विवेष यन्मा धिषणा जजान स्तवै पुरा पार्यादिन्द्रमह्नः । अंहसो यत्र पीपरद्यथा नो नावेव यान्तमुभये हवन्ते
माझ्या प्रेरणेने जेव्हा मी इंद्रासाठी हे जुने स्तोत्र रचले, तेव्हा संकटातून जसे तू आम्हाला वाचवतोस, तसेच तुला हाक देणारे दोघेही, जणू नौकेत बसलेले, तुझी मदत मागतात.
आपूर्णो अस्य कलशः स्वाहा सेक्तेव कोशं सिसिचे पिबध्यै । समु प्रिया आववृत्रन्मदाय प्रदक्षिणिदभि सोमास इन्द्रम्
त्याचा कलश 'स्वाहा'ने भरून ओसंडून वाहतो, जणू प्यायला प्याल्यात ओतले आहे. प्रियजन आनंदासाठी एकत्र आले आहेत, सोमांनी इंद्राला उजवीकडून वेढले आहे.
न त्वा गभीरः पुरुहूत सिन्धुर्नाद्रयः परि षन्तो वरन्त । इत्था सखिभ्य इषितो यदिन्द्रा दृळ्हं चिदरुजो गव्यमूर्वम्
अगदी खोल नदी किंवा पर्वत, जरी त्यांनी तुला वेढले तरी, इंद्रा, तुला रोखू शकत नाहीत. मित्रांच्या इच्छेने, तू दगडासारखी मजबूत कुंपण फोडून गायींनी भरलेली मोकळी जागा मिळवलीस.
शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम्
या स्पर्धेत आपण उदार इंद्राला हाक मारूया, जो पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ आहे आणि विजय मिळवतो. तो मदतीसाठी ऐकतो, युद्धात शत्रूंचा नाश करतो आणि संपत्ती जिंकतो.
प्र पर्वतानामुशती उपस्थादश्वे इव विषिते हासमाने । गावेव शुभ्रे मातरा रिहाणे विपाट् छुतुद्री पयसा जवेते
त्या दोन्ही नद्या, जणू पर्वतांच्या कुशीत धाव घेतात, मोकळ्या घोड्यांसारख्या आनंदाने धावतात. दोन उजळ गायी आपल्या वासरासाठी जशा धावतात, तशा विपाशा आणि शुतुद्री पोषक पाण्याने वाहतात.
इन्द्रेषिते प्रसवं भिक्षमाणे अच्छा समुद्रं रथ्येव याथः । समाराणे ऊर्मिभिः पिन्वमाने अन्या वामन्यामप्येति शुभ्रे
इंद्राच्या प्रेरणेने, मार्ग शोधत, तुम्ही दोघी समुद्राकडे रथासारख्या धावत जाता. लाटा उसळत, एकमेकांशी स्पर्धा करत, एक दुसरीला मागे टाकते, ओ उजळ नद्या.
अच्छा सिन्धुं मातृतमामयासं विपाशमुर्वीं सुभगामगन्म । वत्समिव मातरा संरिहाणे समानं योनिमनु संचरन्ती
आम्ही सर्वांत मायाळू सिंधू नदीकडे आलो, आणि विशाल, शुभ विपाशा नदीकडेही. दोन मातांसारख्या, वासराला जवळ घेणाऱ्या, तुम्ही एकाच मार्गाने एकत्र वाहता.
एना वयं पयसा पिन्वमाना अनु योनिं देवकृतं चरन्तीः । न वर्तवे प्रसवः सर्गतक्तः किंयुर्विप्रो नद्यो जोहवीति
तुमच्या पाण्याने आम्ही तृप्त होतो, आणि देवांनी तयार केलेल्या मार्गाने वाहतो. प्रवाह एकदा सुरू झाला की वळत नाही—कवी तुम्हा नद्यांना कोणत्या हेतूने हाक मारतो?
रमध्वं मे वचसे सोम्याय ऋतावरीरुप मुहूर्तमेवैः । प्र सिन्धुमच्छा बृहती मनीषावस्युरह्वे कुशिकस्य सूनुः
सोमासाठी मी बोलतोय, ओ धर्मनिष्ठ नद्या, माझ्या वाणीत आनंद घ्या आणि क्षणभर या. मी, कुशिकाचा पुत्र, मोठ्या स्तुतीने सिंधूला हाक मारतो, कृपा मागतो.
इन्द्रो अस्माँ अरदद्वज्रबाहुरपाहन्वृत्रं परिधिं नदीनाम् । देवोऽनयत्सविता सुपाणिस्तस्य वयं प्रसवे याम उर्वीः
इंद्राने आपल्या वज्रबळाने आमच्यासाठी मार्ग मोकळा केला; त्याने नद्यांचा अडथळा असलेला वृत्राचा नाश केला. देव सविता, सुंदर हातांनी, आम्हाला पुढे नेतो—त्याच्या प्रेरणेने आम्ही विस्तीर्ण भूमीवर जातो.
प्रवाच्यं शश्वधा वीर्यं तदिन्द्रस्य कर्म यदहिं विवृश्चत् । वि वज्रेण परिषदो जघानायन्नापोऽयनमिच्छमानाः
इंद्राचे हे शौर्य नेहमी सांगावे लागेल—ज्या वेळी त्याने सर्प फोडला. त्याने वज्राने भोवती असणाऱ्याचा नाश केला, आणि पाण्याला वाहण्यासाठी वाट मिळाली.
एतद्वचो जरितर्मापि मृष्ठा आ यत्ते घोषानुत्तरा युगानि । उक्थेषु कारो प्रति नो जुषस्व मा नो नि कः पुरुषत्रा नमस्ते
हे गायक, तुझे हे शब्द व्यर्थ जाऊ नयेत; तुझ्या स्तुती अनेक पिढ्यांपर्यंत पोहोचल्या आहेत. कवी, आमचे स्तोत्र स्वीकार, आणि तुझ्या कृपेपासून कोणीही आपल्याला दूर करू नये.
ओ षु स्वसारः कारवे शृणोत ययौ वो दूराद् अनसा रथेन । नि षू नमध्वम् भवता सुपारा अधोअक्षाः सिन्धवः स्रोत्याभिः
बहिणींनो, कारवाचे ऐका, जो दूरवरून गाडी आणि रथ घेऊन आला आहे; वाकून जा, ओ नद्यांनो, ओलांडायला सोप्या व्हा, आणि तुमच्या प्रवाहांनी रथाच्या चाकाखाली खाली झोका.
आ ते कारो शृणवामा वचाꣳसि ययाथ दूराद् अनसा रथेन । नि ते नꣳसै पीप्यानेव योषा मर्यायेव कन्या शश्वचै ते
कारवा, तुझ्या बोलण्याकडे आम्ही लक्ष देऊ, कारण तू दूरवरून गाडी आणि रथ घेऊन आला आहेस; आम्ही तुझ्यासमोर वाकू, जशी स्त्री प्रियकरासाठी फुलते, जशी कन्या तरुणासाठी सजते, तसे नेहमी तुझ्यासाठी.
यद् अङ्ग त्वा भरताः सꣳतरेयुर् गव्यन् ग्राम इषित इन्द्रजूतः । अर्षाद् अह प्रसवः सर्गतक्त आ वो वृणे सुमतिꣳ यज्ञियानाम्
हे इन्द्राच्या कृपेने, जर भरत लोक आपली गायींसह नदी पार करत असतील, तर तो प्रवाह सहज वाहू दे. मी तुमच्यासाठी त्या यज्ञाला योग्य असलेल्या लोकांची चांगली कृपा मागतो.
अतारिषुर् भरता गव्यवः सम् अभक्त विप्रः सुमतिꣳ नदीनाम् । प्र पिन्वध्वम् इषयन्तीः सुराधा आ वक्षणाः पृणध्वꣳ यात शीभम्
भरत लोक आपल्या गायींसह नदी पार गेले आहेत; ज्ञानी पुरुषाने नद्यांची चांगली कृपा वाटून दिली आहे. तुम्ही सर्व नद्या, भरभरून वहा, वरदान द्या; तुमचे पात्र भरून वाहू द्या आणि सुखाने पुढे जा.
उद् व ऊर्मिः शम्या हन्त्व् आपो योक्त्राणि मुञ्चत । मादुष्कृतौ व्येनसाघ्न्यौ शूनम् आरताम्
तुमच्यासाठी लाट शांतपणे उंच होऊ द्या; हे पाण्यांनो, बंधने सोडा. तुमच्या जोरामुळे कोणालाही दुखापत किंवा त्रास होऊ देऊ नका; कोणतीही आपत्ती येऊ देऊ नका.
इन्द्रः पूर्भिदातिरद्दासमर्कैर्विदद्वसुर्दयमानो वि शत्रून् । ब्रह्मजूतस्तन्वा वावृधानो भूरिदात्र आपृणद्रोदसी उभे
इंद्राने किल्ले फोडून दासांचा नाश केला, आपली ताकद दाखवून शत्रूंना पांगवले. तो दयाळू असून धन देतो. प्रार्थनेने प्रेरित होऊन, स्वतःची शक्ती वाढवत, उदार इंद्राने आकाश आणि पृथ्वी दोन्ही भरून टाकली.
मखस्य ते तविषस्य प्र जूतिमियर्मि वाचममृताय भूषन् । इन्द्र क्षितीनामसि मानुषीणां विशां दैवीनामुत पूर्वयावा
तुझ्या यज्ञासाठी आणि सामर्थ्यासाठी मी अमृतासारखी सुंदर स्तुती अर्पण करतो. इंद्रा, तू मानवांमध्ये आणि देवांमध्ये, तसेच पूर्वजांमध्येही सर्वांचा स्वामी आहेस.
इन्द्रो वृत्रमवृणोच्छर्धनीतिः प्र मायिनाममिनाद्वर्पणीतिः । अहन्व्यंसमुशधग्वनेष्वाविर्धेना अकृणोद्राम्याणाम्
इंद्राने वृत्राचा नाश करण्याचे ठरवले, कपटी आणि गर्विष्ठांचा संहार केला. जंगलात अडथळा आणणाऱ्यांना मारून, गायी शोधणाऱ्यांसाठी उघड्या केल्या.
इन्द्रः स्वर्षा जनयन्नहानि जिगायोशिग्भिः पृतना अभिष्टिः । प्रारोचयन्मनवे केतुमह्नामविन्दज्ज्योतिर्बृहते रणाय
इंद्राने तेजाने दिवस निर्माण केले, आपल्या शस्त्रांनी शत्रूंच्या सैन्यांचा पराभव केला. त्याने मनूसाठी महान चिन्ह दाखवले आणि मोठ्या युद्धासाठी प्रकाश मिळवला.
इन्द्रस्तुजो बर्हणा आ विवेश नृवद्दधानो नर्या पुरूणि । अचेतयद्धिय इमा जरित्रे प्रेमं वर्णमतिरच्छुक्रमासाम्
इंद्र स्तुती आणि अर्पणांमध्ये सामील झाला, माणसांसाठी अनेक शौर्यकृत्ये घडवली. त्याने भक्ताच्या मनात हे विचार जागवले आणि त्यांना तेजस्वी, निर्मळ रूप दिले.
महो महानि पनयन्त्यस्येन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि । वृजनेन वृजिनान्सं पिपेष मायाभिर्दस्यूँरभिभूत्योजाः
महान इंद्राची कृत्ये कितीतरी आणि उज्ज्वल आहेत; त्याची कामे असंख्य आहेत. त्याने बलाने दुष्टांचा नाश केला आणि आपल्या सामर्थ्याने कपटी व शत्रूंवर विजय मिळवला.
युधेन्द्रो मह्ना वरिवश्चकार देवेभ्यः सत्पतिश्चर्षणिप्राः । विवस्वतः सदने अस्य तानि विप्रा उक्थेभिः कवयो गृणन्ति
युद्धात इंद्राने आपल्या सामर्थ्याने देवांसाठी मार्ग तयार केला, तो खरा स्वामी आणि लोकांचा रक्षक आहे. विवस्वानच्या घरात ऋषी त्याच्या त्या कृत्यांचे स्तोत्रांनी आणि गाण्यांनी गुणगान करतात.
सत्रासाहं वरेण्यं सहोदां ससवांसं स्वरपश्च देवीः । ससान यः पृथिवीं द्यामुतेमामिन्द्रं मदन्त्यनु धीरणासः
शूर, वंदनीय, सामर्थ्याचा सोबती, प्रकाशाचा अधिपती असा इंद्राने पृथ्वी आणि आकाश जिंकले; ज्ञानी आणि प्रेरीत लोक इंद्रात आनंद मानतात.
ससानात्याँ उत सूर्यं ससानेन्द्रः ससान पुरुभोजसं गाम् । हिरण्ययमुत भोगं ससान हत्वी दस्यून्प्रार्यं वर्णमावत्
त्याने पाणी आणि सूर्य जिंकले; इंद्राने आनंद देणाऱ्या गायी जिंकल्या. त्याने सोन्याचे धन मिळवले आणि शत्रूंचा नाश करून श्रेष्ठ रूप प्रकट केले.
इन्द्र ओषधीरसनोदहानि वनस्पतीँरसनोदन्तरिक्षम् । बिभेद वलं नुनुदे विवाचोऽथाभवद्दमिताभिक्रतूनाम्
इंद्राने औषधी, दिवस, वृक्ष आणि आकाश हलवले. त्याने अडथळा फोडून वाणी मुक्त केली; अशा प्रकारे तो गर्विष्ठांना आवरणारा झाला.
शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम्
या स्पर्धेत आपण इंद्राला, दानशूर आणि श्रेष्ठ वीराला बोलावू या. तो मदतीसाठी ऐकणारा, युद्धात शत्रूंचा नाश करणारा आणि संपत्ती मिळवून देणारा असो.
तिष्ठा हरी रथ आ युज्यमाना याहि वायुर्न नियुतो नो अच्छ । पिबास्यन्धो अभिसृष्टो अस्मे इन्द्र स्वाहा ररिमा ते मदाय
रथाला जोडलेली घोडी तयार राहो, वाऱ्यासारखा ये आणि आम्हाला जवळ घे. इंद्रा, येथे अर्पण केलेला सोम प्या, 'स्वाहा' म्हणत, आमच्या आनंदासाठी.
उपाजिरा पुरुहूताय सप्ती हरी रथस्य धूर्ष्वा युनज्मि । द्रवद्यथा सम्भृतं विश्वतश्चिदुपेमं यज्ञमा वहात इन्द्रम्
मी या बहुस्तुत इंद्रासाठी वेगवान घोडी रथाला जोडतो; त्या सर्व बाजूंनी धावत येवोत आणि इंद्राला या यज्ञाकडे घेऊन येवोत.