविवाससि
अग्नी, तू वृषभ आहेस, पोषण वाढवणारा, उंच ज्वाळांनी शोभणारा, स्तुतीस पात्र; तू आहुती आणि वषट् जाणतोस, एकाच आयुष्यात सर्वांना एकत्र बोलावतोस.
त्वमग्ने वृजिनवर्तनिं नरं सक्मन्पिपर्षि विदथे विचर्षणे । यः शूरसाता परितक्म्ये धने दभ्रेभिश्चित्समृता हंसि भूयसः
अग्नी, तू धर्माच्या मार्गावर चालणाऱ्या माणसाचं, सभा आणि यज्ञात, रक्षण करतोस; थोड्याशा संपत्तीतही, तू मोठ्यांना लहानांनी जिंकवतोस, वीरांचा विजेता आहेस.
त्वं तमग्ने अमृतत्व उत्तमे मर्तं दधासि श्रवसे दिवेदिवे । यस्तातृषाण उभयाय जन्मने मयः कृणोषि प्रय आ च सूरये
अग्नी, तू मरणाऱ्याला दिवो-दिवस उच्च अमरत्वात ठेवतोस, कीर्ती मिळवण्यासाठी; जो दोन्ही जन्मांची इच्छा करतो, त्याला तू आनंद देतोस आणि सूर्यापर्यंत नेतोस.
त्वं नो अग्ने सनये धनानां यशसं कारुं कृणुहि स्तवानः । ऋध्याम कर्मापसा नवेन देवैर्द्यावापृथिवी प्रावतं नः
अग्नी, आम्हाला स्तुती करणारे, संपत्ती आणि कीर्ती मिळवणारे बनव; आम्ही नवे कर्म करीत यशस्वी होऊ, देवांसह आकाश आणि पृथ्वी आमचं रक्षण करो.
त्वं नो अग्ने पित्रोरुपस्थ आ देवो देवेष्वनवद्य जागृविः । तनूकृद्बोधि प्रमतिश्च कारवे त्वं कल्याण वसु विश्वमोपिषे
अग्नी, तू देवांमध्ये आमच्या पूर्वजांच्या कुशीत सदैव जागा असलेला, निर्दोष देव आहेस; शरीर आणि कवीची आठवण ठेव, हे शुभ, सर्व धन आम्हाला दे.
त्वमग्ने प्रमतिस्त्वं पितासि नस्त्वं वयस्कृत्तव जामयो वयम् । सं त्वा रायः शतिनः सं सहस्रिणः सुवीरं यन्ति व्रतपामदाभ्य
अग्नी, तूच आमचं ज्ञान, तूच आमचे पिता, तूच आमचं तारुण्य, आणि आम्ही तुझे आप्त; भरपूर आणि हजारो संपत्ती, वीरांसह, तुझ्याकडे येवो, हे व्रतपालक.
त्वामग्ने प्रथममायुमायवे देवा अकृण्वन्नहुषस्य विश्पतिम् । इळामकृण्वन्मनुषस्य शासनीं पितुर्यत्पुत्रो ममकस्य जायते
अग्ने, देवांनी तुला प्रथम घरासाठी, मनुच्या लोकांचा प्रमुख, आणि नहुषांच्या कुळाचा अधिपती म्हणून नेमले. त्यांनी तुला माणसांसाठी अन्नदाता, नीतीचा पालनकर्ता केला, जसा मुलगा आपल्या वडिलापासून जन्मतो.
त्वं नो अग्ने तव देव पायुभिर्मघोनो रक्ष तन्वश्च वन्द्य । त्राता तोकस्य तनये गवामस्यनिमेषं रक्षमाणस्तव व्रते
अग्ने, तुझ्या दैवी रक्षणाने आम्हाला आणि आमच्या देहाचे संरक्षण कर. तू स्तुत्य आहेस, आमच्या मुलांचे, नातवंडांचे आणि गायींचे रक्षण कर. तुझ्या नियमाने, डोळा न झाकता, आमचे रक्षण कर.
त्वमग्ने यज्यवे पायुरन्तरोऽनिषङ्गाय चतुरक्ष इध्यसे । यो रातहव्योऽवृकाय धायसे कीरेश्चिन्मन्त्रं मनसा वनोषि तम्
अग्ने, यज्ञ करणाऱ्याचा तू अंतर्यामी रक्षक आहेस, संकटापासून दूर ठेवणारा, चार डोळ्यांनी तेजस्वी. उदार आणि निष्पाप यजमानासाठी तू होम स्वीकारतोस; गायकाचा गाणेसुद्धा तू मनाने स्वीकारतोस.
त्वमग्न उरुशंसाय वाघते स्पार्हं यद्रेक्णः परमं वनोषि तत् । आध्रस्य चित्प्रमतिरुच्यसे पिता प्र पाकं शास्सि प्र दिशो विदुष्टरः
अग्ने, जो मोठ्या स्तुतीने तुझे गुण गातो त्याला तू उत्तम संपत्ती देतोस; आपल्या सामर्थ्याने जे सर्वोच्च कल्याण मिळवतोस ते त्याला मिळते. गरिबांसाठीही तू मदतीचा पिता म्हणून ओळखला जातोस; तू प्रगल्भतेकडे नेतोस, आणि ज्ञानाचे मार्ग दाखवतोस.
त्वमग्ने प्रयतदक्षिणं नरं वर्मेव स्यूतं परि पासि विश्वतः । स्वादुक्षद्मा यो वसतौ स्योनकृज्जीवयाजं यजते सोपमा दिवः
अग्ने, जो मनापासून कर्म करतो त्याचे तू सर्व बाजूंनी, जणू काही कवचाने, रक्षण कर. जो तुझ्या वास्तूला तुपाने गोड करतो, श्रद्धेने यज्ञ करतो, तो श्रेष्ठ स्वर्गाला पोहोचतो.
इमामग्ने शरणिं मीमृषो न इममध्वानं यमगाम दूरात् । आपिः पिता प्रमतिः सोम्यानां भृमिरस्यृषिकृन्मर्त्यानाम्
अग्ने, ही आमची शरण तू स्वीकार. हा दूरवरून आलेला मार्ग तू लक्षात ठेव. तू मदतीचा हात, पिता, सज्जनांचा मार्गदर्शक आणि माणसांचा आधार आहेस.
मनुष्वदग्ने अङ्गिरस्वदङ्गिरो ययातिवत्सदने पूर्ववच्छुचे । अच्छ याह्या वहा दैव्यं जनमा सादय बर्हिषि यक्षि च प्रियम्
अग्ने, मनुप्रमाणे, अङ्गिरसांप्रमाणे, आणि पूर्वी ययातिच्या घरात जसा शुद्ध होतास, तसाच येथे ये. दैवी मंडळी आण, त्यांना कुशावर बसव, आणि प्रिय नैवेद्याचा आस्वाद घे.
एतेनाग्ने ब्रह्मणा वावृधस्व शक्ती वा यत्ते चकृमा विदा वा । उत प्र णेष्यभि वस्यो अस्मान्सं नः सृज सुमत्या वाजवत्या
या प्रार्थनेने, अग्ने, तू अधिक तेजस्वी हो. आम्ही तुझ्यासाठी जे सामर्थ्य केले ते तुला कळो. आम्हाला संपत्ती मिळवून दे, तुझ्या कृपेने आम्हा सर्वांना एकत्र आण.
इन्द्रस्य नु वीर्याणि प्र वोचं यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्नहिमन्वपस्ततर्द प्र वक्षणा अभिनत्पर्वतानाम्
आता मी इंद्राची शौर्यकृती सांगतो, ज्या त्याने प्रथम केली. त्याने सर्पाचा वध केला, पाण्यांना मुक्त केले, पर्वत फोडले आणि डोंगर उध्वस्त केले.
अहन्नहिं पर्वते शिश्रियाणं त्वष्टास्मै वज्रं स्वर्यं ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रमव जग्मुरापः
त्याने पर्वतावर पडलेल्या सर्पाचा वध केला; त्वष्ट्याने त्याच्यासाठी वज्र तयार केला. वेगाने धावणाऱ्या गायींसारखी पाणी सरळ समुद्राकडे गेली.
वृषायमाणोऽवृणीत सोमं त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्य । आ सायकं मघवादत्त वज्रमहन्नेनं प्रथमजामहीनाम्
बलासाठी त्याने सोम निवडला; त्रिकद्रुकांमध्ये त्याने पिळलेला सोम पिला. मग उदार इंद्राने वज्र उचलून सर्पांचा ज्येष्ठ वध केला.
यदिन्द्राहन्प्रथमजामहीनामान्मायिनाममिनाः प्रोत मायाः । आत्सूर्यं जनयन्द्यामुषासं तादीत्ना शत्रुं न किला विवित्से
इंद्रा, जेव्हा तू सर्पांचा ज्येष्ठ वध केला, त्या कपटींची माया नष्ट झाली. त्यांच्यापासून सूर्य जन्मला, उषा आली; मग शत्रूने पुन्हा लढण्याचा विचारही केला नाही.
अहन्वृत्रं वृत्रतरं व्यंसमिन्द्रो वज्रेण महता वधेन । स्कन्धांसीव कुलिशेना विवृक्णाहिः शयत उपपृक्पृथिव्याः
इंद्राने मोठ्या वज्राने, प्रचंड आघाताने, विघ्नरूप वृताचा वध केला. कुऱ्हाडीने फांद्या तशी, सर्पाचे तुकडे झाले; तो पृथ्वीवर विखुरला गेला.
अयोद्धेव दुर्मद आ हि जुह्वे महावीरं तुविबाधमृजीषम् । नातारीदस्य समृतिं वधानां सं रुजानाः पिपिष इन्द्रशत्रुः
जसा कोणी गर्विष्ठ योद्धा, तसा तो पुढे सरसावला, महान वीर, रणात बलवान. त्याच्या आघाताला कोणीही तोंड देऊ शकला नाही; इंद्राने शत्रूला चिरडून टाकले.
अपादहस्तो अपृतन्यदिन्द्रमास्य वज्रमधि सानौ जघान । वृष्णो वध्रिः प्रतिमानं बुभूषन्पुरुत्रा वृत्रो अशयद्व्यस्तः
पाय नसलेला, हात नसलेला तो इंद्राशी लढला; वज्र त्याच्या खांद्यावर ठेवून त्याला मारले. नपुंसक वृषभ सारखा वृताने समता साधायचा प्रयत्न केला, पण तो अनेक ठिकाणी विखुरला.
नदं न भिन्नममुया शयानं मनो रुहाणा अति यन्त्यापः । याश्चिद्वृत्रो महिना पर्यतिष्ठत्तासामहिः पत्सुतःशीर्बभूव
तुटलेल्या धरणासारखा तो पडून राहिला, पाणी त्याच्यावरून वाहू लागली. वृताने ती पाणी अडवली होती, पण त्याची शक्ती गेल्यावर तो शक्तिहीन झाला.
नीचावया अभवद्वृत्रपुत्रेन्द्रो अस्या अव वधर्जभार । उत्तरा सूरधरः पुत्र आसीद्दानुः शये सहवत्सा न धेनुः
खालचा भाग वृताचा पुत्र झाला; इंद्राने वज्राने त्याचा वरचा भाग फोडला. सूर्यधारणारा पुत्र वर राहिला; दानू खाली वासरासह गायीसारखी पडली.
अतिष्ठन्तीनामनिवेशनानां काष्ठानां मध्ये निहितं शरीरम् । वृत्रस्य निण्यं वि चरन्त्यापो दीर्घं तम आशयदिन्द्रशत्रुः
स्थिर जागांमध्ये, काठ्यांच्या मध्ये, त्याचे शरीर ठेवले गेले. वृताचा गुप्त भाग पाणी वेगवेगळ्या दिशांनी वाहू लागली; इंद्राचा शत्रू खोल अंधारात पडून राहिला.
दासपत्नीरहिगोपा अतिष्ठन्निरुद्धा आपः पणिनेव गावः । अपां बिलमपिहितं यदासीद्वृत्रं जघन्वाँ अप तद्ववार
दासांच्या बायका आणि सर्पाचे राखणारे बांधून ठेवले गेले होते; पाण्याचा मार्ग व्यापाऱ्याच्या गायींसारखा अडवला गेला होता. जेव्हा पाण्याचे गुप्त द्वार बंद होते, तेव्हा इंद्राने वृत्राचा नाश केला आणि ते पाणी सोडवले.
अश्व्यो वारो अभवस्तदिन्द्र सृके यत्त्वा प्रत्यहन्देव एकः । अजयो गा अजयः शूर सोममवासृजः सर्तवे सप्त सिन्धून्
इंद्रा, तुझ्या सामर्थ्याने पूर घोड्यासारखा वेगवान झाला, कारण तू एकट्याने त्याला सामोरे गेलास. तू गायी जिंकल्या, शूरवीरा; तू सोम सोडवला आणि सात नद्या वाहू दिल्यास.