ऋजीपी श्येनो ददमानो अंशुं परावतः शकुनो मन्द्रं मदम् । सोमं भरद्दादृहाणो देवावान्दिवो अमुष्मादुत्तरादादाय
सरळ उडणारा गरुड, दूरवरून सोम, आनंददायक मद, घेऊन येतो; तो पक्षी, घट्ट धरून, देवांना प्रिय असलेला सोम, वरच्या आकाशातून घेऊन आला.
आदाय श्येनो अभरत्सोमं सहस्रं सवाँ अयुतं च साकम् । अत्रा पुरंधिरजहादरातीर्मदे सोमस्य मूरा अमूरः
सोम आणून, गरुडाने हजार भांडी आणि दहा हजार एकत्र वाहून आणली. येथे बुद्धिमान स्त्रीने शत्रू दूर केले; सोमाच्या आनंदात मूर्खही शहाणे झाले.
गर्भे नु सन्नन्वेषामवेदमहं देवानां जनिमानि विश्वा । शतं मा पुर आयसीररक्षन्नध श्येनो जवसा निरदीयम्
मी अजून गर्भात असतानाच देवतांच्या सर्व जन्मांची मला जाणीव झाली. लोखंडाच्या शंभर किल्ल्यांनी मला जपले, तरीही वेगवान श्येनाने मला तिथून उचलून नेले.
न घा स मामप जोषं जभाराभीमास त्वक्षसा वीर्येण । ईर्मा पुरंधिरजहादरातीरुत वाताँ अतरच्छूशुवानः
त्याने कधीच माझ्याशी वैर धरले नाही; स्वतःच्या सामर्थ्याने त्याने शत्रूंना हरवले. हुशार स्त्रीने आपला निश्चय सोडला नाही, आणि उत्सुक वाऱ्याने वेगाने हालचाल केली.
अव यच्छ्येनो अस्वनीदध द्योर्वि यद्यदि वात ऊहुः पुरंधिम् । सृजद्यदस्मा अव ह क्षिपज्ज्यां कृशानुरस्ता मनसा भुरण्यन्
श्येन खाली उतरला तेव्हा घोड्यांनी हंबरला; वाऱ्याने ती हुशार स्त्री आकाशातून नेली असो, किंवा तिने स्वतःला सोडवले असो, त्याने मन लावून आणि जलदपणे धनुष्याची दोरी सोडली.
ऋजिप्य ईमिन्द्रावतो न भुज्युं श्येनो जभार बृहतो अधि ष्णोः । अन्तः पतत्पतत्र्यस्य पर्णमध यामनि प्रसितस्य तद्वेः
दौडणाऱ्या घोड्याच्या वेगाने श्येनाने तुग्रपुत्र भुज्यूला त्या विशाल प्रदेशातून उचलले; त्रिपंखी पक्ष्याच्या उडण्यात, जलद मार्गावर, त्याने त्याला सुरक्षित नेले.
अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तमापिप्यानं मघवा शुक्रमन्धः । अध्वर्युभिः प्रयतं मध्वो अग्रमिन्द्रो मदाय प्रति धत्पिबध्यै शूरो मदाय प्रति धत्पिबध्यै
मग मघवानाने पांढरा, दूध मिसळलेला शुद्ध सोम तेजस्वी कलशात ओतला; यज्ञ करणाऱ्यांसोबत, उत्तम मधुर पेय तयार करून, इंद्र वीरतेने ते आनंदाने पिण्यास ठेवले.
त्वा युजा तव तत्सोम सख्य इन्द्रो अपो मनवे सस्रुतस्कः । अहन्नहिमरिणात्सप्त सिन्धूनपावृणोदपिहितेव खानि
तुझ्या मैत्रीने, सोम, इंद्राने, मनुंसाठी वाहणाऱ्या जलांना फोडले; त्याने सर्पाचा वध केला, सात नद्या सोडवल्या आणि जणू लपलेली वाट उघडावी तसे बंद मार्ग खुले केले.
त्वा युजा नि खिदत्सूर्यस्येन्द्रश्चक्रं सहसा सद्य इन्दो । अधि ष्णुना बृहता वर्तमानं महो द्रुहो अप विश्वायु धायि
तुझ्या सोबतीने, सोम, इंद्राने एका झटक्यात सूर्याचे चाक खाली पाडले; आपल्या मोठ्या सामर्थ्याने त्याने महान मार्ग सुरू केला आणि सर्व अडथळे दूर केले.
अहन्निन्द्रो अदहदग्निरिन्दो पुरा दस्यून्मध्यंदिनादभीके । दुर्गे दुरोणे क्रत्वा न यातां पुरू सहस्रा शर्वा नि बर्हीत्
इंद्राने प्रहार केला, अग्नीने जाळले, सोम, प्राचीन काळी दुपारी दस्यूंना; किल्ल्यात, घरात, बुद्धीने ते पुढे गेले आणि बलाढ्यांनी हजारो शत्रूंना नामोहरम केले.
विश्वस्मात्सीमधमाँ इन्द्र दस्यून्विशो दासीरकृणोरप्रशस्ताः । अबाधेथाममृणतं नि शत्रूनविन्देथामपचितिं वधत्रैः
इंद्रा, तू सर्व बाजूंनी दस्यूंना पांगवलेस, दास लोकांना तुच्छ केलेस; तू शत्रूंना हरवलेस, नष्ट केलेस आणि आपल्या शस्त्रांनी कीर्ती मिळवलीस.
एवा सत्यं मघवाना युवं तदिन्द्रश्च सोमोर्वमश्व्यं गोः । आदर्दृतमपिहितान्यश्ना रिरिचथुः क्षाश्चित्ततृदाना
हे उदार इंद्र आणि सोम, तुम्ही विस्तीर्ण भूमी घोडे आणि गायींनी समृद्ध केलीत; जे बंद होते ते फोडले, पाणी सोडवले आणि शेतं भरभराटली.
आ न स्तुत उप वाजेभिरूती इन्द्र याहि हरिभिर्मन्दसानः । तिरश्चिदर्यः सवना पुरूण्याङ्गूषेभिर्गृणानः सत्यराधाः
हे इंद्रा, आम्ही तुझी स्तुती करतो, घोड्यांवर बसून, सोमपानाचा आनंद घेत, स्पर्धेसाठी ये; दूर असलास तरी, तू अनेक अर्पणांपर्यंत पोहोचतोस, खऱ्या अर्थाने उपकार करणारा, गाण्यांनी गौरवलेला.
आ हि ष्मा याति नर्यश्चिकित्वान्हूयमानः सोतृभिरुप यज्ञम् । स्वश्वो यो अभीरुर्मन्यमानः सुष्वाणेभिर्मदति सं ह वीरैः
खरंच, ज्ञानी पुरुष यजमानांनी बोलावल्यावर यज्ञाकडे येतो; तो आपल्या घोड्यांवर विश्वास ठेवून, उत्साहींसोबत आनंद करतो आणि वीरांसोबत हर्ष मानतो.
श्रावयेदस्य कर्णा वाजयध्यै जुष्टामनु प्र दिशं मन्दयध्यै । उद्वावृषाणो राधसे तुविष्मान्करन्न इन्द्रः सुतीर्थाभयं च
तो बक्षिसासाठी आपले कान सजग ठेवो, प्रिय दिशेला आनंदित करो; संपत्ती मिळवण्यासाठी, बलवान इंद्रा, मार्ग सोपे आणि निर्भय करतो.
अच्छा यो गन्ता नाधमानमूती इत्था विप्रं हवमानं गृणन्तम् । उप त्मनि दधानो धुर्याशून्सहस्राणि शतानि वज्रबाहुः
जो गायकाकडे, त्याच्या हाकेला दाद देत, येईल, त्या प्रेरित स्तुतिकर्त्याकडे; आपल्या जवळ वेगवान घोडे ठेवून, वज्रधारी इंद्र शेकडो-हजारो घोडे देतो.
त्वोतासो मघवन्निन्द्र विप्रा वयं ते स्याम सूरयो गृणन्तः । भेजानासो बृहद्दिवस्य राय आकाय्यस्य दावने पुरुक्षोः
हे उदार इंद्रा, तुझ्या मदतीने आम्ही कवी तुझे स्तुतिकर्ते होऊ; विस्तीर्ण आकाशातील मोठ्या संपत्तीचा वाटा घेऊ, भरपूर आणि इच्छित धन मिळवण्यासाठी.
नकिरिन्द्र त्वदुत्तरो न ज्यायाँ अस्ति वृत्रहन् । नकिरेवा यथा त्वम्
हे इंद्रा, तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ किंवा मोठा कोणीच नाही, वृत्स्राचा वध करणारा; तुझ्यासारखा दुसरा कोणीच नाही.
सत्रा ते अनु कृष्टयो विश्वा चक्रेव वावृतुः । सत्रा महाँ असि श्रुतः
सर्व लोक एकत्रितपणे तुझ्याकडे वळले, जणू चाकाच्या तिरक्या कड्यांसारखे; सर्वांनी तुला महान म्हणून ओळखले.
विश्वे चनेदना त्वा देवास इन्द्र युयुधुः । यदहा नक्तमातिरः
सर्व देवतांनीही, इंद्रा, तुझ्याशी स्पर्धा केली, जेव्हा तू रात्र दिवसावर मात केलीस.
यत्रोत बाधितेभ्यश्चक्रं कुत्साय युध्यते । मुषाय इन्द्र सूर्यम्
जिथे युद्धात कुत्सासाठी चाक लढत होतं, तिथे, इंद्रा, तू सूर्याला चोरून नेलंस.
यत्र देवाँ ऋघायतो विश्वाँ अयुध्य एक इत् । त्वमिन्द्र वनूँरहन्
जिथे देवांना संकटात मदतीची गरज होती, तिथे, इंद्रा, तू एकट्याने सगळ्या शत्रूंचा पराभव केला.
यत्रोत मर्त्याय कमरिणा इन्द्र सूर्यम् । प्रावः शचीभिरेतशम्
जिथे एका माणसासाठी, मारायच्या इच्छेने, इंद्रा, तू आपल्या शक्तीने सूर्याचा घोडा पुढे आणलास.
किमादुतासि वृत्रहन्मघवन्मन्युमत्तमः । अत्राह दानुमातिरः
वृत्राचा वध करणाऱ्या, दानशूर इंद्रा, तुला एवढा राग का आला? इथे तर राक्षसीची आई मारली गेली आहे.
एतद्घेदुत वीर्यमिन्द्र चकर्थ पौंस्यम् । स्त्रियं यद्दुर्हणायुवं वधीर्दुहितरं दिवः
हे खरोखरच तुझं शौर्य, इंद्रा, जेव्हा तू त्या जिंकता न येणाऱ्या आकाशकन्येला ठार केलंस.
दिवश्चिद्घा दुहितरं महान्महीयमानाम् । उषासमिन्द्र सं पिणक्
स्वर्गाची मोठी आणि मान्यवर कन्या, उषा, इंद्रा, तू तिलाही चिरडलंस.
अपोषा अनसः सरत्सम्पिष्टादह बिभ्युषी । नि यत्सीं शिश्नथद्वृषा
ती घाबरून, चिरडलेल्या रथातून पळाली, जेव्हा वृषभाने तिला ओढून नेलं.
एतदस्या अनः शये सुसम्पिष्टं विपाश्या । ससार सीं परावतः
विपाशा नदीच्या पाण्यात तिचा रथ चांगलाच चिरडलेला पडला आहे; ती दूर किनाऱ्यावर पळून गेली.
उत सिन्धुं विबाल्यं वितस्थानामधि क्षमि । परि ष्ठा इन्द्र मायया
आणि इंद्रा, तू पृथ्वीवर उभा राहून, विबाल्य नावाच्या नदीला फाडून, आपल्या मायेनं तिला वेढलं.
उत शुष्णस्य धृष्णुया प्र मृक्षो अभि वेदनम् । पुरो यदस्य सम्पिणक्
आणि तू, इंद्रा, धाडसाने शुष्णाच्या किल्ल्यावर हल्ला केला, त्याच्या किल्ल्यांना चिरडून टाकलं.