ववक्ष इन्द्रो अमितमृजीष्युभे आ पप्रौ रोदसी महित्वा । अतश्चिदस्य महिमा वि रेच्यभि यो विश्वा भुवना बभूव
इंद्र, बलवान आणि उत्सुक, अपार वाढला आहे; त्याने आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही आपल्या महिमेने भरले आहेत. त्याच्या या सामर्थ्यामुळे त्याची कीर्ती पसरली, कारण तो सर्व जग झाला आहे.
विश्वानि शक्रो नर्याणि विद्वानपो रिरेच सखिभिर्निकामैः । अश्मानं चिद्ये बिभिदुर्वचोभिर्व्रजं गोमन्तमुशिजो वि वव्रुः
शक्र, सर्व वीरकृत्ये जाणणारा, आपल्या मित्रांसह इच्छेने पाणी वाटतो; त्यांनी शब्दांनी दगडही फोडले, उषिजांनी दुधाळ गायी सोडवल्या.
अपो वृत्रं वव्रिवांसं पराहन्प्रावत्ते वज्रं पृथिवी सचेताः । प्रार्णांसि समुद्रियाण्यैनोः पतिर्भवञ्छवसा शूर धृष्णो
त्याने पाणी रोखणाऱ्या वृत्राला दूर केले, वज्र धारण केला आणि पृथ्वी जागी झाली; त्याने प्रवाह आणि समुद्र सोडवले, हे बलवान वीर, तू आपल्या सामर्थ्याने स्वामी झाला आहेस.
अपो यदद्रिं पुरुहूत दर्दराविर्भुवत्सरमा पूर्व्यं ते । स नो नेता वाजमा दर्षि भूरिं गोत्रा रुजन्नङ्गिरोभिर्गृणानः
हे अनेकदा आह्वान केलेल्या, जेव्हा तू डोंगर फोडलास, तेव्हा प्राचीन सरमा तुझ्यासाठी प्रकट झाली; तू आमचा मार्गदर्शक हो, तू विपुल संपत्ती पाहतोस, आम्ही अंगिरसांसह स्तुती करताना गोठे फोड.
अच्छा कविं नृमणो गा अभिष्टौ स्वर्षाता मघवन्नाधमानम् । ऊतिभिस्तमिषणो द्युम्नहूतौ नि मायावानब्रह्मा दस्युरर्त
हे मघवन, पुरुषांसह, प्रयत्नात, तेजस्वी आणि श्रेष्ठ असलेल्या ऋषीकडे जा; तुझ्या सहाय्याने त्याला सामर्थ्य दे, आणि कपटी, अधार्मिक दस्यू आमचे नुकसान करू नये.
आ दस्युघ्ना मनसा याह्यस्तं भुवत्ते कुत्सः सख्ये निकामः । स्वे योनौ नि षदतं सरूपा वि वां चिकित्सदृतचिद्ध नारी
दस्यूंचा नाश करणारा, तू आपल्या मनाने त्या ठिकाणी ये; कुत्स तुझा मित्र म्हणून सोबत असो; आपल्या स्वतःच्या आसनावर, आपल्या खऱ्या रूपात बस, आणि ज्ञानी स्त्री तुझे स्वरूप ओळखो.
यासि कुत्सेन सरथमवस्युस्तोदो वातस्य हर्योरीशानः । ऋज्रा वाजं न गध्यं युयूषन्कविर्यदहन्पार्याय भूषात्
कुत्सासोबत रथात बसून, वाऱ्याच्या दोन सुंदर घोड्यांचा स्वामी म्हणून, तू मदतीला येतोस. विचाराप्रमाणे वेगाने, विजय मिळवण्यासाठी धावतोस, आणि ज्ञानी असलेल्या तुझ्या तेजाने, तू आकाश व्यापून शोभा वाढवतोस.
कुत्साय शुष्णमशुषं नि बर्हीः प्रपित्वे अह्नः कुयवं सहस्रा । सद्यो दस्यून्प्र मृण कुत्स्येन प्र सूरश्चक्रं वृहतादभीके
कुत्सासाठी, तू शुष्ण या कोरड्या शत्रूला, त्याच्या जागेवरून खाली पाडलेस; हजारो कुववांनाही हरवलेस. कुत्सासोबत, तू लगेच दस्यूंना नष्ट केलेस, आणि सूर्याने दूरवर मोठे चक्र प्रकट केले.
त्वं पिप्रुं मृगयं शूशुवांसमृजिश्वने वैदथिनाय रन्धीः । पञ्चाशत्कृष्णा नि वपः सहस्रात्कं न पुरो जरिमा वि दर्दः
तू ऋजिश्वन आणि वैदथिनासाठी, गर्जणारा पिप्रु याला ठार केलेस; हजार किल्ल्यांपैकी पन्नास काळ्या किल्ले पाडलेस, जसे वयाने जुनी नगरे मोडतात.
सूर उपाके तन्वं दधानो वि यत्ते चेत्यमृतस्य वर्पः । मृगो न हस्ती तविषीमुषाणः सिंहो न भीम आयुधानि बिभ्रत्
प्रभातच्या सूर्याच्या रूपात प्रकट होऊन, तू अमरत्वाचे तेज धारण करतोस; जसा एखादा वन्य प्राणी किंवा बलवान हत्ती, तसेच सिंहासारखा भयंकर, शस्त्रे घेऊन उभा राहतोस.
इन्द्रं कामा वसूयन्तो अग्मन्स्वर्मीळ्हे न सवने चकानाः । श्रवस्यवः शशमानास उक्थैरोको न रण्वा सुदृशीव पुष्टिः
संपत्तीची इच्छा ठेवून, लोक इंद्राकडे आले, जसे सोमयज्ञात आनंद मिळतो तसे; कीर्ती मिळवण्याच्या आशेने, स्तोत्रांमध्ये रमले, जशी सुंदर आणि भरभराटीची समृद्धी.
तमिद्व इन्द्रं सुहवं हुवेम यस्ता चकार नर्या पुरूणि । यो मावते जरित्रे गध्यं चिन्मक्षू वाजं भरति स्पार्हराधाः
तोच इंद्र, जो सहज बोलावता येतो, आणि अनेक शौर्यकृत्ये केलेली आहे, त्याला आम्ही पुन्हा पुन्हा हाक मारतो. जो भक्तासाठी अद्भुत मदतीने, लवकरच विजय मिळवून देतो.
तिग्मा यदन्तरशनिः पताति कस्मिञ्चिच्छूर मुहुके जनानाम् । घोरा यदर्य समृतिर्भवात्यध स्मा नस्तन्वो बोधि गोपाः
हे वीर, जेव्हा तुझे तीक्ष्ण वज्र लोकांच्या मध्ये कोसळते, किंवा शत्रूवर तुझा प्रचंड राग उफाळतो, तेव्हा, रक्षण करणाऱ्या, आमच्या देहांची आठवण ठेव.
भुवोऽविता वामदेवस्य धीनां भुवः सखावृको वाजसातौ । त्वामनु प्रमतिमा जगन्मोरुशंसो जरित्रे विश्वध स्याः
तू वामदेवाच्या प्रार्थनांचा रक्षक झाला आहेस, विजयसंग्रामात मित्र आणि लांडगा आहेस; आमच्या सर्व इच्छा तुझ्या मागे जातात, हे सर्वत्र गौरव मिळवणाऱ्या, भक्तासाठी तू नेहमीच मदतीस तयार राहो.
एभिर्नृभिरिन्द्र त्वायुभिष्ट्वा मघवद्भिर्मघवन्विश्व आजौ । द्यावो न द्युम्नैरभि सन्तो अर्यः क्षपो मदेम शरदश्च पूर्वीः
हे इंद्र, या वीरांसोबत, तुझ्या सोबत्यांसह, आम्ही प्रत्येक स्पर्धेत जिंकू; जसे आकाश आपल्या तेजाने भरलेले असते, तसे सज्जन लोक आमचे रक्षण करो, आणि आम्ही रात्रींमध्ये व अनेक शरद ऋतूंमध्ये आनंद मानू.
एवेदिन्द्राय वृषभाय वृष्णे ब्रह्माकर्म भृगवो न रथम् । नू चिद्यथा नः सख्या वियोषदसन्न उग्रोऽविता तनूपाः
या बलाढ्य, वीर इंद्रासाठी हे स्तोत्र आहे, जसे भृगूंना त्यांचा रथ प्रिय आहे; आता आणि नेहमीसाठी, तू आमचे मैत्री कधीही सोडू नकोस, हे बलशाली, आमच्या देहांचा रक्षक.
नू ष्टुत इन्द्र नू गृणान इषं जरित्रे नद्यो न पीपेः । अकारि ते हरिवो ब्रह्म नव्यं धिया स्याम रथ्यः सदासाः
आता स्तुती केली, आता गौरव दिला, हे इंद्र, नद्यांसारखी भक्तासाठी संपत्ती ओत. तुझ्यासाठी नवीन स्तोत्र तयार केले आहे, हे सुंदर घोड्यांचा स्वामी, आम्ही सदैव तुझ्या रथावर बसणारे, सुज्ञ होऊ दे.
त्वं महाँ इन्द्र तुभ्यं ह क्षा अनु क्षत्रं मंहना मन्यत द्यौः । त्वं वृत्रं शवसा जघन्वान्त्सृजः सिन्धूँरहिना जग्रसानान्
तू खरोखर महान आहेस, हे इंद्र; तुझ्या सामर्थ्याने पृथ्वी आणि आकाश तुझे राज्य मानतात. तू आपल्या बळाने वृत्राचा वध केला, नद्या सोडवल्या, आणि वेटोळे घालणाऱ्यांना संपवले.
तव त्विषो जनिमन्रेजत द्यौ रेजद्भूमिर्भियसा स्वस्य मन्योः । ऋघायन्त सुभ्वः पर्वतास आर्दन्धन्वानि सरयन्त आपः
तुझ्या जन्मावेळी, तुझ्या तेजाने आकाश थरथरले, तुझ्या सामर्थ्याच्या भीतीने पृथ्वी हादरली; पर्वत, सुंदर डोंगर हलले, दऱ्या फुटल्या आणि पाणी वेगाने वाहू लागले.
भिनद्गिरिं शवसा वज्रमिष्णन्नाविष्कृण्वानः सहसान ओजः । वधीद्वृत्रं वज्रेण मन्दसानः सरन्नापो जवसा हतवृष्णीः
तू आपल्या सामर्थ्याने पर्वत फोडलेस, वज्रधारी होऊन गुप्त गोष्टी उघड केल्यास; आनंदाने वज्राने वृत्राचा वध केला, आणि पाण्याने वेगाने वाहून त्यांची शक्ती नष्ट केली.
सुवीरस्ते जनिता मन्यत द्यौरिन्द्रस्य कर्ता स्वपस्तमो भूत् । य ईं जजान स्वर्यं सुवज्रमनपच्युतं सदसो न भूम
आकाशाने स्वतःला तुझ्या वीरत्वाचा जनक समजले, हे इंद्र; सर्वश्रेष्ठ कुशलाने तुला घडवले, ज्याने सूर्य निर्माण केला, बलवान वज्र दिला, आणि अढळ आधार दिला.
य एक इच्च्यावयति प्र भूमा राजा कृष्टीनां पुरुहूत इन्द्रः । सत्यमेनमनु विश्वे मदन्ति रातिं देवस्य गृणतो मघोनः
तोच एकटाच दोन जग विस्तारतो, लोकांचा राजा, अनेकदा हाक दिलेला इंद्र; सर्व देव त्याच्या सत्यात आनंद मानतात, आणि उदार देवाच्या दानात रमतात.
सत्रा सोमा अभवन्नस्य विश्वे सत्रा मदासो बृहतो मदिष्ठाः । सत्राभवो वसुपतिर्वसूनां दत्रे विश्वा अधिथा इन्द्र कृष्टीः
सर्व सोम त्याचे झाले, सर्व आनंददायक पेये त्या महानाचे; तू संपत्ती देणाऱ्यांचा स्वामी झाला, हे इंद्र, सर्व लोकांना वाटण्यासाठी.
त्वमध प्रथमं जायमानोऽमे विश्वा अधिथा इन्द्र कृष्टीः । त्वं प्रति प्रवत आशयानमहिं वज्रेण मघवन्वि वृश्चः
तू जन्मल्यापासूनच, हे इंद्र, सर्व लोकांना वाटलेस; आणि तू, हे दानशूर, वज्राने मार्गात पडलेल्या महाशत्रूला छेदलेस.
सत्राहणं दाधृषिं तुम्रमिन्द्रं महामपारं वृषभं सुवज्रम् । हन्ता यो वृत्रं सनितोत वाजं दाता मघानि मघवा सुराधाः
मी बलवान, पराक्रमी, महान, अमर्याद वृषभ, उत्तम वज्रधारी इंद्र याला आधार दिला आहे; ज्याने वृत्राचा वध केला, विजय मिळवला, दान दिले, आणि संपत्तीने परिपूर्ण असा माघव आहे.
अयं वृतश्चातयते समीचीर्य आजिषु मघवा शृण्व एकः । अयं वाजं भरति यं सनोत्यस्य प्रियासः सख्ये स्याम
हा निवडलेला माघव योग्यतेने वागतो, तोच युद्धात ऐकतो; हा विजय मिळवतो, जे हवे ते साधतो—त्याच्या मैत्रीत आपण त्याला प्रिय होऊ दे.
अयं शृण्वे अध जयन्नुत घ्नन्नयमुत प्र कृणुते युधा गाः । यदा सत्यं कृणुते मन्युमिन्द्रो विश्वं दृळ्हं भयत एजदस्मात्
हा जिंकताना ऐकू येतो, मारताना देखील; हा युद्धाने गायी सोडवतो. जेव्हा इंद्राचा राग खरा ठरतो, तेव्हा जे काही मजबूत आहे ते त्याच्यापासून थरथरते आणि दूर होते.
समिन्द्रो गा अजयत्सं हिरण्या समश्विया मघवा यो ह पूर्वीः । एभिर्नृभिर्नृतमो अस्य शाकै रायो विभक्ता सम्भरश्च वस्वः
इंद्राने गायी मिळवल्या, सोने मिळवले, घोडे मिळवले—माघव, ज्याच्याकडे पुष्कळ आहे; या वीर पुरुषांसह तो संपत्ती वाटतो, आणि धन गोळा करतो.
कियत्स्विदिन्द्रो अध्येति मातुः कियत्पितुर्जनितुर्यो जजान । यो अस्य शुष्मं मुहुकैरियर्ति वातो न जूत स्तनयद्भिरभ्रैः
इंद्र आपल्या आईपेक्षा किती पुढे आहे? वडिलांपेक्षा, ज्यांनी त्याला जन्म दिला, किती पुढे आहे? तो वारंवार आपली शक्ती उचलतो, जशी गडगडाटी वाऱ्याने ढग हलतात.
क्षियन्तं त्वमक्षियन्तं कृणोतीयर्ति रेणुं मघवा समोहम् । विभञ्जनुरशनिमाँ इव द्यौरुत स्तोतारं मघवा वसौ धात्
माघवा, तू नाश पावणारे अजर बनवतोस; तू धुळीचा गोंधळ उडवतोस. जसा आकाश वीजेने फाटतो, तसा माघवा, उपासकाला धन दे.