इदमापः प्र वहत यत्किं च दुरितं मयि । यद्वाहमभिदुद्रोह यद्वा शेप उतानृतम्
हे पाण्यांनो, माझ्यातील जे काही वाईट आहे ते वाहून घ्या—मी काही चुकीचे केले असेल, शाप दिला असेल, किंवा असत्य बोललो असेन.
आपो अद्यान्वचारिषं रसेन समगस्महि । पयस्वानग्न आ गहि तं मा सं सृज वर्चसा
हे पाण्यांनो, आज मी तुमच्याकडे आलो आहे; तुमच्या सारात आम्ही मिसळलो आहोत. दूधाने परिपूर्ण अग्नी, येथे ये; तो माझे तेज हिरावू नये.
सं माग्ने वर्चसा सृज सं प्रजया समायुषा । विद्युर्मे अस्य देवा इन्द्रो विद्यात्सह ऋषिभिः
अग्ने, मला तेज, संतती आणि दीर्घायुष्य एकत्र मिळू दे. हे सर्व देव आणि इंद्र, ऋषींसह, माझ्यासाठी जाणो.
कस्य नूनं कतमस्यामृतानां मनामहे चारु देवस्य नाम । को नो मह्या अदितये पुनर्दात्पितरं च दृशेयं मातरं च
आपण कोणत्या अमरांचा, कोणत्या देवाचा सुंदर नाव आठवतो? कोण आपल्याला अदितीकडे परत नेईल, जेणेकरून मी पुन्हा माझ्या वडिलांना आणि आईला पाहू शकेन?
अग्नेर्वयं प्रथमस्यामृतानां मनामहे चारु देवस्य नाम । स नो मह्या अदितये पुनर्दात्पितरं च दृशेयं मातरं च
आपण अमरांमध्ये श्रेष्ठ असलेल्या अग्नीचे सुंदर नाव आठवतो. तोच आपल्याला अदितीकडे परत नेवो, जेणेकरून मी पुन्हा माझ्या वडिलांना आणि आईला पाहू शकेन.
अभि त्वा देव सवितरीशानं वार्याणाम् । सदावन्भागमीमहे
हे सविता देव, सर्व संपत्तीचे स्वामी, आम्ही नेहमीच तुझ्याकडे आपला हिस्सा मागतो.
यश्चिद्धि त इत्था भगः शशमानः पुरा निदः । अद्वेषो हस्तयोर्दधे
जो खरोखरच भाग्यवान आहे, आनंदी आहे, त्याने पूर्वीच आपल्या हातात समतेचे बीज ठेवले आहे.
भगभक्तस्य ते वयमुदशेम तवावसा । मूर्धानं राय आरभे
हे भग, तुझ्या कृपेने आम्ही तुझ्या भक्तीने उन्नती साधतो आणि संपत्तीच्या शिखराला स्पर्श करतो.
नहि ते क्षत्रं न सहो न मन्युं वयश्चनामी पतयन्त आपुः । नेमा आपो अनिमिषं चरन्तीर्न ये वातस्य प्रमिनन्त्यभ्वम्
हे नमि, तुझं सामर्थ्य, तुझी सत्ता, तुझा वेग वा तुझा राग, हे काहीही उडणाऱ्यांनी गाठलेलं नाही. या पाण्यांना डोळा न हलवता प्रवास करता येतो, आणि जे वाऱ्याच्या खोल गाभ्याचा मागोवा घेतात, तेही तुझ्या मर्यादेला पोहोचत नाहीत.
अबुध्ने राजा वरुणो वनस्योर्ध्वं स्तूपं ददते पूतदक्षः । नीचीना स्थुरुपरि बुध्न एषामस्मे अन्तर्निहिताः केतवः स्युः
राजा वरुण, शुद्ध बुद्धीचा, त्याने जंगलात उंच खांब उभा केला आहे. त्याची मुळे खाली, शिखर वर आहे—आपल्या आत काही चिन्हे लपलेली आहेत.
उरुं हि राजा वरुणश्चकार सूर्याय पन्थामन्वेतवा उ । अपदे पादा प्रतिधातवेऽकरुतापवक्ता हृदयाविधश्चित्
राजा वरुणाने सूर्याला चालण्यासाठी विस्तृत मार्ग तयार केला आहे. त्याने पावलांशिवाय मार्गदर्शनासाठी ठसे ठेवले, आणि तो आपल्या वाणीने हृदयावर छाप उमठवतो.
शतं ते राजन्भिषजः सहस्रमुर्वी गभीरा सुमतिष्टे अस्तु । बाधस्व दूरे निरृतिं पराचैः कृतं चिदेनः प्र मुमुग्ध्यस्मत्
राजा, तुझे शंभर वैद्य आहेत, हजार आहेत; तुझी विशाल, खोल कृपा आमच्यावर असो. संकट दूर लोट, केलेलं पाप आम्हाला माफ कर.
अमी य ऋक्षा निहितास उच्चा नक्तं ददृश्रे कुह चिद्दिवेयुः । अदब्धानि वरुणस्य व्रतानि विचाकशच्चन्द्रमा नक्तमेति
ही तारे उंच ठेवलेली आहेत, रात्री दिसतात, पण दिवसा कुठे जातात? वरुणाचे नियम कधीही मोडले जात नाहीत; चंद्र रात्री चमकतो आणि फिरतो.
तत्त्वा यामि ब्रह्मणा वन्दमानस्तदा शास्ते यजमानो हविर्भिः । अहेळमानो वरुणेह बोध्युरुशंस मा न आयुः प्र मोषीः
मी तुझ्या स्तुतीने, प्रार्थनेने तुझ्याजवळ येतो; यजमानही अर्पणांनी तुझी आज्ञा पाळतो. हे वरुण, राग न धरता येथे जागरूक रहा; हे कीर्तीमान, आमचं आयुष्य कधीही घेऊ नकोस.
तदिन्नक्तं तद्दिवा मह्यमाहुस्तदयं केतो हृद आ वि चष्टे । शुनःशेपो यमह्वद्गृभीतः सो अस्मान्राजा वरुणो मुमोक्तु
हे, रात्री आणि दिवसा, माझं आहे असं लोक म्हणतात; हे चिन्ह हृदयात दिसतं. ज्याला बांधलं, तो शुनःशेप, त्याला राजा वरुण आमच्यासाठी सोडवो.
शुनःशेपो ह्यह्वद्गृभीतस्त्रिष्वादित्यं द्रुपदेषु बद्धः । अवैनं राजा वरुणः ससृज्याद्विद्वाँ अदब्धो वि मुमोक्तु पाशान्
शुनःशेप खरोखरच पकडला गेला, तीन खांबांवर अदितीच्या पुत्रासाठी बांधला गेला. राजा वरुण, जाणता आणि निर्दोष, त्याच्या पाशातून त्याला मुक्त करो.
अव ते हेळो वरुण नमोभिरव यज्ञेभिरीमहे हविर्भिः । क्षयन्नस्मभ्यमसुर प्रचेता राजन्नेनांसि शिश्रथः कृतानि
हे वरुण, तुझा राग नम्रतेने दूर कर. यज्ञ आणि अर्पणांनी आम्ही तुला साद घालतो. हे ज्ञानी आणि राजा, आम्ही केलेल्या चुका तू क्षमा कर.
उदुत्तमं वरुण पाशमस्मदवाधमं वि मध्यमं श्रथाय । अथा वयमादित्य व्रते तवानागसो अदितये स्याम
हे वरुण, आमच्यावरील सर्वात मोठा पाश सोडव, मधला आणि खालचा पाशही सैल कर. मग, हे आदित्य, तुझ्या नियमात आम्ही निर्दोष राहू आणि अदितीचे होऊ.
यच्चिद्धि ते विशो यथा प्र देव वरुण व्रतम् । मिनीमसि द्यविद्यवि
हे वरुण, तुझे नियम, जसे लोकांचे तसे देवाचे, आम्ही रोज तपासतो.
मा नो वधाय हत्नवे जिहीळानस्य रीरधः । मा हृणानस्य मन्यवे
आम्ही काही चुकलो म्हणून, किंवा अपराध केला म्हणून, किंवा पश्चात्ताप करणाऱ्यावर रागावून, आम्हाला त्रास देऊ नकोस.
वि मृळीकाय ते मनो रथीरश्वं न संदितम् । गीर्भिर्वरुण सीमहि
हे वरुणा, तुझं कृपाळू मन, जसं रथाला जुडलंय आणि घोड्यासारखं वेगवान आहे, ते आमच्याकडे येवो, म्हणजे आम्ही तुझ्या स्तुतीनं तुला गाठू शकू.
परा हि मे विमन्यवः पतन्ति वस्यइष्टये । वयो न वसतीरुप
माझा राग संपतो, सुखासाठी, जसं पक्षी आपल्या घरट्याकडे परततात.
कदा क्षत्रश्रियं नरमा वरुणं करामहे । मृळीकायोरुचक्षसम्
हे वरुणा, आम्ही तुझ्यासाठी, तुझ्या राजसत्तेची कीर्ती मिळवून देणारी सेवा कधी करू, तू कृपाळू आणि दूरदृष्टी असलेला आहेस.
तदित्समानमाशाते वेनन्ता न प्र युच्छतः । धृतव्रताय दाशुषे
ती मिळकत, जशी वाटून घेतलेली बक्षीस असते, ती व्रतस्थ आणि भक्त लोक शोधतात, जे कधीही मागे फिरत नाहीत.
वेदा यो वीनां पदमन्तरिक्षेण पतताम् । वेद नावः समुद्रियः
तो आकाशातून उडणाऱ्या पक्ष्यांचा मार्ग जाणतो; समुद्रावरून जाणाऱ्या नौका त्याला माहीत आहेत.
वेद मासो धृतव्रतो द्वादश प्रजावतः । वेदा य उपजायते
व्रतस्थ असलेला तो बारा संततीने भरलेले महिने जाणतो; काय जन्मते हेही त्याला माहीत आहे.
वेद वातस्य वर्तनिमुरोरृष्वस्य बृहतः । वेदा ये अध्यासते
तो वाऱ्याचा, विशाल आणि उंच असलेल्या मार्गाचा जाणकार आहे; वर राहणाऱ्यांनाही तो ओळखतो.
नि षसाद धृतव्रतो वरुणः पस्त्यास्वा । साम्राज्याय सुक्रतुः
व्रतस्थ वरुणाने उत्तम सल्ल्याने, राजसत्तेसाठी, घराघरात आपले स्थान घेतले आहे.
अतो विश्वान्यद्भुता चिकित्वाँ अभि पश्यति । कृतानि या च कर्त्वा
त्या ठिकाणाहून, ज्ञानी देव सर्व अद्भुत गोष्टी पाहतो, जे झाले आणि जे करायचं आहे तेही.
स नो विश्वाहा सुक्रतुरादित्यः सुपथा करत् । प्र ण आयूंषि तारिषत्
तो बुद्धिमान आदित्य दररोज आम्हाला चांगल्या मार्गावर नेवो; आमचं आयुष्य सुखरूप पार करावं.