अध्वर्यवो यः शतमा सहस्रं भूम्या उपस्थेऽवपज्जघन्वान् । कुत्सस्यायोरतिथिग्वस्य वीरान्न्यावृणग्भरता सोममस्मै
अध्वर्यूहो, ज्याने पृथ्वीच्या कुशीत शंभर आणि हजार जणांना जिंकले, ज्याने कुत्स, आयु, अतिथिग्व यांच्या वीरांना हरवले — त्याला, म्हणजे इंद्राला, सोम अर्पण करा.
अध्वर्यवो यन्नरः कामयाध्वे श्रुष्टी वहन्तो नशथा तदिन्द्रे । गभस्तिपूतं भरत श्रुतायेन्द्राय सोमं यज्यवो जुहोत
अध्वर्यूहो, जेव्हा माणसं इच्छेने यज्ञ करतात, तेव्हा ते इंद्रासाठी करा; आपल्या हातांनी शुद्ध केलेला सोम त्या प्रसिद्ध इंद्रासाठी अर्पण करा.
अध्वर्यवः कर्तना श्रुष्टिमस्मै वने निपूतं वन उन्नयध्वम् । जुषाणो हस्त्यमभि वावशे व इन्द्राय सोमं मदिरं जुहोत
अध्वर्यूहो, त्याच्यासाठी विधी तयार करा; जंगलात शुद्ध केलेले लाकूड उचलून आणा; मद्याने आनंदी होणाऱ्या, बलवान इंद्राला सोम अर्पण करा.
अध्वर्यवः पयसोधर्यथा गोः सोमेभिरीं पृणता भोजमिन्द्रम् । वेदाहमस्य निभृतं म एतद्दित्सन्तं भूयो यजतश्चिकेत
अध्वर्यूहो, जशी तुम्ही गायीचे दूध आणि सोम देऊन उदार इंद्राला तृप्त करता, तशीच मी त्याची शांत उपस्थिती येथे जाणतो — तो नेहमी देणारा, यज्ञासाठी उत्सुक असतो.
अध्वर्यवो यो दिव्यस्य वस्वो यः पार्थिवस्य क्षम्यस्य राजा । तमूर्दरं न पृणता यवेनेन्द्रं सोमेभिस्तदपो वो अस्तु
अध्वर्यूहो, जो स्वर्गातील संपत्तीचा स्वामी आहे, जो पृथ्वीचा आणि भूमीवरच्या सर्वांचा राजा आहे, त्या बलाढ्य इंद्राला सोमाने तृप्त करा; हे तुमच्यासाठी यशस्वी होवो.
अस्मभ्यं तद्वसो दानाय राधः समर्थयस्व बहु ते वसव्यम् । इन्द्र यच्चित्रं श्रवस्या अनु द्यून्बृहद्वदेम विदथे सुवीराः
हे वासुदेव, आम्हाला दानासाठी अशी संपत्ती दे; तुझ्याकडे भरपूर दानशक्ती आहे. इंद्रा, तुझी जी कीर्ती दिवसेंदिवस पसरते, ती आम्ही सभेत मोठ्या अभिमानाने बोलू, आणि वीरतेने वागू.
प्र घा न्वस्य महतो महानि सत्या सत्यस्य करणानि वोचम् । त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्यास्य मदे अहिमिन्द्रो जघान
आता मी या महान आणि सत्य इंद्राची मोठी कृत्ये सांगतो: त्रिकद्रुक यज्ञात त्याने सोम प्यायला आणि त्या आनंदात त्याने सर्पाचा वध केला.
अवंशे द्यामस्तभायद्बृहन्तमा रोदसी अपृणदन्तरिक्षम् । स धारयत्पृथिवीं पप्रथच्च सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
त्याने आपल्या सामर्थ्याने आकाशाला आधार दिला, दोन जग भरून टाकली, मध्यप्रदेश विस्तारला; पृथ्वीला आधार दिला आणि पसरवली — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
सद्मेव प्राचो वि मिमाय मानैर्वज्रेण खान्यतृणन्नदीनाम् । वृथासृजत्पथिभिर्दीर्घयाथैः सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
तो आपल्या शक्तीने पूर्व दिशेचे प्रदेश मोजतो, वज्राने नद्यांचे मार्ग फोडतो; त्या नद्या लांबच्या वाटेवर मोकळ्या सोडतो — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
स प्रवोळ्हॄन्परिगत्या दभीतेर्विश्वमधागायुधमिद्धे अग्नौ । सं गोभिरश्वैरसृजद्रथेभिः सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
तो सर्वत्र फिरून अडथळे पार करतो, सर्व शस्त्रास्त्रे अग्नीमध्ये तयार करतो; गायी, घोडे आणि रथ सोडतो — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
स ईं महीं धुनिमेतोररम्णात्सो अस्नातॄनपारयत्स्वस्ति । त उत्स्नाय रयिमभि प्र तस्थुः सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
त्याने आपल्या सामर्थ्याने मोठ्या पृथ्वीला हलवले, तिला सुखद केले; असमाधानी लोकांना कल्याणाकडे नेले; दानासाठी उत्सुक असणारे त्याच्यासाठी उभे राहिले — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
सोदञ्चं सिन्धुमरिणान्महित्वा वज्रेणान उषसः सं पिपेष । अजवसो जविनीभिर्विवृश्चन्सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
त्याने आपल्या सामर्थ्याने सिंधू नदीला हलवले, वज्राने उषा नष्ट केली; वेगवानांना आपल्या वेगाने विभागले — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
स विद्वाँ अपगोहं कनीनामाविर्भवन्नुदतिष्ठत्परावृक् । प्रति श्रोण स्थाद्व्यनगचष्ट सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
त्याने जाणून लपलेल्या पाण्यांना उघड केले, प्रकट होऊन उभा राहिला, शत्रूला मागे हटवले; तो ठामपणे उभा राहिला आणि शत्रूकडे पाहिले — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
भिनद्वलमङ्गिरोभिर्गृणानो वि पर्वतस्य दृंहितान्यैरत् । रिणग्रोधांसि कृत्रिमाण्येषां सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
त्याने अंगिरसांसह स्तुती करत डोंगरातील बंदिस्त जागा फोडल्या; पर्वताच्या गडद जागा उघडल्या; त्यांनी कृत्रिम अडथळे मोडले — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
स्वप्नेनाभ्युप्या चुमुरिं धुनिं च जघन्थ दस्युं प्र दभीतिमावः । रम्भी चिदत्र विविदे हिरण्यं सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
स्वप्नात जाऊन त्याने कुमुरी आणि धुनी यांचा नाश केला; दस्यूचा वध केला, भीतीवर मात केली; इथे थरथरणाऱ्यालाही सोनं मिळालं — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः
आता, इंद्रा, तुझं दान भक्ताला मिळू दे; तुझं बक्षीस आम्हाला मिळू दे. स्तोत्र म्हणणाऱ्यांना शिकव; भाग्य आमच्याकडे येवो. आम्ही सभेत मोठ्या अभिमानाने बोलू, आणि वीरतेने वागू.
प्र वः सतां ज्येष्ठतमाय सुष्टुतिमग्नाविव समिधाने हविर्भरे । इन्द्रमजुर्यं जरयन्तमुक्षितं सनाद्युवानमवसे हवामहे
मी तुमच्यासाठी श्रेष्ठ, सत्य इंद्राची मोठी स्तुती करतो, जशी यज्ञात अग्नीला समिधा अर्पण करतात; आम्ही अजिंक्य, सदा तरुण, उत्साही इंद्राला मदतीसाठी हाक मारतो.
यस्मादिन्द्राद्बृहतः किं चनेमृते विश्वान्यस्मिन्सम्भृताधि वीर्या । जठरे सोमं तन्वी सहो महो हस्ते वज्रं भरति शीर्षणि क्रतुम्
महान इंद्रापासून काहीच कमी नाही; सर्व सामर्थ्य त्याच्यात एकवटले आहे. त्याच्या पोटात सोम आहे, देहात शक्ती आणि महानता; हातात वज्र आहे, डोक्यात बुध्दी आहे.
न क्षोणीभ्यां परिभ्वे त इन्द्रियं न समुद्रैः पर्वतैरिन्द्र ते रथः । न ते वज्रमन्वश्नोति कश्चन यदाशुभिः पतसि योजना पुरु
इंद्रा, तुझी ताकद पृथ्वीपेक्षा मोठी आहे, तुझ्या रथाला समुद्र किंवा पर्वत जुळू शकत नाहीत. जेव्हा तू वेगवान घोड्यांवर बसून दूरवर जातोस, तेव्हा तुझ्या वज्राला कोणीही गाठू शकत नाही.
विश्वे ह्यस्मै यजताय धृष्णवे क्रतुं भरन्ति वृषभाय सश्चते । वृषा यजस्व हविषा विदुष्टरः पिबेन्द्र सोमं वृषभेण भानुना
सर्व पूज्य आणि बलवान देव आपली शक्ती या वंदनीय वृषभाला अर्पण करतात. वृषभासारखा, यज्ञातील हविर्भाग अर्पण कर आणि वृषभाच्या तेजाने, इंद्रा, सोमपान कर.
वृष्णः कोशः पवते मध्व ऊर्मिर्वृषभान्नाय वृषभाय पातवे । वृषणाध्वर्यू वृषभासो अद्रयो वृषणं सोमं वृषभाय सुष्वति
वृषभाचा कलश मधासारखा गोड प्रवाहित होतो, वृषभांनी वृषभासाठी तो आणला आहे. यजमान वृषभ आहेत, दगड वृषभ आहेत, आणि वृषभ सोम वृषभासाठी पिळला जातो.
वृषा ते वज्र उत ते वृषा रथो वृषणा हरी वृषभाण्यायुधा । वृष्णो मदस्य वृषभ त्वमीशिष इन्द्र सोमस्य वृषभस्य तृप्णुहि
तुझा वज्र वृषभ आहे, तुझा रथ वृषभ आहे, तुझे दोन घोडे वृषभ आहेत, तुझे शस्त्र वृषभ आहेत. वृषभ, तू मदाचा स्वामी आहेस, इंद्रा, वृषभ सोमाने तृप्त हो.
प्र ते नावं न समने वचस्युवं ब्रह्मणा यामि सवनेषु दाधृषिः । कुविन्नो अस्य वचसो निबोधिषदिन्द्रमुत्सं न वसुनः सिचामहे
जशी सभा स्थळी नौका आणली जाते, तशी मी तुझ्या स्तुतीने येतो, इंद्रा, तूं स्तोत्रांनी यज्ञात स्थिर आहेस. आमचे शब्द ऐक, आम्ही तुझ्या संपत्तीचा लाभ विहिरीतून पाणी काढतो तसे मिळवू दे.
पुरा सम्बाधादभ्या ववृत्स्व नो धेनुर्न वत्सं यवसस्य पिप्युषी । सकृत्सु ते सुमतिभिः शतक्रतो सं पत्नीभिर्न वृषणो नसीमहि
जुन्या संकटातून आम्हाला सोडव, जशी गायी आपल्या वासराला गवतासाठी घेऊन जाते. शतशक्तीमान, तुझ्या कृपेने आम्ही आणि आमच्या पत्नी, वृषभांसारखे भरभराटीला जाऊ दे.
नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः
इंद्रा, तुझी उदार देणगी नेहमी गायकाला उत्तम फळ देऊ दे. स्तुती करणाऱ्यांना तू दे, आमच्याकडून काहीही मागे ठेवू नको, म्हणजे आम्ही सभेत मोठ्या आणि वीरश्रीने बोलू शकू.
तदस्मै नव्यमङ्गिरस्वदर्चत शुष्मा यदस्य प्रत्नथोदीरते । विश्वा यद्गोत्रा सहसा परीवृता मदे सोमस्य दृंहितान्यैरयत्
अंगिरस, त्याच्या प्राचीन सामर्थ्याला जागृत करणारे नवे स्तोत्र गा, कारण सोमाच्या मदात त्याने सर्व गायी, ज्या बळाने अडवल्या होत्या, सोडवल्या.
स भूतु यो ह प्रथमाय धायस ओजो मिमानो महिमानमातिरत् । शूरो यो युत्सु तन्वं परिव्यत शीर्षणि द्यां महिना प्रत्यमुञ्चत
तो येथे असो, ज्याने पहिल्या सोमपानासाठी आपली शक्ती मोजली आणि मोठेपण गाठले; जो वीर युद्धात स्वतःचे रक्षण करतो आणि आपल्या सामर्थ्याने आकाश मुक्त करतो.
अधाकृणोः प्रथमं वीर्यं महद्यदस्याग्रे ब्रह्मणा शुष्ममैरयः । रथेष्ठेन हर्यश्वेन विच्युताः प्र जीरयः सिस्रते सध्र्यक्पृथक्
त्यावेळी तू तुझे पहिले महान कार्य केले, जेव्हा आरंभी तुझ्या सामर्थ्याने तुझी शक्ती जागृत केलीस. पिवळ्या घोड्यांच्या रथावर, तू जुने शत्रू दूर केलेस आणि जिवंत लोक एकत्र, पण स्वतंत्र राहिले.
अधा यो विश्वा भुवनाभि मज्मनेशानकृत्प्रवया अभ्यवर्धत । आद्रोदसी ज्योतिषा वह्निरातनोत्सीव्यन्तमांसि दुधिता समव्ययत्
मग तो सर्व जगावर प्रभुत्व मिळवून, आपल्या तरुण शक्तीने वाढला. मग अग्नीने आकाश आणि पृथ्वी यांच्यात प्रकाश पसरवला आणि तेजस्वी लोकांनी प्रकाशाचे क्षेत्र विस्तारले.
स प्राचीनान्पर्वतान्दृंहदोजसाधराचीनमकृणोदपामपः । अधारयत्पृथिवीं विश्वधायसमस्तभ्नान्मायया द्यामवस्रसः
त्याने आपल्या सामर्थ्याने प्राचीन पर्वत फोडले, वाहणारे पाणी खाली आणले. त्याने पृथ्वीला सर्व रूपांनी आधार दिला आणि आपल्या मायने आकाशाला धारणा दिली.