परायतीं मातरमन्वचष्ट न नानु गान्यनु नू गमानि । त्वष्टुर्गृहे अपिबत्सोममिन्द्रः शतधन्यं चम्वोः सुतस्य
तो आपल्या निघून जाणाऱ्या आईकडे पाहतो, पण गायींच्या मागे जात नाही, त्यांच्यामागे जात नाही. त्वष्टृच्या घरी, इंद्राने शंभर प्रवाह असलेला सोम, चम्वूने पिळलेला, पिला.
किं स ऋधक्कृणवद्यं सहस्रं मासो जभार शरदश्च पूर्वीः । नही न्वस्य प्रतिमानमस्त्यन्तर्जातेषूत ये जनित्वाः
त्या सामर्थ्याने त्याने काय साधले? त्याने हजार मिळवले, आणि अनेक शरद ऋतू आधी घेतले. कारण त्याच्या तोडचा कोणी नाही, ना जन्मलेल्यांत, ना जन्मायच्यांत.
अवद्यमिव मन्यमाना गुहाकरिन्द्रं माता वीर्येणा न्यृष्टम् । अथोदस्थात्स्वयमत्कं वसान आ रोदसी अपृणाज्जायमानः
त्याच्या आईने त्याला लपवून ठेवले, जणू काही तो बोलण्यासही नको असा आहे असे समजून. पण तो स्वतःच्या सामर्थ्याने, स्वतःच्या तेजात न्हालेला, उभा राहिला आणि जन्म घेताच आकाश व पृथ्वी दोन्ही व्यापून टाकली.
एता अर्षन्त्यललाभवन्तीरृतावरीरिव संक्रोशमानाः । एता वि पृच्छ किमिदं भनन्ति कमापो अद्रिं परिधिं रुजन्ति
या स्त्रिया जणू पती न मिळालेल्या, दुःखी होऊन रडत आहेत, आणि सत्याचे पालन करणाऱ्या प्रमाणे हाका मारत आहेत. त्यांना विचार, हे काय आहे, त्या काय बोलत आहेत, पाण्यांपैकी कोण दगडाचा अडथळा फोडतो?
किमु ष्विदस्मै निविदो भनन्तेन्द्रस्यावद्यं दिधिषन्त आपः । ममैतान्पुत्रो महता वधेन वृत्रं जघन्वाँ असृजद्वि सिन्धून्
ही पाणी त्याच्यासाठी कोणते गुपित बोलतात? त्या इंद्रावर दोष ठेवायचे ठरवतात. माझ्या मुलाने मोठ्या प्रहाराने वृत्राचा वध केला आणि नद्या सोडून दिल्या.
ममच्चन त्वा युवतिः परास ममच्चन त्वा कुषवा जगार । ममच्चिदापः शिशवे ममृड्युर्ममच्चिदिन्द्रः सहसोदतिष्ठत्
मीसुद्धा तुला सोडून दिले, तरुणीने तुला टाकले, मीही तुला काठीवर झोपलेला सोडला. पाण्यांनीही त्या बाळासाठी चांगले व्हावे म्हणून तुला सोडले, आणि इंद्रही आपल्या सामर्थ्याने उभा राहिला.
ममच्चन ते मघवन्व्यंसो निविविध्वाँ अप हनू जघान । अधा निविद्ध उत्तरो बभूवाञ्छिरो दासस्य सं पिणग्वधेन
मित्रा, तुझे जबडेही तुटले, तुझा खालचा जबडा मारला गेला; मग वरचा जबडा फोडला गेला आणि तो दासाचा डोके बनला, प्रहाराने चिरडला गेला.
गृष्टिः ससूव स्थविरं तवागामनाधृष्यं वृषभं तुम्रमिन्द्रम् । अरीळ्हं वत्सं चरथाय माता स्वयं गातुं तन्व इच्छमानम्
गायीने तुझ्या घरी एक बलवान, जिंकता न येणारा, पराक्रमी वृषभ म्हणजे इंद्र जन्माला घातला; आईने आपल्या वासराला मोकळे फिरावे म्हणून स्वतःच त्याला सोडण्याची इच्छा केली.
उत माता महिषमन्ववेनदमी त्वा जहति पुत्र देवाः । अथाब्रवीद्वृत्रमिन्द्रो हनिष्यन्सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व
तरीही आई त्या महिषाच्या मागे गेली, आणि हे देव तुला, पुत्रा, सोडून गेले; मग इंद्र, वृत्राचा वध करायला निघाला तेव्हा म्हणाला: 'मित्र विष्णू, तू पुढे पाऊल टाक आणि मार्ग खुला कर.'
कस्ते मातरं विधवामचक्रच्छयुं कस्त्वामजिघांसच्चरन्तम् । कस्ते देवो अधि मार्डीक आसीद्यत्प्राक्षिणाः पितरं पादगृह्य
कोणाने तुझ्या आईला विधवा केले? कोण तुला मारायचे ठरवत होते जेव्हा तू फिरत होतास? कोणता देव, मारुत, तुझ्यासोबत होता, जेव्हा तू पित्याचा पाय धरून त्याला खाली फेकलेस?
अवर्त्या शुन आन्त्राणि पेचे न देवेषु विविदे मर्डितारम् । अपश्यं जायाममहीयमानामधा मे श्येनो मध्वा जभार
म्हशीसारखी मी आतडी फाडली; देवांमध्ये मला कुणीही आधार देणारा सापडला नाही. मी पाहिले की माझी पत्नी दुसऱ्याच्या हातात जात आहे, आणि मग गरुडाने माझ्यासाठी मध घेऊन गेले.
एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र विश्वे देवासः सुहवास ऊमाः । महामुभे रोदसी वृद्धमृष्वं निरेकमिद्वृणते वृत्रहत्ये
हे इंद्र, वज्रधारी, सर्व देव तुला इथे बोलावतात; मोठे आकाश आणि पृथ्वी, दोन्ही वाढून उंच झालेले, वृत्रवधासाठी फक्त तुलाच निवडतात.
अवासृजन्त जिव्रयो न देवा भुवः सम्राळिन्द्र सत्ययोनिः । अहन्नहिं परिशयानमर्णः प्र वर्तनीररदो विश्वधेनाः
देवांनी जिवंत पाण्यांना सोडून दिले, हे सत्यस्वरूप इंद्र; तू त्या सर्पाचा वध केला, जो सगळ्या नद्यांना अडवून बसला होता, आणि सर्व प्रवाहांसाठी मार्ग मोकळा केला.
अतृप्णुवन्तं वियतमबुध्यमबुध्यमानं सुषुपाणमिन्द्र । सप्त प्रति प्रवत आशयानमहिं वज्रेण वि रिणा अपर्वन्
तो तृप्त नव्हता, तो बेशुद्ध, झोपेत होता, हे इंद्र; वज्राने तू त्या सर्पाला सात प्रवाहांमध्ये पसरलेला असताना फोडून टाकले.
अक्षोदयच्छवसा क्षाम बुध्नं वार्ण वातस्तविषीभिरिन्द्रः । दृळ्हान्यौभ्नादुशमान ओजोऽवाभिनत्ककुभः पर्वतानाम्
इंद्र, तुझ्या सामर्थ्याने तू कोरड्या नदीच्या तळाला हलवले; तुझ्या बळाने तू मजबूत अडथळे फोडले, आणि तुझ्या शक्तीने पर्वतांच्या कड्या तुटल्या.
अभि प्र दद्रुर्जनयो न गर्भं रथा इव प्र ययुः साकमद्रयः । अतर्पयो विसृत उब्ज ऊर्मीन्त्वं वृताँ अरिणा इन्द्र सिन्धून्
लोक संततीसारखे पुढे धावले, नद्या रथांसारख्या एकत्र वाहू लागल्या; तू, इंद्र, आपल्या सामर्थ्याने नद्या सोडून दिल्या आणि लाटा वाहू दिल्या.
त्वं महीमवनिं विश्वधेनां तुर्वीतये वय्याय क्षरन्तीम् । अरमयो नमसैजदर्णः सुतरणाँ अकृणोरिन्द्र सिन्धून्
तू मोठ्या, सर्वांना पोसणाऱ्या, नेहमी वाहणाऱ्या पृथ्वीला टुर्वीती आणि वय्याला दिलीस; आपल्या सामर्थ्याने, इंद्रा, भक्तांसाठी नद्या सहज ओलांडता येतील अशा केल्यास.
प्राग्रुवो नभन्वो न वक्वा ध्वस्रा अपिन्वद्युवतीरृतज्ञाः । धन्वान्यज्राँ अपृणक्तृषाणाँ अधोगिन्द्र स्तर्यो दंसुपत्नीः
तू, इंद्रा, जुन्या, तरुण, सत्य जाणणाऱ्या नद्या आकाशातील ढगांसारख्या उघडून दिल्यास; तू तहानलेल्या वाळवंटांना भरून टाकलेस आणि दासांच्या स्त्रियांना वश केलेस.
पूर्वीरुषसः शरदश्च गूर्ता वृत्रं जघन्वाँ असृजद्वि सिन्धून् । परिष्ठिता अतृणद्बद्बधानाः सीरा इन्द्रः स्रवितवे पृथिव्या
अनेक उषा आणि शरद ऋतू लपून होत्या; तू वृत्राचा वध केला आणि नद्या सोडल्या; इंद्राने, बंधने तोडून, पृथ्वीवर नद्यांचे प्रवाह वाहू दिले.
वम्रीभिः पुत्रमग्रुवो अदानं निवेशनाद्धरिव आ जभर्थ । व्यन्धो अख्यदहिमाददानो निर्भूदुखच्छित्समरन्त पर्व
नम्रांसोबत, इंद्रा, तू त्या मुलाला, जो अर्पण न केलेला होता, त्याच्या घरातून उचलून नेलास; आंधळ्याने सर्पाला गिळले, आणि कठीण शिखरेही जिंकली गेली.
प्र ते पूर्वाणि करणानि विप्राविद्वाँ आह विदुषे करांसि । यथायथा वृष्ण्यानि स्वगूर्तापांसि राजन्नर्याविवेषीः
हे जाणकारा, ज्ञानी लोकांनी तुझ्या पूर्वीच्या कृत्यांची आठवण करून दिली आहे, आणि समजणाऱ्याला तुझे कार्य सांगितले आहे. राजसा, जसे तू आपल्या सामर्थ्याने आणि कीर्तीने पराक्रम केलेस, तसेच पाण्यांमध्येही तू शिरलास.
नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः
आता, स्तुती करण्यात आलेल्या इंद्रा, आम्ही तुझे गाणे गात आहोत, भक्ताला अन्नधान्य दे, जसे नद्या पोसतात. हे हरिव, तुझ्यासाठी नवे स्तोत्र रचले आहे—बुद्धीने आम्ही नेहमीच स्पर्धेत विजयी होऊ.
आ न इन्द्रो दूरादा न आसादभिष्टिकृदवसे यासदुग्रः । ओजिष्ठेभिर्नृपतिर्वज्रबाहुः संगे समत्सु तुर्वणिः पृतन्यून्
इंद्रा, तू दूर असो किंवा जवळ, मदतीसाठी ये, कारण तू मदत करणारा आहेस. लोकांचा स्वामी, वज्रधारी, युद्धात विजयी आणि स्पर्धेत जिंकणारा तूच आहेस.
आ न इन्द्रो हरिभिर्यात्वच्छार्वाचीनोऽवसे राधसे च । तिष्ठाति वज्री मघवा विरप्शीमं यज्ञमनु नो वाजसातौ
इंद्रा, आपल्या हरिंना घेऊन आमच्याकडे ये, मदतीसाठी आणि संपत्ती मिळवण्यासाठी आमच्याकडे वळ. वज्रधारी, उदार, तू आमच्या यज्ञाजवळ उभा राहा आणि आमच्या बलप्रार्थनेनंतर आम्हाला सामर्थ्य दे.
इमं यज्ञं त्वमस्माकमिन्द्र पुरो दधत्सनिष्यसि क्रतुं नः । श्वघ्नीव वज्रिन्सनये धनानां त्वया वयमर्य आजिं जयेम
इंद्रा, तू आमचा हा यज्ञ पुढे नेशील आणि आम्हाला बुद्धी देशील. शत्रूंचा नाश करणाऱ्या वज्रधारी, संपत्ती मिळवण्यासाठी, तुझ्या सोबत आम्ही युद्धात नक्कीच जिंकू.
उशन्नु षु णः सुमना उपाके सोमस्य नु सुषुतस्य स्वधावः । पा इन्द्र प्रतिभृतस्य मध्वः समन्धसा ममदः पृष्ठ्येन
इंद्रा, प्रसन्न मनाने आमच्याकडे ये, उत्तमपणे दाबलेल्या सोमाचा आस्वाद घे, स्वयंपूर्णा. तुझ्यासमोर ठेवलेल्या मधुर मद्याचा प्या आणि आनंद घे, जसा तुला हवे तसे.
वि यो ररप्श ऋषिभिर्नवेभिर्वृक्षो न पक्वः सृण्यो न जेता । मर्यो न योषामभि मन्यमानोऽच्छा विवक्मि पुरुहूतमिन्द्रम्
जो नवीन ऋषींनी जणू फळांनी भरलेल्या झाडासारखा किंवा वेगवान धावपटूसारखा मुक्त केला आहे, तो जसा तरुण मुलगा मुलीवर आनंदित होतो, तसा मी, इच्छेने, पुन्हा पुन्हा आवाहन केलेल्या इंद्राला हाक मारतो.
गिरिर्न यः स्वतवाँ ऋष्व इन्द्रः सनादेव सहसे जात उग्रः । आदर्ता वज्रं स्थविरं न भीम उद्नेव कोशं वसुना न्यृष्टम्
इंद्र स्वतःच्या सामर्थ्याने पर्वतासारखा भक्कम आहे, जन्मापासूनच बलशाली आहे. त्याने जुना वज्र उचलला, जो भयंकर आहे, जसे कोणी पाण्यातून धनाने भरलेली भांडी बाहेर काढतो.
न यस्य वर्ता जनुषा न्वस्ति न राधस आमरीता मघस्य । उद्वावृषाणस्तविषीव उग्रास्मभ्यं दद्धि पुरुहूत रायः
त्याच्या मार्गापर्यंत कुणीही जन्माने पोहोचू शकत नाही, त्याची संपत्ती किंवा दान कुणीही संपवू शकत नाही. बल वाढवून, हे महाबली, आम्हाला, वारंवार आवाहन केलेल्या, भरपूर संपत्ती दे.
ईक्षे रायः क्षयस्य चर्षणीनामुत व्रजमपवर्तासि गोनाम् । शिक्षानरः समिथेषु प्रहावान्वस्वो राशिमभिनेतासि भूरिम्
तू लोकांच्या घरातील संपत्ती सांभाळतोस आणि गायींच्या गोठ्याचे दार उघडतोस. हे पुरुषार्थी, सभांमध्ये तू विजयी होतोस आणि आमच्यासाठी मोठ्या संपत्तीचा ढीग पुढे नेतोस.