इन्द्रापर्वता बृहता रथेन वामीरिष आ वहतं सुवीराः । वीतं हव्यान्यध्वरेषु देवा वर्धेथां गीर्भिरिळया मदन्ता
इंद्रा आणि पर्वता, आपल्या महान रथावर बसून, आम्हाला समृद्धी देण्यासाठी या; देवांनो, यज्ञातील अर्पण स्वीकारा आणि आमच्या स्तोत्रांनी आनंदित होऊन वाढा.
तिष्ठा सु कं मघवन्मा परा गाः सोमस्य नु त्वा सुषुतस्य यक्षि । पितुर्न पुत्रः सिचमा रभे त इन्द्र स्वादिष्ठया गिरा शचीवः
उदार इंद्रा, येथेच थांब, दूर जाऊ नकोस; आता उत्तम प्रकारे दाबलेला सोमपान कर; जसा मुलगा वडिलांना धरतो, तसा मी गोड स्तुतीने तुला धरतो, शक्तिमान इंद्रा.
शंसावाध्वर्यो प्रति मे गृणीहीन्द्राय वाहः कृणवाव जुष्टम् । एदं बर्हिर्यजमानस्य सीदाथा च भूदुक्थमिन्द्राय शस्तम्
अध्वर्यू, माझ्यासाठी स्तुती सांग आणि पठण कर; आपण इंद्रासाठी प्रिय अर्पण करूया; या यजमानाच्या कुशावर बसा आणि इंद्रासाठी उत्तम स्तुती होवो.
जायेदस्तं मघवन्सेदु योनिस्तदित्त्वा युक्ता हरयो वहन्तु । यदा कदा च सुनवाम सोममग्निष्ट्वा दूतो धन्वात्यच्छ
उदार इंद्रा, संध्याकाळी जन्म घे आणि आपल्या स्थानावर पोहोच; मग तुझे जुंपलेले घोडे तुला घेऊन जाऊ देत; जेव्हा केव्हाही आम्ही सोमपान करतो, अग्नी दूत म्हणून तुला सरळ येथे आणतो.
परा याहि मघवन्ना च याहीन्द्र भ्रातरुभयत्रा ते अर्थम् । यत्रा रथस्य बृहतो निधानं विमोचनं वाजिनो रासभस्य
उदार इंद्रा, तू पुढे जा किंवा इथे ये, तुझ्या इच्छेप्रमाणे, कारण तुझे कल्याण दोन्हीकडे आहे; जिथे महान रथाचा खजिना आहे, तिथे वेगवान घोड्याचे आणि गाढवाचे मुक्तता आहे.
अपाः सोममस्तमिन्द्र प्र याहि कल्याणीर्जाया सुरणं गृहे ते । यत्रा रथस्य बृहतो निधानं विमोचनं वाजिनो दक्षिणावत्
इंद्रा, पश्चिमेकडे जा आणि सोमपान कर; तुझ्या घरात तुझ्या उत्तम पत्न्यांना आनंद होऊ दे; जिथे महान रथाचा खजिना आहे, तिथे वेगवान घोड्याची आणि दक्षिणेची मुक्तता आहे.
इमे भोजा अङ्गिरसो विरूपा दिवस्पुत्रासो असुरस्य वीराः । विश्वामित्राय ददतो मघानि सहस्रसावे प्र तिरन्त आयुः
हे अंगेिरस, विविध रूपांचे, स्वर्गपुत्र, असुरांचे वीर, यांनी विश्वामित्राला संपत्ती दिली; हजार अर्पणांसाठी त्यांनी त्याचे आयुष्य वाढवले.
रूपंरूपं मघवा बोभवीति मायाः कृण्वानस्तन्वं परि स्वाम् । त्रिर्यद्दिवः परि मुहूर्तमागात्स्वैर्मन्त्रैरनृतुपा ऋतावा
उदार इंद्रा प्रत्येक रूपात प्रकट होतो, अद्भुत कृत्ये करतो, स्वतःचे शरीर घडवतो; जेव्हा तो दिवसभरात तीन वेळा आकाशातून आला, तेव्हा आपल्या मंत्रांनी ऋतूचे पालन करत, सत्य मार्गाने आला.
महाँ ऋषिर्देवजा देवजूतोऽस्तभ्नात्सिन्धुमर्णवं नृचक्षाः । विश्वामित्रो यदवहत्सुदासमप्रियायत कुशिकेभिरिन्द्रः
महान ऋषी, देवांचा पुत्र, देवांनी प्रेरित, मानवी डोळ्यांनी पाहत, नदी आणि समुद्र थांबवतो; जेव्हा विश्वामित्राने सुदासाला मार्गदर्शन केले, तेव्हा इंद्रा कुशिकांवर प्रसन्न झाला.
हंसा इव कृणुथ श्लोकमद्रिभिर्मदन्तो गीर्भिरध्वरे सुते सचा । देवेभिर्विप्रा ऋषयो नृचक्षसो वि पिबध्वं कुशिकाः सोम्यं मधु
हंसांसारखी, तुम्ही पवित्र दगडांनी सुंदर गीत रचावे, यज्ञात आनंदाने गाणे गात एकत्र व्हा. ज्ञानी ऋषीहो, मानवांना दिसणाऱ्या डोळ्यांनी, देवांसोबत, कुशिकांनो, सोमरसाचे मधुरपान करा.
उप प्रेत कुशिकाश्चेतयध्वमश्वं राये प्र मुञ्चता सुदासः । राजा वृत्रं जङ्घनत्प्रागपागुदगथा यजाते वर आ पृथिव्याः
कुशिकांनो, जवळ या, लक्ष द्या; संपत्ती मिळवण्यासाठी घोडा सोडून द्या, तो सुदासाला द्या. राजाने वृत्राचा पराभव केला आहे; तो पूर्व-पश्चिम दिशांना यज्ञ करतो, पृथ्वीवर सर्वश्रेष्ठ आहे.
य इमे रोदसी उभे अहमिन्द्रमतुष्टवम् । विश्वामित्रस्य रक्षति ब्रह्मेदं भारतं जनम्
ज्याने हे आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही तृप्त केले, त्या इंद्राची मी स्तुती केली. विश्वामित्राची प्रार्थना या भारत वंशाचे रक्षण करते.
विश्वामित्रा अरासत ब्रह्मेन्द्राय वज्रिणे । करदिन्नः सुराधसः
विश्वामित्रांनी वज्रधारी इंद्रासाठी प्रार्थना केली आहे; तो आम्हाला भरपूर दान देवो.
किं ते कृण्वन्ति कीकटेषु गावो नाशिरं दुह्रे न तपन्ति घर्मम् । आ नो भर प्रमगन्दस्य वेदो नैचाशाखं मघवन्रन्धया नः
तुझ्या गायी किकट प्रदेशात काय करत आहेत? त्या दूध देत नाहीत, ना उष्णतेचा त्रास सहन करतात. प्रामगंदाचा ज्ञान आम्हाला दे, दानशूरा, आमच्यासाठी नीच फांदी तोड.
ससर्परीरमतिं बाधमाना बृहन्मिमाय जमदग्निदत्ता । आ सूर्यस्य दुहिता ततान श्रवो देवेष्वमृतमजुर्यम्
सर्पासारखी ती भावना, विरोध करत मोठी झाली, ती जमदग्नीने दिली. सूर्यकन्येने देवांमध्ये अमर, नाशरहित कीर्ती पसरवली.
ससर्परीरभरत्तूयमेभ्योऽधि श्रवः पाञ्चजन्यासु कृष्टिषु । सा पक्ष्या नव्यमायुर्दधाना यां मे पलस्तिजमदग्नयो ददुः
सर्पासारखी कीर्ती या लोकांमध्ये पसरली, पाच जातींमध्ये गौरव वाढवला. ती पंखांची, नवे आयुष्य घेऊन येणारी, जी मला पलस्त्य आणि जमदग्नी यांनी दिली.
स्थिरौ गावौ भवतां वीळुरक्षो मेषा वि वर्हि मा युगं वि शारि । इन्द्रः पातल्ये ददतां शरीतोररिष्टनेमे अभि नः सचस्व
तुमच्या दोन गायी मजबूत राहो, मेंढ्या सुरक्षित राहो; जू घासावर किंवा नांगरावर लावू नका. पातल्यात इंद्राने आमचे रक्षण करावे; तो संकट दूर करो, आमच्यासोबत राहो.
बलं धेहि तनूषु नो बलमिन्द्रानळुत्सु नः । बलं तोकाय तनयाय जीवसे त्वं हि बलदा असि
इंद्रा, आमच्या अंगात बळ दे, आमच्या कर्मात बळ दे. आमच्या मुलांना, संततीला, आयुष्यासाठी बळ दे; कारण तूच बळ देणारा आहेस.
अभि व्ययस्व खदिरस्य सारमोजो धेहि स्पन्दने शिंशपायाम् । अक्ष वीळो वीळित वीळयस्व मा यामादस्मादव जीहिपो नः
खदिराच्या लाकडाचा सार पसरव, शिंशपाच्या थरथरण्यात तेज दे. अक्षा, तू मजबूत राहा, स्थिर राहा; आमच्यापासून दूर जाऊ नकोस, संकट दूर कर.
अयमस्मान्वनस्पतिर्मा च हा मा च रीरिषत् । स्वस्त्या गृहेभ्य आवसा आ विमोचनात्
हा वनस्पती वृक्ष आमचा आहे; तो आम्हाला न दुखवो, न इजा करो. सुखसमृद्धीने तो आमच्या घरात राहो, आणि सुटका मिळो.
इन्द्रोतिभिर्बहुलाभिर्नो अद्य याच्छ्रेष्ठाभिर्मघवञ्छूर जिन्व । यो नो द्वेष्ट्यधरः सस्पदीष्ट यमु द्विष्मस्तमु प्राणो जहातु
इंद्रा, आज भरपूर आणि उत्तम साथीदारांसह आम्हाला श्रेष्ठत्व दे, वीरशूरा, विजय मिळव. जो आम्हाला द्वेष करतो, तो पराभूत होवो; ज्याचा आम्ही द्वेष करतो, त्याला आमचा श्वास सोडून जावो.
परशुं चिद्वि तपति शिम्बलं चिद्वि वृश्चति । उखा चिदिन्द्र येषन्ती प्रयस्ता फेनमस्यति
कुऱ्हाड जरी जळते, छुरी जरी कापते, अग्नी पेटवला की उखळीही फेसाळते, हे इंद्रा.
न सायकस्य चिकिते जनासो लोधं नयन्ति पशु मन्यमानाः । नावाजिनं वाजिना हासयन्ति न गर्दभं पुरो अश्वान्नयन्ति
लोकांना बाणाचे भान राहत नाही; स्वतःला हुशार समजून, ते जनावरांना चुकीच्या वाटेने नेतात. वेगवान घोड्याला वेगवानासोबत जोडत नाहीत, गाढवाला घोड्यांपुढे नेत नाहीत.
इम इन्द्र भरतस्य पुत्रा अपपित्वं चिकितुर्न प्रपित्वम् । हिन्वन्त्यश्वमरणं न नित्यं ज्यावाजं परि णयन्त्याजौ
हे इंद्रा, या भारतपुत्रांना वडिलांचे किंवा आजोबांचे ज्ञान नाही. ते घोड्याला मृत्यूसाठी जोडतात, टिकण्यासाठी नाही; युद्धात ते धनुष्य बांधलेल्या घोड्याला फिरवतात.
इमं महे विदथ्याय शूषं शश्वत्कृत्व ईड्याय प्र जभ्रुः । शृणोतु नो दम्येभिरनीकैः शृणोत्वग्निर्दिव्यैरजस्रः
ही स्तुती, महान ज्ञानासाठी, नेहमीच स्तुतीसाठी तयार केलेली, त्यांनी स्वीकारली आहे. उत्तम सैन्यांनी आम्हाला ऐकावे; स्वर्गातील शाश्वत अग्नीने ऐकावे.
महि महे दिवे अर्चा पृथिव्यै कामो म इच्छञ्चरति प्रजानन् । ययोर्ह स्तोमे विदथेषु देवाः सपर्यवो मादयन्ते सचायोः
महानासाठी, आकाशासाठी मोठ्याने गा; पृथ्वीकरिता, माझ्या मनात इच्छा फिरते, जाणणारा मी. ज्यांच्या स्तुतीत, यज्ञात, देवता आणि त्यांचे साथीदार एकत्र आनंद मानतात.
युवोरृतं रोदसी सत्यमस्तु महे षु णः सुविताय प्र भूतम् । इदं दिवे नमो अग्ने पृथिव्यै सपर्यामि प्रयसा यामि रत्नम्
तुमच्या दोघांचे, आकाश आणि पृथ्वीचे सत्य दृढ राहो; ते आम्हाला मोठे सौख्य देवो. हे अग्नी, ही माझी आकाशाला आणि पृथ्वीला वंदना; मी पूजा करतो, रत्नासाठी प्रयत्न करतो.
उतो हि वां पूर्व्या आविविद्र ऋतावरी रोदसी सत्यवाचः । नरश्चिद्वां समिथे शूरसातौ ववन्दिरे पृथिवि वेविदानाः
खरं सांगायचं झालं तर, तुमचं प्राचीन आणि सत्यावर चालणारं आकाश फार मोठं झालं आहे, कारण तुम्ही नेहमी सत्य बोलता. सभा असो वा पराक्रमाची स्पर्धा, माणसंही तुम्हाला, हे पृथ्वीदेवी, विविध ज्ञानाने सन्मान देतात.
को अद्धा वेद क इह प्र वोचद्देवाँ अच्छा पथ्या का समेति । ददृश्र एषामवमा सदांसि परेषु या गुह्येषु व्रतेषु
खरंच कोणाला माहीत आहे, किंवा इथे कोण सांगू शकतो, योग्य मार्ग कुठल्या देवाकडे नेतो? त्यांच्या मध्ये, काहींना खालील जागा मिळतात, आणि काही दूर, गुप्त व्रतांमध्ये, लपलेल्या कर्मांमध्ये असतात.
कविर्नृचक्षा अभि षीमचष्ट ऋतस्य योना विघृते मदन्ती । नाना चक्राते सदनं यथा वेः समानेन क्रतुना संविदाने
मानवी डोळ्यांनी पाहणाऱ्या ऋषीनं तिला पाहिलं, ती सत्याच्या गर्भात आनंदाने विखुरलेली आहे. त्यांनी वेगवेगळ्या जागा तयार केल्या, जणू काही विणकर विणतो, एकमेकांच्या मनाने आणि समजुतीने एकत्र येऊन.