अपश्चिदेष विभ्वो दमूनाः प्र सध्रीचीरसृजद्विश्वश्चन्द्राः । मध्वः पुनानाः कविभिः पवित्रैर्द्युभिर्हिन्वन्त्यक्तुभिर्धनुत्रीः
जे मागे होते, हे सर्वव्यापी आणि घराचे पालन करणारा, त्यांनाही तू एकत्र पुढे नेलेस, सर्वजण तेजाने चमकले; कवींनी मध गाळणीतून शुद्ध करत, दिवसांच्या कृत्यांनी दानांची निर्मिती करतात.
अनु कृष्णे वसुधिती जिहाते उभे सूर्यस्य मंहना यजत्रे । परि यत्ते महिमानं वृजध्यै सखाय इन्द्र काम्या ऋजिप्याः
काळ्या रात्रीनंतर पृथ्वीचे धन प्रकट होते; सूर्याच्या महिमेमुळे दोन्ही पूजनीय आहेत; तुझ्या महानतेभोवती, हे इंद्रा, इच्छित आणि स्तुत्य मित्र तुझ्या कीर्तीला गाठण्याचा प्रयत्न करतात.
पतिर्भव वृत्रहन्सूनृतानां गिरां विश्वायुर्वृषभो वयोधाः । आ नो गहि सख्येभिः शिवेभिर्महान्महीभिरूतिभिः सरण्यन्
हे वॄत्राचा नाश करणारा, तू सत्य वचनांचा, सर्व वाणीचा स्वामी हो; तू वृषभ आहेस, बळ देणारा; शुभ मैत्री घेऊन, मोठ्या आणि दयाळू सहाय्यांसह आमच्याकडे ये, हे वेगवान महात्मा.
तमङ्गिरस्वन्नमसा सपर्यन्नव्यं कृणोमि सन्यसे पुराजाम् । द्रुहो वि याहि बहुला अदेवीः स्वश्च नो मघवन्सातये धाः
अंगिरस, तुला नम्रतेने वंदन करतो, प्राचीन देवासाठी मी नवीन स्तुती करतो; असत्य, दुष्ट गोष्टी दूर कर, आणि दयाळू, आमच्या कल्याणासाठी तुझेच आमच्याकडे ठेव.
मिहः पावकाः प्रतता अभूवन्स्वस्ति नः पिपृहि पारमासाम् । इन्द्र त्वं रथिरः पाहि नो रिषो मक्षूमक्षू कृणुहि गोजितो नः
तेजस्वी पाऊस सर्वत्र पसरला आहे; आम्हाला कल्याण दे, या संकटांपासून वाचव; इंद्रा, तू रथाचा चालक आहेस — आम्हाला हानीपासून वाचव, लवकर, लवकर आम्हाला गोमय विजय मिळवून दे.
अदेदिष्ट वृत्रहा गोपतिर्गा अन्तः कृष्णाँ अरुषैर्धामभिर्गात् । प्र सूनृता दिशमान ऋतेन दुरश्च विश्वा अवृणोदप स्वाः
वॄत्राचा नाश करणारा, गोपालक जवळ आला आहे; काळोखात तो लाल प्रकाशांसह गेला; सत्य वचन पाठवून, सत्याने त्याने सर्व कठीण जागा आणि शुभ स्थानं उघडली.
शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम्
या स्पर्धेत आपण दयाळू इंद्राला बोलावूया, जो पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ आहे आणि विजय मिळवतो; जो ऐकतो, युद्धात मदतीसाठी येतो, वॄत्रांचा नाश करतो आणि धनाचा जिंकणारा आहे.
इन्द्र सोमं सोमपते पिबेमं माध्यंदिनं सवनं चारु यत्ते । प्रप्रुथ्या शिप्रे मघवन्नृजीषिन्विमुच्या हरी इह मादयस्व
इंद्रा, हे सोमपती, हा मध्यान्हाचा सोमपान कर, जो तुला प्रिय आहे; दयाळू आणि बलवान, मोकळ्या केशांनी, तुझे घोडे सोडून इथे आनंद मान.
गवाशिरं मन्थिनमिन्द्र शुक्रं पिबा सोमं ररिमा ते मदाय । ब्रह्मकृता मारुतेना गणेन सजोषा रुद्रैस्तृपदा वृषस्व
गायीच्या डोक्याने तयार केलेला, उजळ, मंथन केलेला सोम, इंद्रा, प्या, आम्ही तो तुझ्या आनंदासाठी केला आहे; ब्रह्मवंत, मरुतांसह, रुद्रांसह, तीन भागांनी बळवान हो.
ये ते शुष्मं ये तविषीमवर्धन्नर्चन्त इन्द्र मरुतस्त ओजः । माध्यंदिने सवने वज्रहस्त पिबा रुद्रेभिः सगणः सुशिप्र
ज्यांनी तुझी शक्ती वाढवली, तुझं सामर्थ्य वाढवलं, हे इंद्रा, ते मरुत; मध्यान्हाच्या सोमपानात, वज्रधारी, रुद्रांसह, तुझ्या सैन्यासह, सुंदर केशांनी, प्या.
त इन्न्वस्य मधुमद्विविप्र इन्द्रस्य शर्धो मरुतो य आसन् । येभिर्वृत्रस्येषितो विवेदामर्मणो मन्यमानस्य मर्म
तेच मधुर, ज्ञानी इंद्राचे मरुतांचे सैन्य आहे, जे उपस्थित होते; ज्यांच्या मदतीने, तुझ्या प्रेरणेने, त्याने वॄत्राच्या गर्विष्ठ शरीराचे सांधे शोधले.
मनुष्वदिन्द्र सवनं जुषाणः पिबा सोमं शश्वते वीर्याय । स आ ववृत्स्व हर्यश्व यज्ञैः सरण्युभिरपो अर्णा सिसर्षि
माणसासारखा, इंद्रा, सोमपानात आनंद मान, नेहमी वाढणाऱ्या सामर्थ्यासाठी सोम प्या; इथे ये, वेगवान घोड्यांवर, यज्ञांसह, सहाय्यकांसह, तू वाहणाऱ्या पाण्यांना दूर कर.
त्वमपो यद्ध वृत्रं जघन्वाँ अत्याँ इव प्रासृजः सर्तवाजौ । शयानमिन्द्र चरता वधेन वव्रिवांसं परि देवीरदेवम्
तू जेव्हा वॄत्राचा नाश केला, तेव्हा पाण्यांना जणू शर्यतीच्या घोड्यांसारखे सोडलेस; इंद्रा, तुझ्या शस्त्राने, तू चालणाऱ्यांनाही आणि स्थिर असणाऱ्यांनाही मारलेस, देवांना देवरहितांपासून दूर केलंस.
यजाम इन्नमसा वृद्धमिन्द्रं बृहन्तमृष्वमजरं युवानम् । यस्य प्रिये ममतुर्यज्ञियस्य न रोदसी महिमानं ममाते
आपण नम्रतेने त्या महान, उंच, कधीही न वृद्ध होणाऱ्या, तरुण इंद्राची पूजा करतो; ज्याच्या प्रिय, यज्ञासाठी योग्य असलेल्या महानतेला आकाश आणि पृथ्वीही धरू शकत नाहीत.
इन्द्रस्य कर्म सुकृता पुरूणि व्रतानि देवा न मिनन्ति विश्वे । दाधार यः पृथिवीं द्यामुतेमां जजान सूर्यमुषसं सुदंसाः
इंद्राची कृत्ये किती महान आणि विविध आहेत! सर्व देव त्याच्या आज्ञा मोडत नाहीत. ज्याने बुद्धीने पृथ्वी आणि आकाश धारण केले, सूर्य आणि उषा निर्माण केली, तोच इंद्र.
अद्रोघ सत्यं तव तन्महित्वं सद्यो यज्जातो अपिबो ह सोमम् । न द्याव इन्द्र तवसस्त ओजो नाहा न मासाः शरदो वरन्त
इंद्रा, तुझे सामर्थ्य खोटे नाही, ते सत्य आहे. तू नुकताच जन्मलास आणि लगेच सोमपान केलेस. तुझ्या सामर्थ्याची मर्यादा आकाश, दिवस, महिने किंवा वर्षे यांना गाठता येत नाही.
त्वं सद्यो अपिबो जात इन्द्र मदाय सोमं परमे व्योमन् । यद्ध द्यावापृथिवी आविवेशीरथाभवः पूर्व्यः कारुधायाः
इंद्रा, तू जन्मताच, आनंदासाठी, सर्वोच्च आकाशात सोमपान केलेस. जेव्हा तू आकाश आणि पृथ्वीच्या प्रदेशात प्रवेश केलास, तेव्हा ऋषींच्या कार्यासाठी प्राचीन झाला.
अहन्नहिं परिशयानमर्ण ओजायमानं तुविजात तव्यान् । न ते महित्वमनु भूदध द्यौर्यदन्यया स्फिग्या क्षामवस्थाः
तू, सामर्थ्यवान इंद्रा, पाण्याभोवती पडलेल्या सर्पाचा वध केलास. तुझ्या महानतेला आकाशही तोलू शकले नाही, आणि दुसऱ्याच्या मदतीने तू पृथ्वीला स्थिर केलेस.
यज्ञो हि त इन्द्र वर्धनो भूदुत प्रियः सुतसोमो मियेधः । यज्ञेन यज्ञमव यज्ञियः सन्यज्ञस्ते वज्रमहिहत्य आवत्
इंद्रा, तुझ्यासाठी यज्ञ वाढवणारा ठरला आहे, आणि तुला प्रिय असलेला सोम आनंद देतो. यज्ञानेच, यज्ञप्रिय इंद्रा, यज्ञाचे रक्षण कर; यज्ञानेच तू वज्र मिळवून सर्पाचा नाश केलास.
यज्ञेनेन्द्रमवसा चक्रे अर्वागैनं सुम्नाय नव्यसे ववृत्याम् । य स्तोमेभिर्वावृधे पूर्व्येभिर्यो मध्यमेभिरुत नूतनेभिः
यज्ञाच्या मदतीने, लोकांनी इंद्राला जवळ आणले. तो जुने, मधले आणि नवे स्तोत्रे ऐकून वाढला आहे. आपण त्याला आपल्या नवीन कृपेने वळवूया.
विवेष यन्मा धिषणा जजान स्तवै पुरा पार्यादिन्द्रमह्नः । अंहसो यत्र पीपरद्यथा नो नावेव यान्तमुभये हवन्ते
माझ्या प्रेरणेने जेव्हा मी इंद्रासाठी हे जुने स्तोत्र रचले, तेव्हा संकटातून जसे तू आम्हाला वाचवतोस, तसेच तुला हाक देणारे दोघेही, जणू नौकेत बसलेले, तुझी मदत मागतात.
आपूर्णो अस्य कलशः स्वाहा सेक्तेव कोशं सिसिचे पिबध्यै । समु प्रिया आववृत्रन्मदाय प्रदक्षिणिदभि सोमास इन्द्रम्
त्याचा कलश 'स्वाहा'ने भरून ओसंडून वाहतो, जणू प्यायला प्याल्यात ओतले आहे. प्रियजन आनंदासाठी एकत्र आले आहेत, सोमांनी इंद्राला उजवीकडून वेढले आहे.
न त्वा गभीरः पुरुहूत सिन्धुर्नाद्रयः परि षन्तो वरन्त । इत्था सखिभ्य इषितो यदिन्द्रा दृळ्हं चिदरुजो गव्यमूर्वम्
अगदी खोल नदी किंवा पर्वत, जरी त्यांनी तुला वेढले तरी, इंद्रा, तुला रोखू शकत नाहीत. मित्रांच्या इच्छेने, तू दगडासारखी मजबूत कुंपण फोडून गायींनी भरलेली मोकळी जागा मिळवलीस.
शुनं हुवेम मघवानमिन्द्रमस्मिन्भरे नृतमं वाजसातौ । शृण्वन्तमुग्रमूतये समत्सु घ्नन्तं वृत्राणि संजितं धनानाम्
या स्पर्धेत आपण उदार इंद्राला हाक मारूया, जो पुरुषांमध्ये श्रेष्ठ आहे आणि विजय मिळवतो. तो मदतीसाठी ऐकतो, युद्धात शत्रूंचा नाश करतो आणि संपत्ती जिंकतो.
प्र पर्वतानामुशती उपस्थादश्वे इव विषिते हासमाने । गावेव शुभ्रे मातरा रिहाणे विपाट् छुतुद्री पयसा जवेते
त्या दोन्ही नद्या, जणू पर्वतांच्या कुशीत धाव घेतात, मोकळ्या घोड्यांसारख्या आनंदाने धावतात. दोन उजळ गायी आपल्या वासरासाठी जशा धावतात, तशा विपाशा आणि शुतुद्री पोषक पाण्याने वाहतात.
इन्द्रेषिते प्रसवं भिक्षमाणे अच्छा समुद्रं रथ्येव याथः । समाराणे ऊर्मिभिः पिन्वमाने अन्या वामन्यामप्येति शुभ्रे
इंद्राच्या प्रेरणेने, मार्ग शोधत, तुम्ही दोघी समुद्राकडे रथासारख्या धावत जाता. लाटा उसळत, एकमेकांशी स्पर्धा करत, एक दुसरीला मागे टाकते, ओ उजळ नद्या.
अच्छा सिन्धुं मातृतमामयासं विपाशमुर्वीं सुभगामगन्म । वत्समिव मातरा संरिहाणे समानं योनिमनु संचरन्ती
आम्ही सर्वांत मायाळू सिंधू नदीकडे आलो, आणि विशाल, शुभ विपाशा नदीकडेही. दोन मातांसारख्या, वासराला जवळ घेणाऱ्या, तुम्ही एकाच मार्गाने एकत्र वाहता.
एना वयं पयसा पिन्वमाना अनु योनिं देवकृतं चरन्तीः । न वर्तवे प्रसवः सर्गतक्तः किंयुर्विप्रो नद्यो जोहवीति
तुमच्या पाण्याने आम्ही तृप्त होतो, आणि देवांनी तयार केलेल्या मार्गाने वाहतो. प्रवाह एकदा सुरू झाला की वळत नाही—कवी तुम्हा नद्यांना कोणत्या हेतूने हाक मारतो?
रमध्वं मे वचसे सोम्याय ऋतावरीरुप मुहूर्तमेवैः । प्र सिन्धुमच्छा बृहती मनीषावस्युरह्वे कुशिकस्य सूनुः
सोमासाठी मी बोलतोय, ओ धर्मनिष्ठ नद्या, माझ्या वाणीत आनंद घ्या आणि क्षणभर या. मी, कुशिकाचा पुत्र, मोठ्या स्तुतीने सिंधूला हाक मारतो, कृपा मागतो.
इन्द्रो अस्माँ अरदद्वज्रबाहुरपाहन्वृत्रं परिधिं नदीनाम् । देवोऽनयत्सविता सुपाणिस्तस्य वयं प्रसवे याम उर्वीः
इंद्राने आपल्या वज्रबळाने आमच्यासाठी मार्ग मोकळा केला; त्याने नद्यांचा अडथळा असलेला वृत्राचा नाश केला. देव सविता, सुंदर हातांनी, आम्हाला पुढे नेतो—त्याच्या प्रेरणेने आम्ही विस्तीर्ण भूमीवर जातो.