अयं चक्रमिषणत्सूर्यस्य न्येतशं रीरमत्ससृमाणम् । आ कृष्ण ईं जुहुराणो जिघर्ति त्वचो बुध्ने रजसो अस्य योनौ
याने सूर्याचे चाक फिरवले; प्रवाही मार्ग चालू केला. काळोख ओढून घेत, आपल्या क्षेत्राच्या मुळाशी असलेली त्वचा गिळतो.
असिक्न्यां यजमानो न होता
असिक्नीमध्ये यजमान होत्र्यासारखा असतो.
गव्यन्त इन्द्रं सख्याय विप्रा अश्वायन्तो वृषणं वाजयन्तः । जनीयन्तो जनिदामक्षितोतिमा च्यावयामोऽवते न कोशम्
गायी मिळवण्यासाठी ज्ञानी इंद्राकडे मैत्रीसाठी येतात, घोड्यांसाठी, बलासाठी वृषभाचे स्तवन करतात; संततीसाठी, संततीचा दाता, न फसणारा, आपण त्याला मदतीसाठी खजिना हलवावा तसा जागृत करूया.
त्राता नो बोधि ददृशान आपिरभिख्याता मर्डिता सोम्यानाम् । सखा पिता पितृतमः पितॄणां कर्तेमु लोकमुशते वयोधाः
रक्षण करणारा, पाहणारा, मदतीला येणारा, प्रसिद्ध, शत्रूंचा नाश करणारा, सोमपान करणारा, मित्र, पिता, सर्वात उत्तम पिता, दीर्घायुष्य इच्छिणाऱ्यासाठी आपण जग निर्माण करूया.
सखीयतामविता बोधि सखा गृणान इन्द्र स्तुवते वयो धाः । वयं ह्या ते चकृमा सबाध आभिः शमीभिर्महयन्त इन्द्र
मित्र हो, मदतीला ये, इंद्रा, आम्ही तुझे स्तवन करतो, गायकाला आयुष्य दे; कारण या स्तोत्रांनी आम्ही तुला महान केले, या ऋचांनी, इंद्रा, तू अधिक गौरवशाली हो.
स्तुत इन्द्रो मघवा यद्ध वृत्रा भूरीण्येको अप्रतीनि हन्ति । अस्य प्रियो जरिता यस्य शर्मन्नकिर्देवा वारयन्ते न मर्ताः
इंद्र, माघव, स्तुत्य आहे—जेव्हा तो एकट्याने अनेक वृत्रांचा नाश करतो, अपराजित; त्याचा गायक त्याला प्रिय असतो, ज्याच्या संरक्षणात ना देव, ना माणसे अडथळा आणू शकतात.
एवा न इन्द्रो मघवा विरप्शी करत्सत्या चर्षणीधृदनर्वा । त्वं राजा जनुषां धेह्यस्मे अधि श्रवो माहिनं यज्जरित्रे
असा माघव, व्यापकदृष्टी इंद्र आमच्यासाठी खरी कृत्ये करो, लोकांचा आधार, अचूक; सर्व सृष्टींचा राजा, आम्हा गायकासाठी कीर्ती, मोठा यश आमच्यावर ठेव.
नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः
आता स्तुत्य, इंद्रा, आता गाण्यात, तू गायकासाठी नद्यांसारखे धन ओत; तुझ्यासाठी, हरिव, नवे स्तोत्र तयार केले आहे—समजूतदारपणे, आम्ही नेहमी रथाचे साथीदार होऊया.
अयं पन्था अनुवित्तः पुराणो यतो देवा उदजायन्त विश्वे । अतश्चिदा जनिषीष्ट प्रवृद्धो मा मातरममुया पत्तवे कः
हा मार्ग जुना आणि चाललेला आहे, ज्यातून सर्व देव जन्मले; याच्यापासूनच बलवान जन्मावा—कोणीही आईला तिच्या मार्गापासून दूर नेऊ नये.
नाहमतो निरया दुर्गहैतत्तिरश्चता पार्श्वान्निर्गमाणि । बहूनि मे अकृता कर्त्वानि युध्यै त्वेन सं त्वेन पृच्छै
मी त्या मार्गाने जाणार नाही—तो कठीण आहे, जड आहे; मी बाजूने जाईन, मधून नाही. अनेक गोष्टी मी केल्या, करायच्या आहेत; मी तुझ्याशी लढेन, तुझी विचारपूस करेन.
परायतीं मातरमन्वचष्ट न नानु गान्यनु नू गमानि । त्वष्टुर्गृहे अपिबत्सोममिन्द्रः शतधन्यं चम्वोः सुतस्य
तो आपल्या निघून जाणाऱ्या आईकडे पाहतो, पण गायींच्या मागे जात नाही, त्यांच्यामागे जात नाही. त्वष्टृच्या घरी, इंद्राने शंभर प्रवाह असलेला सोम, चम्वूने पिळलेला, पिला.
किं स ऋधक्कृणवद्यं सहस्रं मासो जभार शरदश्च पूर्वीः । नही न्वस्य प्रतिमानमस्त्यन्तर्जातेषूत ये जनित्वाः
त्या सामर्थ्याने त्याने काय साधले? त्याने हजार मिळवले, आणि अनेक शरद ऋतू आधी घेतले. कारण त्याच्या तोडचा कोणी नाही, ना जन्मलेल्यांत, ना जन्मायच्यांत.
अवद्यमिव मन्यमाना गुहाकरिन्द्रं माता वीर्येणा न्यृष्टम् । अथोदस्थात्स्वयमत्कं वसान आ रोदसी अपृणाज्जायमानः
त्याच्या आईने त्याला लपवून ठेवले, जणू काही तो बोलण्यासही नको असा आहे असे समजून. पण तो स्वतःच्या सामर्थ्याने, स्वतःच्या तेजात न्हालेला, उभा राहिला आणि जन्म घेताच आकाश व पृथ्वी दोन्ही व्यापून टाकली.
एता अर्षन्त्यललाभवन्तीरृतावरीरिव संक्रोशमानाः । एता वि पृच्छ किमिदं भनन्ति कमापो अद्रिं परिधिं रुजन्ति
या स्त्रिया जणू पती न मिळालेल्या, दुःखी होऊन रडत आहेत, आणि सत्याचे पालन करणाऱ्या प्रमाणे हाका मारत आहेत. त्यांना विचार, हे काय आहे, त्या काय बोलत आहेत, पाण्यांपैकी कोण दगडाचा अडथळा फोडतो?
किमु ष्विदस्मै निविदो भनन्तेन्द्रस्यावद्यं दिधिषन्त आपः । ममैतान्पुत्रो महता वधेन वृत्रं जघन्वाँ असृजद्वि सिन्धून्
ही पाणी त्याच्यासाठी कोणते गुपित बोलतात? त्या इंद्रावर दोष ठेवायचे ठरवतात. माझ्या मुलाने मोठ्या प्रहाराने वृत्राचा वध केला आणि नद्या सोडून दिल्या.
ममच्चन त्वा युवतिः परास ममच्चन त्वा कुषवा जगार । ममच्चिदापः शिशवे ममृड्युर्ममच्चिदिन्द्रः सहसोदतिष्ठत्
मीसुद्धा तुला सोडून दिले, तरुणीने तुला टाकले, मीही तुला काठीवर झोपलेला सोडला. पाण्यांनीही त्या बाळासाठी चांगले व्हावे म्हणून तुला सोडले, आणि इंद्रही आपल्या सामर्थ्याने उभा राहिला.
ममच्चन ते मघवन्व्यंसो निविविध्वाँ अप हनू जघान । अधा निविद्ध उत्तरो बभूवाञ्छिरो दासस्य सं पिणग्वधेन
मित्रा, तुझे जबडेही तुटले, तुझा खालचा जबडा मारला गेला; मग वरचा जबडा फोडला गेला आणि तो दासाचा डोके बनला, प्रहाराने चिरडला गेला.
गृष्टिः ससूव स्थविरं तवागामनाधृष्यं वृषभं तुम्रमिन्द्रम् । अरीळ्हं वत्सं चरथाय माता स्वयं गातुं तन्व इच्छमानम्
गायीने तुझ्या घरी एक बलवान, जिंकता न येणारा, पराक्रमी वृषभ म्हणजे इंद्र जन्माला घातला; आईने आपल्या वासराला मोकळे फिरावे म्हणून स्वतःच त्याला सोडण्याची इच्छा केली.
उत माता महिषमन्ववेनदमी त्वा जहति पुत्र देवाः । अथाब्रवीद्वृत्रमिन्द्रो हनिष्यन्सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व
तरीही आई त्या महिषाच्या मागे गेली, आणि हे देव तुला, पुत्रा, सोडून गेले; मग इंद्र, वृत्राचा वध करायला निघाला तेव्हा म्हणाला: 'मित्र विष्णू, तू पुढे पाऊल टाक आणि मार्ग खुला कर.'
कस्ते मातरं विधवामचक्रच्छयुं कस्त्वामजिघांसच्चरन्तम् । कस्ते देवो अधि मार्डीक आसीद्यत्प्राक्षिणाः पितरं पादगृह्य
कोणाने तुझ्या आईला विधवा केले? कोण तुला मारायचे ठरवत होते जेव्हा तू फिरत होतास? कोणता देव, मारुत, तुझ्यासोबत होता, जेव्हा तू पित्याचा पाय धरून त्याला खाली फेकलेस?
अवर्त्या शुन आन्त्राणि पेचे न देवेषु विविदे मर्डितारम् । अपश्यं जायाममहीयमानामधा मे श्येनो मध्वा जभार
म्हशीसारखी मी आतडी फाडली; देवांमध्ये मला कुणीही आधार देणारा सापडला नाही. मी पाहिले की माझी पत्नी दुसऱ्याच्या हातात जात आहे, आणि मग गरुडाने माझ्यासाठी मध घेऊन गेले.
एवा त्वामिन्द्र वज्रिन्नत्र विश्वे देवासः सुहवास ऊमाः । महामुभे रोदसी वृद्धमृष्वं निरेकमिद्वृणते वृत्रहत्ये
हे इंद्र, वज्रधारी, सर्व देव तुला इथे बोलावतात; मोठे आकाश आणि पृथ्वी, दोन्ही वाढून उंच झालेले, वृत्रवधासाठी फक्त तुलाच निवडतात.
अवासृजन्त जिव्रयो न देवा भुवः सम्राळिन्द्र सत्ययोनिः । अहन्नहिं परिशयानमर्णः प्र वर्तनीररदो विश्वधेनाः
देवांनी जिवंत पाण्यांना सोडून दिले, हे सत्यस्वरूप इंद्र; तू त्या सर्पाचा वध केला, जो सगळ्या नद्यांना अडवून बसला होता, आणि सर्व प्रवाहांसाठी मार्ग मोकळा केला.
अतृप्णुवन्तं वियतमबुध्यमबुध्यमानं सुषुपाणमिन्द्र । सप्त प्रति प्रवत आशयानमहिं वज्रेण वि रिणा अपर्वन्
तो तृप्त नव्हता, तो बेशुद्ध, झोपेत होता, हे इंद्र; वज्राने तू त्या सर्पाला सात प्रवाहांमध्ये पसरलेला असताना फोडून टाकले.
अक्षोदयच्छवसा क्षाम बुध्नं वार्ण वातस्तविषीभिरिन्द्रः । दृळ्हान्यौभ्नादुशमान ओजोऽवाभिनत्ककुभः पर्वतानाम्
इंद्र, तुझ्या सामर्थ्याने तू कोरड्या नदीच्या तळाला हलवले; तुझ्या बळाने तू मजबूत अडथळे फोडले, आणि तुझ्या शक्तीने पर्वतांच्या कड्या तुटल्या.
अभि प्र दद्रुर्जनयो न गर्भं रथा इव प्र ययुः साकमद्रयः । अतर्पयो विसृत उब्ज ऊर्मीन्त्वं वृताँ अरिणा इन्द्र सिन्धून्
लोक संततीसारखे पुढे धावले, नद्या रथांसारख्या एकत्र वाहू लागल्या; तू, इंद्र, आपल्या सामर्थ्याने नद्या सोडून दिल्या आणि लाटा वाहू दिल्या.
त्वं महीमवनिं विश्वधेनां तुर्वीतये वय्याय क्षरन्तीम् । अरमयो नमसैजदर्णः सुतरणाँ अकृणोरिन्द्र सिन्धून्
तू मोठ्या, सर्वांना पोसणाऱ्या, नेहमी वाहणाऱ्या पृथ्वीला टुर्वीती आणि वय्याला दिलीस; आपल्या सामर्थ्याने, इंद्रा, भक्तांसाठी नद्या सहज ओलांडता येतील अशा केल्यास.
प्राग्रुवो नभन्वो न वक्वा ध्वस्रा अपिन्वद्युवतीरृतज्ञाः । धन्वान्यज्राँ अपृणक्तृषाणाँ अधोगिन्द्र स्तर्यो दंसुपत्नीः
तू, इंद्रा, जुन्या, तरुण, सत्य जाणणाऱ्या नद्या आकाशातील ढगांसारख्या उघडून दिल्यास; तू तहानलेल्या वाळवंटांना भरून टाकलेस आणि दासांच्या स्त्रियांना वश केलेस.
पूर्वीरुषसः शरदश्च गूर्ता वृत्रं जघन्वाँ असृजद्वि सिन्धून् । परिष्ठिता अतृणद्बद्बधानाः सीरा इन्द्रः स्रवितवे पृथिव्या
अनेक उषा आणि शरद ऋतू लपून होत्या; तू वृत्राचा वध केला आणि नद्या सोडल्या; इंद्राने, बंधने तोडून, पृथ्वीवर नद्यांचे प्रवाह वाहू दिले.
वम्रीभिः पुत्रमग्रुवो अदानं निवेशनाद्धरिव आ जभर्थ । व्यन्धो अख्यदहिमाददानो निर्भूदुखच्छित्समरन्त पर्व
नम्रांसोबत, इंद्रा, तू त्या मुलाला, जो अर्पण न केलेला होता, त्याच्या घरातून उचलून नेलास; आंधळ्याने सर्पाला गिळले, आणि कठीण शिखरेही जिंकली गेली.