यत्रोत बाधितेभ्यश्चक्रं कुत्साय युध्यते । मुषाय इन्द्र सूर्यम्
जिथे युद्धात कुत्सासाठी चाक लढत होतं, तिथे, इंद्रा, तू सूर्याला चोरून नेलंस.
यत्र देवाँ ऋघायतो विश्वाँ अयुध्य एक इत् । त्वमिन्द्र वनूँरहन्
जिथे देवांना संकटात मदतीची गरज होती, तिथे, इंद्रा, तू एकट्याने सगळ्या शत्रूंचा पराभव केला.
यत्रोत मर्त्याय कमरिणा इन्द्र सूर्यम् । प्रावः शचीभिरेतशम्
जिथे एका माणसासाठी, मारायच्या इच्छेने, इंद्रा, तू आपल्या शक्तीने सूर्याचा घोडा पुढे आणलास.
किमादुतासि वृत्रहन्मघवन्मन्युमत्तमः । अत्राह दानुमातिरः
वृत्राचा वध करणाऱ्या, दानशूर इंद्रा, तुला एवढा राग का आला? इथे तर राक्षसीची आई मारली गेली आहे.
एतद्घेदुत वीर्यमिन्द्र चकर्थ पौंस्यम् । स्त्रियं यद्दुर्हणायुवं वधीर्दुहितरं दिवः
हे खरोखरच तुझं शौर्य, इंद्रा, जेव्हा तू त्या जिंकता न येणाऱ्या आकाशकन्येला ठार केलंस.
दिवश्चिद्घा दुहितरं महान्महीयमानाम् । उषासमिन्द्र सं पिणक्
स्वर्गाची मोठी आणि मान्यवर कन्या, उषा, इंद्रा, तू तिलाही चिरडलंस.
अपोषा अनसः सरत्सम्पिष्टादह बिभ्युषी । नि यत्सीं शिश्नथद्वृषा
ती घाबरून, चिरडलेल्या रथातून पळाली, जेव्हा वृषभाने तिला ओढून नेलं.
एतदस्या अनः शये सुसम्पिष्टं विपाश्या । ससार सीं परावतः
विपाशा नदीच्या पाण्यात तिचा रथ चांगलाच चिरडलेला पडला आहे; ती दूर किनाऱ्यावर पळून गेली.
उत सिन्धुं विबाल्यं वितस्थानामधि क्षमि । परि ष्ठा इन्द्र मायया
आणि इंद्रा, तू पृथ्वीवर उभा राहून, विबाल्य नावाच्या नदीला फाडून, आपल्या मायेनं तिला वेढलं.
उत शुष्णस्य धृष्णुया प्र मृक्षो अभि वेदनम् । पुरो यदस्य सम्पिणक्
आणि तू, इंद्रा, धाडसाने शुष्णाच्या किल्ल्यावर हल्ला केला, त्याच्या किल्ल्यांना चिरडून टाकलं.
उत दासं कौलितरं बृहतः पर्वतादधि । अवाहन्निन्द्र शम्बरम्
आणि मोठ्या डोंगरावर राहणाऱ्या शंबर नावाच्या दासाला, इंद्रा, तू खाली पाडलं.
उत दासस्य वर्चिनः सहस्राणि शतावधीः । अधि पञ्च प्रधीँरिव
आणि दास वर्चिन याच्या हजारो, शेकडो लोकांना, जणू पाच ठिकाणी एकत्र केल्यासारखे, तू ठार केलंस.
उत त्यं पुत्रमग्रुवः परावृक्तं शतक्रतुः । उक्थेष्विन्द्र आभजत्
आणि त्या अग्रीच्या दूर फेकल्या गेलेल्या पुत्रालाही, शतक्रीती इंद्रा, तू स्तोत्रांमध्ये स्वीकारलंस.
उत त्या तुर्वशायदू अस्नातारा शचीपतिः । इन्द्रो विद्वाँ अपारयत्
आणि ते तुरवशा आणि यदु, जे अजून स्नानही केले नव्हते, त्यांनाही, शक्तिशाली इंद्रा, तू जाणून, पार नेलंस.
उत त्या सद्य आर्या सरयोरिन्द्र पारतः । अर्णाचित्ररथावधीः
आणि त्या आर्यांना, इंद्रा, तू सरयूच्या पलीकडे, मोठ्या पुरात, तेजस्वी रथ असलेल्या दोघांना ठार केलंस.
अनु द्वा जहिता नयोऽन्धं श्रोणं च वृत्रहन् । न तत्ते सुम्नमष्टवे
वृत्राचा वध करणाऱ्या, तू त्या दोन, आंधळ्या आणि लंगड्याला सोडून दिलंस; ते आठव्या साठी तुझं कृपावंत वागणं नव्हतं.
शतमश्मन्मयीनां पुरामिन्द्रो व्यास्यत् । दिवोदासाय दाशुषे
शंभर दगडांनी बांधलेल्या नगरी इंद्राने दिवोदास या भक्तासाठी उद्ध्वस्त केल्या.
अस्वापयद्दभीतये सहस्रा त्रिंशतं हथैः । दासानामिन्द्रो मायया
इंद्राने आपल्या मायेनं, हजार आणि तीस दासांना भीतीने झोपवून टाकलं.
स घेदुतासि वृत्रहन्समान इन्द्र गोपतिः । यस्ता विश्वानि चिच्युषे
हे वज्रधारी इंद्र, तू खरंच असा झाला आहेस, सर्व काही विखुरणारा, संपत्तीचा स्वामी, वृत्राचा संहार करणारा.
उत नूनं यदिन्द्रियं करिष्या इन्द्र पौंस्यम् । अद्या नकिष्टदा मिनत्
आता, इंद्रा, आज तू जे काही पराक्रम करशील, तुझी ती ताकद कुणीही कमी करू नये.
वामंवामं त आदुरे देवो ददात्वर्यमा । वामं पूषा वामं भगो वामं देवः करूळती
दूर असलेल्या देव आर्यमानाने तुला पुन्हा पुन्हा कल्याण लाभू दे, पूषा, भग आणि दयाळू देवही तुला सतत कल्याण देऊ देत.
कया नश्चित्र आ भुवदूती सदावृधः सखा । कया शचिष्ठया वृता
कशामुळे तो आमचा नेहमी वाढणारा मित्र आणि दूत झाला? कोणत्या अद्भुत सहाय्याने तो आमचे रक्षण करतो?
कस्त्वा सत्यो मदानां मंहिष्ठो मत्सदन्धसः । दृळ्हा चिदारुजे वसु
इंद्रा, तुझ्या खऱ्या आनंदांपैकी सर्वात मोठा कोण आहे, जो सोमपानात आनंद घेतो? तू तर कठीण गोष्टीही सहज मोडतोस, धन देणारा आहेस.
अभी षु णः सखीनामविता जरितॄणाम् । शतं भवास्यूतिभिः
आमच्या मित्रांचा आणि स्तुती करणाऱ्यांचा तू रक्षक हो, आणि शंभरपट सहाय्याने आमच्याजवळ रहा.
अभी न आ ववृत्स्व चक्रं न वृत्तमर्वतः । नियुद्भिश्चर्षणीनाम्
इंद्रा, लोकांच्या समूहांसह, रथाच्या चाकासारखा आमच्याकडे ये.
प्रवता हि क्रतूनामा हा पदेव गच्छसि । अभक्षि सूर्ये सचा
तू नेहमीच पुढे, सर्वांच्या इच्छांच्या आघाडीवर असतोस, जणू स्पर्धेला जातोयस; तू सूर्याबरोबर सहभागी झाला आहेस.
सं यत्त इन्द्र मन्यवः सं चक्राणि दधन्विरे । अध त्वे अध सूर्ये
इंद्रा, जेव्हा तुझ्या शक्ती एकत्र येतात, तुझे कृत्ये एकत्र होतात, तेव्हा ती शक्ती तुझ्यात आणि सूर्याजवळ असते.
उत स्मा हि त्वामाहुरिन्मघवानं शचीपते । दातारमविदीधयुम्
लोक तुला, हे मघवान, सामर्थ्याचा स्वामी, मागणाऱ्याला मुक्त हस्ताने देणारा म्हणतात.
उत स्मा सद्य इत्परि शशमानाय सुन्वते । पुरू चिन्मंहसे वसु
आजही, जो स्तुती करतो आणि सोमपान करतो, त्याला तू भरपूर धन देतोस.
नहि ष्मा ते शतं चन राधो वरन्त आमुरः । न च्यौत्नानि करिष्यतः
दूर असलेल्यांना किंवा कपट करणाऱ्यांना तुझे दान कधीच मिळत नाही.