इयं ते पूषन्नाघृणे सुष्टुतिर्देव नव्यसी । अस्माभिस्तुभ्यं शस्यते
हे पूषण, तेजस्वी देव, ही नवी आणि सुंदर स्तुती आम्ही तुला अर्पण करतो.
तां जुषस्व गिरं मम वाजयन्तीमवा धियम् । वधूयुरिव योषणाम्
माझी ही बलदायक वाणी स्वीकार आणि माझ्या प्रार्थनेला तुझा आधार दे, जसा वर वधूला जपतो.
यो विश्वाभि विपश्यति भुवना सं च पश्यति । स नः पूषाविता भुवत्
जो सर्व जग पाहतो आणि सर्व भुवनांचा वेध घेतो — तो पूषा आमचा रक्षणकर्ता होवो.
तत् सवितुर् वरेण्यम् भर्गो देवस्य धीमहि । धियो यो नः प्रचोदयात्
आपण त्या सवितृ देवतेच्या श्रेष्ठ तेजाचे ध्यान करूया; तो आमच्या बुद्धीला प्रेरणा देवो.
देवस्य सवितुर् वयꣳ वाजयन्तः पुरꣳध्या । भगस्य रातिम् ईमहे
आपण देवता सविताचा कृपाप्रसाद मिळवण्यासाठी, भाग्याची कृपा मिळो म्हणून, मनापासून प्रयत्न करतो.
देवꣳ नरः सवितारꣳ विप्रा यज्ञैः सुवृक्तिभिः । नमस्यन्ति धियेषिताः
ज्ञानी लोक भक्तीभावाने देव सविताला यज्ञांनी आणि सुंदर स्तोत्रांनी नमस्कार करतात.
सोमो जिगाति गातुविद् देवानाम् एति निष्कृतम् । ऋतस्य योनिम् आसदम्
सोम देव सर्व मार्ग जाणून देवांच्या सभेत पोहोचतो आणि सत्याच्या गर्भात स्थान घेतो.
सोमो अस्मभ्यꣳ द्विपदे चतुष्पदे च पशवे । अनमीवा इषस् करत्
सोम देव आमच्या दोन पायांच्या आणि चार पायांच्या जनावरांसाठी रोगरहित समृद्धी देवो.
अस्माकम् आयुर् वर्धयन्न् अभिमातीः सहमानः । सोमः सधस्थम् आसदत्
सोम आमच्या आयुष्यात वाढ करून, शत्रूंवर मात करत, सभेत आपले स्थान घेतो.
आ नो मित्रावरुणा घृतैर् गव्यूतिम् उक्षतम् । मध्वा रजाꣳसि सुक्रतू
मित्रावरुणा, आम्हांवर तुपाचा वर्षाव करा, गायींची समृद्धी द्या, मधुर लोकांनी आम्हांला परिपूर्ण करा, हे ज्ञानी देवता.
उरुशꣳसा नमोवृधा मह्ना दक्षस्य राजथः । द्राघिष्ठाभिः शुचिव्रता
ज्यांची कीर्ती सर्वत्र पसरली आहे, जे नम्रतेने बळकट झाले आहेत, जे महानता आणि कौशल्याने राज्य करतात, आणि जे शुद्ध व्रताचे पालन करतात, त्यांना दीर्घायुष्य लाभो.
गृणाना जमदग्निना योनाव् ऋतस्य सीदतम् । पातꣳ सोमम् ऋतावृधा
जमदग्नी यांच्यासह आम्ही स्तुती करत आहोत, सत्याच्या गर्भात बसा आणि सत्य वाढवणारे सोम प्या.
त्वां ह्यग्ने सदमित्समन्यवो देवासो देवमरतिं न्येरिर इति क्रत्वा न्येरिरे । अमर्त्यं यजत मर्त्येष्वा देवमादेवं जनत प्रचेतसं विश्वमादेवं जनत प्रचेतसम्
अग्ने, देवांनी नेहमीच तुझ्या शोधात राहून, तुला देव, अमर आणि सर्वश्रेष्ठ म्हणून स्थापन केले. तू अमर आहेस, यज्ञासाठी योग्य आहेस, मर्त्यांमध्ये देवांचा देव, ज्ञानी आणि सर्वज्ञ आहेस.
स भ्रातरं वरुणमग्न आ ववृत्स्व देवाँ अच्छा सुमती यज्ञवनसं ज्येष्ठं यज्ञवनसम् । ऋतावानमादित्यं चर्षणीधृतं राजानं चर्षणीधृतम्
अग्ने, आता आपल्या भाऊ वरुणाजवळ आणि इतर देवांजवळ जा. यज्ञ स्वीकारणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ, सत्यधर्मी, आदित्य, लोकांचे पालन करणारा राजा यांच्याजवळ पोहोच.
सखे सखायमभ्या ववृत्स्वाशुं न चक्रं रथ्येव रंह्यास्मभ्यं दस्म रंह्या । अग्ने मृळीकं वरुणे सचा विदो मरुत्सु विश्वभानुषु । तोकाय तुजे शुशुचान शं कृध्यस्मभ्यं दस्म शं कृधि
मित्रा, मित्रासारखा आमच्याजवळ ये, जसा रथाचं चाक वेगाने फिरतं. अग्ने, वरुण आणि मरुतांसह, सर्वत्र प्रकाशमान राहा आणि आमच्या संततीला सुख दे. आम्हाला आनंद दे, आमच्यासाठी शुभ हो.
त्वं नो अग्ने वरुणस्य विद्वान्देवस्य हेळोऽव यासिसीष्ठाः । यजिष्ठो वह्नितमः शोशुचानो विश्वा द्वेषांसि प्र मुमुग्ध्यस्मत्
अग्ने, तू वरुण देवाच्या इच्छेची जाण ठेवून, त्याचा कोप आमच्यापासून दूर कर. यज्ञासाठी योग्य आणि तेजस्वी असलेल्या अग्ने, सर्व द्वेष आमच्यापासून दूर कर.
स त्वं नो अग्नेऽवमो भवोती नेदिष्ठो अस्या उषसो व्युष्टौ । अव यक्ष्व नो वरुणं रराणो वीहि मृळीकं सुहवो न एधि
अग्ने, या उषेच्या वेळी तू आमचा सर्वात जवळचा रक्षक हो. वरुणाला आमच्याजवळ घेऊन ये, कृपा कर आणि आम्हाला सहज मिळणारा हो.
अस्य श्रेष्ठा सुभगस्य संदृग्देवस्य चित्रतमा मर्त्येषु । शुचि घृतं न तप्तमघ्न्याया स्पार्हा देवस्य मंहनेव धेनोः
त्याची दृष्टी माणसांमध्ये सर्वात उत्तम, भाग्यशाली आणि तेजस्वी आहे. ती शुद्ध तुपासारखी, पवित्र आणि देवाच्या मोठेपणासाठी गायीच्या संपत्तीप्रमाणे अमूल्य आहे.
त्रिरस्य ता परमा सन्ति सत्या स्पार्हा देवस्य जनिमान्यग्नेः । अनन्ते अन्तः परिवीत आगाच्छुचिः शुक्रो अर्यो रोरुचानः
अग्नीच्या तीन जन्म सर्वात श्रेष्ठ, सत्य आणि अमूल्य आहेत. तो अंतहीन असून, सर्वत्र प्रकाशमान, शुद्ध, तेजस्वी आणि महान आहे.
स दूतो विश्वेदभि वष्टि सद्मा होता हिरण्यरथो रंसुजिह्वः । रोहिदश्वो वपुष्यो विभावा सदा रण्वः पितुमतीव संसत्
तो दूत सर्वांना आपल्या घरात बोलावतो, सुवर्णरथी, मधुर जिभेचा यजमान आहे. लाल घोड्यांवर स्वार, अद्भुत आणि तेजस्वी, नेहमी आनंदी, वडिलांसारखा आपल्या कुटुंबात वावरतो.
स चेतयन्मनुषो यज्ञबन्धुः प्र तं मह्या रशनया नयन्ति । स क्षेत्यस्य दुर्यासु साधन्देवो मर्तस्य सधनित्वमाप
तो जागृत होतो, यज्ञातील मानवांचा मित्र आहे, त्याला माझ्या लगामाने पुढे नेतात. तो कठीण वाटांमध्येही यशस्वीपणे जातो आणि देव माणसांमध्ये आपुलकी मिळवतो.
स तू नो अग्निर्नयतु प्रजानन्नच्छा रत्नं देवभक्तं यदस्य । धिया यद्विश्वे अमृता अकृण्वन्द्यौष्पिता जनिता सत्यमुक्षन्
हा अग्नी, सर्व जाणणारा, आम्हाला देवदत्त रत्नाकडे घेऊन जावो. जशी सर्व अमरांनी विचाराने निर्माण केली, तसेच द्यावा, स्वर्ग-पृथ्वी हे सत्य सर्जक आहेत.
स जायत प्रथमः पस्त्यासु महो बुध्ने रजसो अस्य योनौ । अपादशीर्षा गुहमानो अन्तायोयुवानो वृषभस्य नीळे
तो प्रथम घरांमध्ये, आकाशाच्या गाभ्यात, आपल्या गर्भात जन्माला आला. त्याला पाय नाहीत, डोके नाही, तो लपलेला आहे, वृषभाच्या गुहेत तरुण वासरं आहेत.
प्र शर्ध आर्त प्रथमं विपन्यँ ऋतस्य योना वृषभस्य नीळे । स्पार्हो युवा वपुष्यो विभावा सप्त प्रियासोऽजनयन्त वृष्णे
तो समूह उठला, सत्याच्या गर्भात, वृषभाच्या गुहेत पहिला उमगणारा. अमूल्य, तरुण, अद्भुत आणि तेजस्वी, सात प्रिय अपत्ये त्या बलाढ्याला जन्मली.
अस्माकमत्र पितरो मनुष्या अभि प्र सेदुरृतमाशुषाणाः । अश्मव्रजाः सुदुघा वव्रे अन्तरुदुस्रा आजन्नुषसो हुवानाः
इथे आमचे मानव पूर्वज सत्याची ओढ ठेवून पुढे गेले; त्यांनी दगडांच्या अडथळ्यांना भेदून, आत लपलेली दूध देणारी संपत्ती शोधली आणि तेजस्वी उषा पुकारली.
ते मर्मृजत ददृवांसो अद्रिं तदेषामन्ये अभितो वि वोचन् । पश्वयन्त्रासो अभि कारमर्चन्विदन्त ज्योतिश्चकृपन्त धीभिः
त्यांनी पाहून तो दगड फोडला; इतरांनी सर्वत्र या कृतीची चर्चा केली. जनावरांना बांधणारे, त्या कार्यासाठी धावले आणि त्यांनी प्रकाश शोधून तो आपल्या बुद्धीने घडवला.
ते गव्यता मनसा दृध्रमुब्धं गा येमानं परि षन्तमद्रिम् । दृळ्हं नरो वचसा दैव्येन व्रजं गोमन्तमुशिजो वि वव्रुः
गायी मिळवण्याची इच्छा मनात ठेवून, त्यांनी घट्ट दगड फोडला आणि आत फिरणाऱ्या गायी सोडल्या; दैवी वाणीने त्या पुरुषांनी गायींनी भरलेला किल्ला उघडला.
ते मन्वत प्रथमं नाम धेनोस्त्रिः सप्त मातुः परमाणि विन्दन् । तज्जानतीरभ्यनूषत व्रा आविर्भुवदरुणीर्यशसा गोः
त्यांनी गायीचे पहिले नाव ओळखले, तीन आणि सात अशा मातेसारख्या श्रेष्ठ संपत्ती शोधल्या; हे कळताच सर्वजण एकत्र धावले आणि गायीचे लाल, तेजस्वी रूप प्रकट झाले.
नेशत्तमो दुधितं रोचत द्यौरुद्देव्या उषसो भानुरर्त । आ सूर्यो बृहतस्तिष्ठदज्राँ ऋजु मर्तेषु वृजिना च पश्यन्
अंधार नाहीसा झाला; दूध उजळले; आकाश चमकले; दैवी उषांनी सूर्याचा प्रकाश जागृत केला. मोठा सूर्य, जणू काही न बांधलेल्या जागेत, सरळ उभा राहिला आणि माणसांमध्ये योग्य-अयोग्य दोन्ही पाहू लागला.
आदित्पश्चा बुबुधाना व्यख्यन्नादिद्रत्नं धारयन्त द्युभक्तम् । विश्वे विश्वासु दुर्यासु देवा मित्र धिये वरुण सत्यमस्तु
सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत जागृत राहून, त्यांनी मार्ग उघडले; प्रारंभापासून त्यांनी स्वर्गाने दिलेली संपत्ती सांभाळली. सर्व देव, मित्रा आणि वरुणा, प्रत्येक घरात सत्य नांदो.