यः सुन्वते पचते दुध्र आ चिद्वाजं दर्दर्षि स किलासि सत्यः । वयं त इन्द्र विश्वह प्रियासः सुवीरासो विदथमा वदेम
जो सोम पिळताना किंवा शिजवताना, अगदी दुर्बळालाही विजय देतो—तू खरोखरच सत्य आहेस; आम्ही, हे इंद्रा, नेहमी तुझे प्रिय आणि विजयी होवो, आणि सभेत सामर्थ्याने बोलू दे.
ऋतुर्जनित्री तस्या अपस्परि मक्षू जात आविशद्यासु वर्धते । तदाहना अभवत्पिप्युषी पयोऽंशोः पीयूषं प्रथमं तदुक्थ्यम्
ऋतू, जी सर्वांची जननी आहे, तिने त्याला जन्म दिला; तिच्या पाण्यात तो पटकन प्रवेश करून वाढला; त्याच्या जन्मावेळी, पोषण करणारे दूध निर्माण झाले—तेच रसाचे पहिले आणि श्रेष्ठ भाग होते.
सध्रीमा यन्ति परि बिभ्रतीः पयो विश्वप्स्न्याय प्र भरन्त भोजनम् । समानो अध्वा प्रवतामनुष्यदे यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः
त्या एकत्र जातात, दूध घेऊन, सर्वांसाठी पोषण देतात; एकाच वाटेने चालत, त्या मानवांसाठी वाहतात. ज्याने त्या प्रथम निर्माण केल्या, तो खरोखर स्तुत्य आहे.
अन्वेको वदति यद्ददाति तद्रूपा मिनन्तदपा एक ईयते । विश्वा एकस्य विनुदस्तितिक्षते यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः
एक जण देताना बोलतो, आपल्याला जसे शक्य तितके मोजतो; दुसरा एकटा निघून जातो. सर्वजण एका व्यक्तीचे कृत्य सहन करतात; ज्याने त्या प्रथम निर्माण केल्या, तो स्तुत्य आहे.
प्रजाभ्यः पुष्टिं विभजन्त आसते रयिमिव पृष्ठं प्रभवन्तमायते । असिन्वन्दंष्ट्रैः पितुरत्ति भोजनं यस्ताकृणोः प्रथमं सास्युक्थ्यः
त्या संततींमध्ये पोषण वाटतात, जणू संपत्ती शिखरावरून खाली पसरते; ती धारदार दातांनी वडिलांचे अन्न खातात. ज्याने त्या प्रथम निर्माण केल्या, तो स्तुत्य आहे.
अधाकृणोः पृथिवीं संदृशे दिवे यो धौतीनामहिहन्नारिणक्पथः । तं त्वा स्तोमेभिरुदभिर्न वाजिनं देवं देवा अजनन्सास्युक्थ्यः
ज्याने पृथ्वी आणि आकाश दिसेल असे केले, मार्ग स्वच्छ केले, आणि सर्पाचा नाश केला, त्याची आपण स्तुती करतो; देवांनी ज्याला निर्माण केले, तोच खरोखर स्तुत्य आहे.
यो भोजनं च दयसे च वर्धनमार्द्रादा शुष्कं मधुमद्दुदोहिथ । स शेवधिं नि दधिषे विवस्वति विश्वस्यैक ईशिषे सास्युक्थ्यः
जो अन्न आणि वाढ देतो, ओलसर आणि कोरड्या दोन्ही ठिकाणांहून मधुर रस काढतो, त्याने तेजस्वी साठी धन ठेवले आणि तो सर्वांचा एकमेव स्वामी आहे; तो स्तुत्य आहे.
यः पुष्पिणीश्च प्रस्वश्च धर्मणाधि दाने व्यवनीरधारयः । यश्चासमा अजनो दिद्युतो दिव उरुरूर्वाँ अभितः सास्युक्थ्यः
जो फुलणारे आणि वाहणारे आपल्या नियमाने टिकवतो, दानाचे रक्षण करतो, जो अद्वितीय, तेजस्वी आणि आकाशात सर्वत्र व्यापक आहे, तो स्तुत्य आहे.
यो नार्मरं सहवसुं निहन्तवे पृक्षाय च दासवेशाय चावहः । ऊर्जयन्त्या अपरिविष्टमास्यमुतैवाद्य पुरुकृत्सास्युक्थ्यः
जो गर्विष्ठ आणि शत्रूंचा नाश करतो, बलवान आणि उदारांना मार्ग दाखवतो, ज्याचे तोंड पोषणाने भरले आहे, तो आजही मोठ्या स्तुतीस पात्र आहे.
शतं वा यस्य दश साकमाद्य एकस्य श्रुष्टौ यद्ध चोदमाविथ । अरज्जौ दस्यून्समुनब्दभीतये सुप्राव्यो अभवः सास्युक्थ्यः
शंभर किंवा दहा जण एकत्र असोत, जेव्हा तू त्यांना एकाच्या सेवेसाठी प्रवृत्त करतोस, तू शत्रूंना भीतीने बांधतोस; तू आपल्या रक्षणासाठी प्रसिद्ध झाला आहेस.
विश्वेदनु रोधना अस्य पौंस्यं ददुरस्मै दधिरे कृत्नवे धनम् । षळस्तभ्ना विष्टिरः पञ्च संदृशः परि परो अभवः सास्युक्थ्यः
सर्व शक्तींनी त्याच्या पराक्रमाचे अनुसरण केले, त्याला संपत्ती दिली आणि यशस्वीसाठी धन ठेवले; त्याने सहा आधारले, पाच स्थापन केले आणि इतरांपेक्षा श्रेष्ठ ठरला, म्हणून तो स्तुत्य आहे.
सुप्रवाचनं तव वीर वीर्यं यदेकेन क्रतुना विन्दसे वसु । जातूष्ठिरस्य प्र वयः सहस्वतो या चकर्थ सेन्द्र विश्वास्युक्थ्यः
तुझे शौर्य सर्वत्र कौतुकास्पद आहे, वीर, कारण एकट्या निर्धाराने तू संपत्ती मिळवतोस; नेहमी स्थिर आणि बलाढ्य असलेल्या तुझ्या सर्व कृत्यांची आपण स्तुती करतो, हे इंद्र.
अरमयः सरपसस्तराय कं तुर्वीतये च वय्याय च स्रुतिम् । नीचा सन्तमुदनयः परावृजं प्रान्धं श्रोणं श्रवयन्सास्युक्थ्यः
तू वेगवान आणि बलवानांना पार नेतोस, तू तुर्वीत आणि वय्य यांना ऐकू देतोस; तू नीचांना वर नेतोस, दूर गेलेल्यांना परत आणतोस, आणि आंधळ्यांना ऐकू देतोस, म्हणून तू स्तुत्य आहेस.
अस्मभ्यं तद्वसो दानाय राधः समर्थयस्व बहु ते वसव्यम् । इन्द्र यच्चित्रं श्रवस्या अनु द्यून्बृहद्वदेम विदथे सुवीराः
हे उदार, आमच्यासाठी ते दान निश्चित कर, तुझ्याकडे भरपूर संपत्ती आहे. हे इंद्र, आकाशातील जी काही उज्ज्वल कीर्ती आहे, ती आम्ही मोठ्या गर्जनेने सभेत बोलू, हे बलवान.
अध्वर्यवो भरतेन्द्राय सोममामत्रेभिः सिञ्चता मद्यमन्धः । कामी हि वीरः सदमस्य पीतिं जुहोत वृष्णे तदिदेष वष्टि
हे यजमानहो, इंद्रासाठी सोम आणा, आपल्या प्रमाणाने ती मादक द्रव्ये ओता; कारण वीराला आपल्या घरातील मेजवानी हवी आहे. ती बलाढ्याला अर्पण करा, कारण त्यालाच ती हवी आहे.
अध्वर्यवो यो अपो वव्रिवांसं वृत्रं जघानाशन्येव वृक्षम् । तस्मा एतं भरत तद्वशायँ एष इन्द्रो अर्हति पीतिमस्य
हे यजमानहो, ज्याने पाणी अडवले आणि वृत्राचा नाश केला, जसे एखाद्याने झाड तोडावे, त्याच्यासाठी ही अर्पण आणा, कारण त्यालाच ती हवी आहे; हा इंद्र त्या पेयाचा योग्य आहे.
अध्वर्यवो यो दृभीकं जघान यो गा उदाजदप हि वलं वः । तस्मा एतमन्तरिक्षे न वातमिन्द्रं सोमैरोर्णुत जूर्न वस्त्रैः
हे यजमानहो, ज्याने दृहिकाचा वध केला, गायी सोडवल्या, आणि तुमच्यासाठी वळाचा भेद केला, त्याच्यासाठी, आकाशात वाऱ्यासारखा, सोम इंद्राला अर्पण करा, वस्त्रांनी सजवा.
अध्वर्यवो य उरणं जघान नव चख्वांसं नवतिं च बाहून् । यो अर्बुदमव नीचा बबाधे तमिन्द्रं सोमस्य भृथे हिनोत
हे यजमानहो, ज्याने उरणाचा वध केला, नऊ आणि नव्वद भुजा तोडल्या, आणि अर्बुदाला खाली दडपले, त्याच्या आनंदासाठी इंद्राला सोम अर्पण करा.
अध्वर्यवो यः स्वश्नं जघान यः शुष्णमशुषं यो व्यंसम् । यः पिप्रुं नमुचिं यो रुधिक्रां तस्मा इन्द्रायान्धसो जुहोत
हे यजमानहो, ज्याने स्वश्नाचा वध केला, शुष्ण, अशुष आणि व्यंसाचा नाश केला, पिप्रु, नमुचि आणि रुधिक्राचा वध केला, त्यासाठी इंद्राला मादक पेय अर्पण करा.
अध्वर्यवो यः शतं शम्बरस्य पुरो बिभेदाश्मनेव पूर्वीः । यो वर्चिनः शतमिन्द्रः सहस्रमपावपद्भरता सोममस्मै
हे यजमानहो, ज्याने शंबराच्या शंभर नगरी फोडल्या, जसे दगड फोडावेत, आणि वर्चिनच्या शंभर आणि हजारांचा नाश केला, त्याला, इंद्राला सोम अर्पण करा.
अध्वर्यवो यः शतमा सहस्रं भूम्या उपस्थेऽवपज्जघन्वान् । कुत्सस्यायोरतिथिग्वस्य वीरान्न्यावृणग्भरता सोममस्मै
अध्वर्यूहो, ज्याने पृथ्वीच्या कुशीत शंभर आणि हजार जणांना जिंकले, ज्याने कुत्स, आयु, अतिथिग्व यांच्या वीरांना हरवले — त्याला, म्हणजे इंद्राला, सोम अर्पण करा.
अध्वर्यवो यन्नरः कामयाध्वे श्रुष्टी वहन्तो नशथा तदिन्द्रे । गभस्तिपूतं भरत श्रुतायेन्द्राय सोमं यज्यवो जुहोत
अध्वर्यूहो, जेव्हा माणसं इच्छेने यज्ञ करतात, तेव्हा ते इंद्रासाठी करा; आपल्या हातांनी शुद्ध केलेला सोम त्या प्रसिद्ध इंद्रासाठी अर्पण करा.
अध्वर्यवः कर्तना श्रुष्टिमस्मै वने निपूतं वन उन्नयध्वम् । जुषाणो हस्त्यमभि वावशे व इन्द्राय सोमं मदिरं जुहोत
अध्वर्यूहो, त्याच्यासाठी विधी तयार करा; जंगलात शुद्ध केलेले लाकूड उचलून आणा; मद्याने आनंदी होणाऱ्या, बलवान इंद्राला सोम अर्पण करा.
अध्वर्यवः पयसोधर्यथा गोः सोमेभिरीं पृणता भोजमिन्द्रम् । वेदाहमस्य निभृतं म एतद्दित्सन्तं भूयो यजतश्चिकेत
अध्वर्यूहो, जशी तुम्ही गायीचे दूध आणि सोम देऊन उदार इंद्राला तृप्त करता, तशीच मी त्याची शांत उपस्थिती येथे जाणतो — तो नेहमी देणारा, यज्ञासाठी उत्सुक असतो.
अध्वर्यवो यो दिव्यस्य वस्वो यः पार्थिवस्य क्षम्यस्य राजा । तमूर्दरं न पृणता यवेनेन्द्रं सोमेभिस्तदपो वो अस्तु
अध्वर्यूहो, जो स्वर्गातील संपत्तीचा स्वामी आहे, जो पृथ्वीचा आणि भूमीवरच्या सर्वांचा राजा आहे, त्या बलाढ्य इंद्राला सोमाने तृप्त करा; हे तुमच्यासाठी यशस्वी होवो.
अस्मभ्यं तद्वसो दानाय राधः समर्थयस्व बहु ते वसव्यम् । इन्द्र यच्चित्रं श्रवस्या अनु द्यून्बृहद्वदेम विदथे सुवीराः
हे वासुदेव, आम्हाला दानासाठी अशी संपत्ती दे; तुझ्याकडे भरपूर दानशक्ती आहे. इंद्रा, तुझी जी कीर्ती दिवसेंदिवस पसरते, ती आम्ही सभेत मोठ्या अभिमानाने बोलू, आणि वीरतेने वागू.
प्र घा न्वस्य महतो महानि सत्या सत्यस्य करणानि वोचम् । त्रिकद्रुकेष्वपिबत्सुतस्यास्य मदे अहिमिन्द्रो जघान
आता मी या महान आणि सत्य इंद्राची मोठी कृत्ये सांगतो: त्रिकद्रुक यज्ञात त्याने सोम प्यायला आणि त्या आनंदात त्याने सर्पाचा वध केला.
अवंशे द्यामस्तभायद्बृहन्तमा रोदसी अपृणदन्तरिक्षम् । स धारयत्पृथिवीं पप्रथच्च सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
त्याने आपल्या सामर्थ्याने आकाशाला आधार दिला, दोन जग भरून टाकली, मध्यप्रदेश विस्तारला; पृथ्वीला आधार दिला आणि पसरवली — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
सद्मेव प्राचो वि मिमाय मानैर्वज्रेण खान्यतृणन्नदीनाम् । वृथासृजत्पथिभिर्दीर्घयाथैः सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
तो आपल्या शक्तीने पूर्व दिशेचे प्रदेश मोजतो, वज्राने नद्यांचे मार्ग फोडतो; त्या नद्या लांबच्या वाटेवर मोकळ्या सोडतो — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.
स प्रवोळ्हॄन्परिगत्या दभीतेर्विश्वमधागायुधमिद्धे अग्नौ । सं गोभिरश्वैरसृजद्रथेभिः सोमस्य ता मद इन्द्रश्चकार
तो सर्वत्र फिरून अडथळे पार करतो, सर्व शस्त्रास्त्रे अग्नीमध्ये तयार करतो; गायी, घोडे आणि रथ सोडतो — हे सर्व इंद्राने सोमाच्या आनंदाने केले.