तस्मा अग्निर्भारतः शर्म यंसज्ज्योक्पश्यात्सूर्यमुच्चरन्तम् । य इन्द्राय सुनवामेत्याह नरे नर्याय नृतमाय नृणाम्
त्याला अग्नी, भारता, संरक्षण देतो, जेणेकरून तो सूर्य उगवताना स्पष्ट पाहू शकेल; जो म्हणतो, 'इंद्रासाठी आपण सोम पिळू या,' त्या शूर, पराक्रमी, श्रेष्ठ पुरुषासाठी.
न तं जिनन्ति बहवो न दभ्रा उर्वस्मा अदितिः शर्म यंसत् । प्रियः सुकृत्प्रिय इन्द्रे मनायुः प्रियः सुप्रावीः प्रियो अस्य सोमी
त्याला ना अनेक जिंकू शकतात, ना थोडे; त्याला विशाल अदिती संरक्षण देते. सत्कर्म करणाऱ्याला, इंद्राला, मन लावणाऱ्याला, योग्य मार्गदर्शित, आणि त्याचा सोमपिळणारा प्रिय असतो.
सुप्राव्यः प्राशुषाळेष वीरः सुष्वेः पक्तिं कृणुते केवलेन्द्रः । नासुष्वेरापिर्न सखा न जामिर्दुष्प्राव्योऽवहन्तेदवाचः
योग्य मार्गदर्शित, वेगवान, बलवान पुरुष पटकन फक्त इंद्रासाठी भाग तयार करतो. चुकीच्या मार्गाने जाणाऱ्याला मदत करणारा, मित्र किंवा नातेवाईक कोणीच नसतो; असा माणूस, वाणी नसलेला, दूर नेला जातो.
न रेवता पणिना सख्यमिन्द्रोऽसुन्वता सुतपाः सं गृणीते । आस्य वेदः खिदति हन्ति नग्नं वि सुष्वये पक्तये केवलो भूत्
इंद्र, सोमपान करणारा, श्रीमंत पणि किंवा जो सोम पिळत नाही त्याच्याशी मैत्री करत नाही. त्याचे ज्ञान दुःखी होते, तो नग्नाला मारतो; योग्य मार्गदर्शितासाठी तोच भाग तयार करतो.
इन्द्रं परेऽवरे मध्यमास इन्द्रं यान्तोऽवसितास इन्द्रम् । इन्द्रं क्षियन्त उत युध्यमाना इन्द्रं नरो वाजयन्तो हवन्ते
इंद्राला पूर्वीचे, नंतरचे आणि मधले लोकही हाक मारतात; मदतीची इच्छा असणारे, राहणारे, लढणारे सुद्धा इंद्राला पुकारतात; विजयाची इच्छा असणारे पुरुष इंद्राचे आवाहन करतात.
अहं मनुरभवं सूर्यश्चाहं कक्षीवाँ ऋषिरस्मि विप्रः । अहं कुत्समार्जुनेयं न्यृञ्जेऽहं कविरुशना पश्यता मा
मीच मनू आहे, मीच सूर्य आहे; मी कक्षीवत ऋषी आहे. मी अर्जुनपुत्र कुत्साला मार्ग दाखवला; मी कवी उशनासुद्धा आहे—माझ्याकडे पाहा.
अहं भूमिमददामार्यायाहं वृष्टिं दाशुषे मर्त्याय । अहमपो अनयं वावशाना मम देवासो अनु केतमायन्
मी आर्याला पृथ्वी दिली; मी भक्त माणसाला पाऊस दिला. मी वाहू इच्छिणाऱ्या पाण्यांना सोडवले; देवांनी माझ्या मार्गदर्शनाचा पाठपुरावा केला.
अहं पुरो मन्दसानो व्यैरं नव साकं नवतीः शम्बरस्य । शततमं वेश्यं सर्वताता दिवोदासमतिथिग्वं यदावम्
मी गर्विष्ठांच्या नगरी नष्ट केल्या, शंबराच्या नव्वद नगरींसह; शंभरावी बलाढ्य वेस मी पाडली, सर्व दिवोदास आणि अतिथिग्वासाठी.
प्र सु ष विभ्यो मरुतो विरस्तु प्र श्येनः श्येनेभ्य आशुपत्वा । अचक्रया यत्स्वधया सुपर्णो हव्यं भरन्मनवे देवजुष्टम्
माऱ्याच्या बळाने मरुतांसाठी जावो; गरुड, गरुडांमध्ये वेगवान, उडो. जेव्हा सुदृढ पंखी पक्षी, स्वतःच्या शक्तीने, देवांना प्रिय असलेली आहुती मनूसाठी आणतो.
भरद्यदि विरतो वेविजानः पथोरुणा मनोजवा असर्जि । तूयं ययौ मधुना सोम्येनोत श्रवो विविदे श्येनो अत्र
बलवान, ज्ञानी जर आणतो, तर तो रुंद मार्गावर, मनासारख्या वेगाने, आहुती घेऊन जावो. तुझ्या मधुरतेसह तो गेला, हे सोम; येथे गरुडाने कीर्ती मिळवली.
ऋजीपी श्येनो ददमानो अंशुं परावतः शकुनो मन्द्रं मदम् । सोमं भरद्दादृहाणो देवावान्दिवो अमुष्मादुत्तरादादाय
सरळ उडणारा गरुड, दूरवरून सोम, आनंददायक मद, घेऊन येतो; तो पक्षी, घट्ट धरून, देवांना प्रिय असलेला सोम, वरच्या आकाशातून घेऊन आला.
आदाय श्येनो अभरत्सोमं सहस्रं सवाँ अयुतं च साकम् । अत्रा पुरंधिरजहादरातीर्मदे सोमस्य मूरा अमूरः
सोम आणून, गरुडाने हजार भांडी आणि दहा हजार एकत्र वाहून आणली. येथे बुद्धिमान स्त्रीने शत्रू दूर केले; सोमाच्या आनंदात मूर्खही शहाणे झाले.
गर्भे नु सन्नन्वेषामवेदमहं देवानां जनिमानि विश्वा । शतं मा पुर आयसीररक्षन्नध श्येनो जवसा निरदीयम्
मी अजून गर्भात असतानाच देवतांच्या सर्व जन्मांची मला जाणीव झाली. लोखंडाच्या शंभर किल्ल्यांनी मला जपले, तरीही वेगवान श्येनाने मला तिथून उचलून नेले.
न घा स मामप जोषं जभाराभीमास त्वक्षसा वीर्येण । ईर्मा पुरंधिरजहादरातीरुत वाताँ अतरच्छूशुवानः
त्याने कधीच माझ्याशी वैर धरले नाही; स्वतःच्या सामर्थ्याने त्याने शत्रूंना हरवले. हुशार स्त्रीने आपला निश्चय सोडला नाही, आणि उत्सुक वाऱ्याने वेगाने हालचाल केली.
अव यच्छ्येनो अस्वनीदध द्योर्वि यद्यदि वात ऊहुः पुरंधिम् । सृजद्यदस्मा अव ह क्षिपज्ज्यां कृशानुरस्ता मनसा भुरण्यन्
श्येन खाली उतरला तेव्हा घोड्यांनी हंबरला; वाऱ्याने ती हुशार स्त्री आकाशातून नेली असो, किंवा तिने स्वतःला सोडवले असो, त्याने मन लावून आणि जलदपणे धनुष्याची दोरी सोडली.
ऋजिप्य ईमिन्द्रावतो न भुज्युं श्येनो जभार बृहतो अधि ष्णोः । अन्तः पतत्पतत्र्यस्य पर्णमध यामनि प्रसितस्य तद्वेः
दौडणाऱ्या घोड्याच्या वेगाने श्येनाने तुग्रपुत्र भुज्यूला त्या विशाल प्रदेशातून उचलले; त्रिपंखी पक्ष्याच्या उडण्यात, जलद मार्गावर, त्याने त्याला सुरक्षित नेले.
अध श्वेतं कलशं गोभिरक्तमापिप्यानं मघवा शुक्रमन्धः । अध्वर्युभिः प्रयतं मध्वो अग्रमिन्द्रो मदाय प्रति धत्पिबध्यै शूरो मदाय प्रति धत्पिबध्यै
मग मघवानाने पांढरा, दूध मिसळलेला शुद्ध सोम तेजस्वी कलशात ओतला; यज्ञ करणाऱ्यांसोबत, उत्तम मधुर पेय तयार करून, इंद्र वीरतेने ते आनंदाने पिण्यास ठेवले.
त्वा युजा तव तत्सोम सख्य इन्द्रो अपो मनवे सस्रुतस्कः । अहन्नहिमरिणात्सप्त सिन्धूनपावृणोदपिहितेव खानि
तुझ्या मैत्रीने, सोम, इंद्राने, मनुंसाठी वाहणाऱ्या जलांना फोडले; त्याने सर्पाचा वध केला, सात नद्या सोडवल्या आणि जणू लपलेली वाट उघडावी तसे बंद मार्ग खुले केले.
त्वा युजा नि खिदत्सूर्यस्येन्द्रश्चक्रं सहसा सद्य इन्दो । अधि ष्णुना बृहता वर्तमानं महो द्रुहो अप विश्वायु धायि
तुझ्या सोबतीने, सोम, इंद्राने एका झटक्यात सूर्याचे चाक खाली पाडले; आपल्या मोठ्या सामर्थ्याने त्याने महान मार्ग सुरू केला आणि सर्व अडथळे दूर केले.
अहन्निन्द्रो अदहदग्निरिन्दो पुरा दस्यून्मध्यंदिनादभीके । दुर्गे दुरोणे क्रत्वा न यातां पुरू सहस्रा शर्वा नि बर्हीत्
इंद्राने प्रहार केला, अग्नीने जाळले, सोम, प्राचीन काळी दुपारी दस्यूंना; किल्ल्यात, घरात, बुद्धीने ते पुढे गेले आणि बलाढ्यांनी हजारो शत्रूंना नामोहरम केले.
विश्वस्मात्सीमधमाँ इन्द्र दस्यून्विशो दासीरकृणोरप्रशस्ताः । अबाधेथाममृणतं नि शत्रूनविन्देथामपचितिं वधत्रैः
इंद्रा, तू सर्व बाजूंनी दस्यूंना पांगवलेस, दास लोकांना तुच्छ केलेस; तू शत्रूंना हरवलेस, नष्ट केलेस आणि आपल्या शस्त्रांनी कीर्ती मिळवलीस.
एवा सत्यं मघवाना युवं तदिन्द्रश्च सोमोर्वमश्व्यं गोः । आदर्दृतमपिहितान्यश्ना रिरिचथुः क्षाश्चित्ततृदाना
हे उदार इंद्र आणि सोम, तुम्ही विस्तीर्ण भूमी घोडे आणि गायींनी समृद्ध केलीत; जे बंद होते ते फोडले, पाणी सोडवले आणि शेतं भरभराटली.
आ न स्तुत उप वाजेभिरूती इन्द्र याहि हरिभिर्मन्दसानः । तिरश्चिदर्यः सवना पुरूण्याङ्गूषेभिर्गृणानः सत्यराधाः
हे इंद्रा, आम्ही तुझी स्तुती करतो, घोड्यांवर बसून, सोमपानाचा आनंद घेत, स्पर्धेसाठी ये; दूर असलास तरी, तू अनेक अर्पणांपर्यंत पोहोचतोस, खऱ्या अर्थाने उपकार करणारा, गाण्यांनी गौरवलेला.
आ हि ष्मा याति नर्यश्चिकित्वान्हूयमानः सोतृभिरुप यज्ञम् । स्वश्वो यो अभीरुर्मन्यमानः सुष्वाणेभिर्मदति सं ह वीरैः
खरंच, ज्ञानी पुरुष यजमानांनी बोलावल्यावर यज्ञाकडे येतो; तो आपल्या घोड्यांवर विश्वास ठेवून, उत्साहींसोबत आनंद करतो आणि वीरांसोबत हर्ष मानतो.
श्रावयेदस्य कर्णा वाजयध्यै जुष्टामनु प्र दिशं मन्दयध्यै । उद्वावृषाणो राधसे तुविष्मान्करन्न इन्द्रः सुतीर्थाभयं च
तो बक्षिसासाठी आपले कान सजग ठेवो, प्रिय दिशेला आनंदित करो; संपत्ती मिळवण्यासाठी, बलवान इंद्रा, मार्ग सोपे आणि निर्भय करतो.
अच्छा यो गन्ता नाधमानमूती इत्था विप्रं हवमानं गृणन्तम् । उप त्मनि दधानो धुर्याशून्सहस्राणि शतानि वज्रबाहुः
जो गायकाकडे, त्याच्या हाकेला दाद देत, येईल, त्या प्रेरित स्तुतिकर्त्याकडे; आपल्या जवळ वेगवान घोडे ठेवून, वज्रधारी इंद्र शेकडो-हजारो घोडे देतो.
त्वोतासो मघवन्निन्द्र विप्रा वयं ते स्याम सूरयो गृणन्तः । भेजानासो बृहद्दिवस्य राय आकाय्यस्य दावने पुरुक्षोः
हे उदार इंद्रा, तुझ्या मदतीने आम्ही कवी तुझे स्तुतिकर्ते होऊ; विस्तीर्ण आकाशातील मोठ्या संपत्तीचा वाटा घेऊ, भरपूर आणि इच्छित धन मिळवण्यासाठी.
नकिरिन्द्र त्वदुत्तरो न ज्यायाँ अस्ति वृत्रहन् । नकिरेवा यथा त्वम्
हे इंद्रा, तुझ्यापेक्षा श्रेष्ठ किंवा मोठा कोणीच नाही, वृत्स्राचा वध करणारा; तुझ्यासारखा दुसरा कोणीच नाही.
सत्रा ते अनु कृष्टयो विश्वा चक्रेव वावृतुः । सत्रा महाँ असि श्रुतः
सर्व लोक एकत्रितपणे तुझ्याकडे वळले, जणू चाकाच्या तिरक्या कड्यांसारखे; सर्वांनी तुला महान म्हणून ओळखले.
विश्वे चनेदना त्वा देवास इन्द्र युयुधुः । यदहा नक्तमातिरः
सर्व देवतांनीही, इंद्रा, तुझ्याशी स्पर्धा केली, जेव्हा तू रात्र दिवसावर मात केलीस.