स्तवा नु त इन्द्र पूर्व्या महान्युत स्तवाम नूतना कृतानि । स्तवा वज्रं बाह्वोरुशन्तं स्तवा हरी सूर्यस्य केतू
इंद्रा, तुझे प्राचीन आणि महान पराक्रम आपण गौरवू या, आणि तुझे नवे कृत्यही आपण गाऊ या. तुझ्या हातातला रुंद वज्र, आणि सूर्याचे झेंडे असलेले तुझे घोडे, हे सर्व आपण स्तुती करू या.
हरी नु त इन्द्र वाजयन्ता घृतश्चुतं स्वारमस्वार्ष्टाम् । वि समना भूमिरप्रथिष्टारंस्त पर्वतश्चित्सरिष्यन्
इंद्रा, तुझे दोन घोडे, विजय आणणारे, तुपासारखे मधुर आणि सुंदर आवाज करणारे आहेत. पृथ्वी स्थिर झाली, आणि पर्वतही पुढे सरकला.
नि पर्वतः साद्यप्रयुच्छन्सं मातृभिर्वावशानो अक्रान् । दूरे पारे वाणीं वर्धयन्त इन्द्रेषितां धमनिं पप्रथन्नि
इंद्राने ढकलल्यावर पर्वत खाली कोसळला, आईंसोबत आनंदाने धावत गेला. दूरदूरपर्यंत त्यांनी आवाज वाढवला, आणि इंद्राने सुरू केलेली नदीची वाट पसरली.
इन्द्रो महां सिन्धुमाशयानं मायाविनं वृत्रमस्फुरन्निः । अरेजेतां रोदसी भियाने कनिक्रदतो वृष्णो अस्य वज्रात्
महान इंद्राने, मायावी आणि विशाल सर्प वृताला ठार केले. त्याच्या गजर आणि वज्राच्या गर्जनेने, हे दोन विश्वेही भीतीने थरथरली.
अरोरवीद्वृष्णो अस्य वज्रोऽमानुषं यन्मानुषो निजूर्वात् । नि मायिनो दानवस्य माया अपादयत्पपिवान्सुतस्य
या वृषभाचा वज्र मोठ्याने गर्जला, जेव्हा मानवाने अमानुषाला पराभूत केलं. सोमरस प्यायल्यानंतर, त्याने मायावी दानवाच्या सर्व मायाजाळाचा नाश केला.
पिबापिबेदिन्द्र शूर सोमं मन्दन्तु त्वा मन्दिनः सुतासः । पृणन्तस्ते कुक्षी वर्धयन्त्वित्था सुतः पौर इन्द्रमाव
इंद्रा, वीर, सोमरस प्यायचा, प्यायचा. ताज्या रसांनी तू आनंदी हो. तुझं पोट भरतं, वाढतं, आणि अशा प्रकारे, हा सोमरस तुला आमच्याकडे बोलावतो.
त्वे इन्द्राप्यभूम विप्रा धियं वनेम ऋतया सपन्तः । अवस्यवो धीमहि प्रशस्तिं सद्यस्ते रायो दावने स्याम
इंद्रा, तुझ्यामुळे आम्ही बलवान झालो आहोत, हे ज्ञानी. सत्य मार्गाने चालत, आम्ही बुद्धी मिळवू या. तुझी मदत मिळू दे, तुझी कीर्ती मिळवू दे, आणि तुझ्या संपत्तीला आम्ही तत्पर होऊ.
स्याम ते त इन्द्र ये त ऊती अवस्यव ऊर्जं वर्धयन्तः । शुष्मिन्तमं यं चाकनाम देवास्मे रयिं रासि वीरवन्तम्
इंद्रा, आम्ही तुझ्या संरक्षणाखाली असणाऱ्यांमध्ये असू, तुझ्या मदतीने आमचं बळ वाढू दे. हे देवांनो, आपण सर्वात तेजस्वी इंद्राचं गाणं गाऊ या. वीरांनी भरलेली संपत्ती इंद्रा, आम्हाला दे.
रासि क्षयं रासि मित्रमस्मे रासि शर्ध इन्द्र मारुतं नः । सजोषसो ये च मन्दसानाः प्र वायवः पान्त्यग्रणीतिम्
आम्हाला निवास दे, मैत्री दे, आणि इंद्रा, मारुतांसारखी तुझी शक्ती आम्हाला दे. जे एकत्र आनंदी असतात, त्यांना वारे सर्वोत्तम मार्गाकडे नेतात.
व्यन्त्विन्नु येषु मन्दसानस्तृपत्सोमं पाहि द्रह्यदिन्द्र । अस्मान्सु पृत्स्वा तरुत्रावर्धयो द्यां बृहद्भिरर्कैः
इंद्रा, ज्या लोकांत तू आनंद घेतोस, त्यांच्यात ताजं सोमरस भरपूर प्यावं. आम्हाला युद्धात वाचव, आमचं बळ वाढव, आणि मोठ्या स्तोत्रांनी आकाश सांभाळ.
बृहन्त इन्नु ये ते तरुत्रोक्थेभिर्वा सुम्नमाविवासान् । स्तृणानासो बर्हिः पस्त्यावत्त्वोता इदिन्द्र वाजमग्मन्
हे इंद्रा, जे तुझ्या स्तोत्रांनी तुला बोलावतात, तुझं आशीर्वाद मागतात, आणि आपल्या घरात कुशाचं आसन पसरतात, त्यांनी विजय मिळवला आहे.
उग्रेष्विन्नु शूर मन्दसानस्त्रिकद्रुकेषु पाहि सोममिन्द्र । प्रदोधुवच्छ्मश्रुषु प्रीणानो याहि हरिभ्यां सुतस्य पीतिम्
हे भयंकर वीर इंद्रा, आनंदाने, तीन पात्रांमध्ये सोमरस प्यावं. दाढीवाल्यांनी तुझं गाणं गायलं की, तुझ्या घोड्यांसह त्या ताज्या सोमरसाच्या पानाकडे ये.
धिष्वा शवः शूर येन वृत्रमवाभिनद्दानुमौर्णवाभम् । अपावृणोर्ज्योतिरार्याय नि सव्यतः सादि दस्युरिन्द्र
हे वीर, तेच सामर्थ्य घे, ज्याने तू वृतासारख्या मोठ्या दानवाला ठार केलंस. आर्यांसाठी प्रकाश उघडला, आणि उजव्या बाजूने, इंद्रा, दस्यू खाली बसला.
सनेम ये त ऊतिभिस्तरन्तो विश्वा स्पृध आर्येण दस्यून् । अस्मभ्यं तत्त्वाष्ट्रं विश्वरूपमरन्धयः साख्यस्य त्रिताय
इंद्रा, तुझ्या मदतीने आम्ही सर्व शत्रूंचा पराभव करू, आर्यांच्या बळाने दस्यूंचा नाश करू. जसं तू त्रिताला दिलं, तसं आम्हाला तवष्टाराचं सर्वरूपी धन मिळू दे, आणि मैत्री मिळू दे.
अस्य सुवानस्य मन्दिनस्त्रितस्य न्यर्बुदं वावृधानो अस्तः । अवर्तयत्सूर्यो न चक्रं भिनद्वलमिन्द्रो अङ्गिरस्वान्
या आनंददायक सोमाच्या पानाने बळकट झालेल्या इंद्राने मेघ फोडून टाकला; सूर्य जसा आपले चक्र फिरवतो तसे, अङ्गिरसांच्या इंद्राने वळाचा अडथळा फोडून गायी सोडवल्या.
नूनं सा ते प्रति वरं जरित्रे दुहीयदिन्द्र दक्षिणा मघोनी । शिक्षा स्तोतृभ्यो माति धग्भगो नो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः
हे इंद्रा, गाणाऱ्याला तुझ्या दानशूरतेचा नेहमीच लाभ होवो; आम्हा स्तोत्र गाणाऱ्यांना शिकव, आमच्याकडून तुझे भाग कधीही वंचित करू नकोस. आम्ही सभेत नेहमी विजयी आणि सामर्थ्याने बोलू दे.
यो जात एव प्रथमो मनस्वान्देवो देवान्क्रतुना पर्यभूषत् । यस्य शुष्माद्रोदसी अभ्यसेतां नृम्णस्य मह्ना स जनास इन्द्रः
जो जन्मताच सर्वांत प्रथम आणि बलवान झाला, ज्याने आपल्या इच्छेने इतर देवांनाही मागे टाकले, ज्याच्या सामर्थ्याने आकाश आणि पृथ्वी थरथरतात, आणि ज्याच्या पराक्रमामुळे माणसे अस्तित्वात आहेत—तोच इंद्र आहे.
यः पृथिवीं व्यथमानामदृंहद्यः पर्वतान्प्रकुपिताँ अरम्णात् । यो अन्तरिक्षं विममे वरीयो यो द्यामस्तभ्नात्स जनास इन्द्रः
ज्याने डोलणाऱ्या पृथ्वीला स्थिर केले, रागाने पर्वत हलवले, विशाल आकाशमंडळ मोजले, आणि आकाशाला आधार दिला—तोच इंद्र आहे.
यो हत्वाहिमरिणात्सप्त सिन्धून्यो गा उदाजदपधा वलस्य । यो अश्मनोरन्तरग्निं जजान संवृक्समत्सु स जनास इन्द्रः
ज्याने सर्पाचा वध करून सात नद्या सोडवल्या, वळाच्या गुहेतून गायी बाहेर काढल्या, दोन दगडांच्या मध्ये अग्नी उत्पन्न केला, आणि युद्धात सर्वांना एकत्र केले—तोच इंद्र आहे.
येनेमा विश्वा च्यवना कृतानि यो दासं वर्णमधरं गुहाकः । श्वघ्नीव यो जिगीवाँल्लक्षमाददर्यः पुष्टानि स जनास इन्द्रः
ज्याच्या कृपेने ही सर्व सृष्टी चालू आहे, ज्याने अंधाऱ्या रंगाच्या दासाला लपून असतानाही ठार केले, आणि जंगली जनावरांच्या शिकाऱ्यासारखा अनेक धनिकांचा नाश केला—तोच इंद्र आहे.
यं स्मा पृच्छन्ति कुह सेति घोरमुतेमाहुर्नैषो अस्तीत्येनम् । सो अर्यः पुष्टीर्विज इवा मिनाति श्रदस्मै धत्त स जनास इन्द्रः
ज्याबद्दल लोक विचारतात, 'तो कुठे आहे?'—तो इतका भयंकर आहे; काही जण म्हणतात, 'तो नाहीच.' पण तो सज्जन, श्रीमंतांचा ऐश्वर्य जणू फोडून टाकतो; त्याच्यावर श्रद्धा ठेवावी—तोच इंद्र आहे.
यो रध्रस्य चोदिता यः कृशस्य यो ब्रह्मणो नाधमानस्य कीरेः । युक्तग्राव्णो योऽविता सुशिप्रः सुतसोमस्य स जनास इन्द्रः
जो दुर्बळ, गरीब, आणि मान न मिळालेल्या ब्राह्मणाचा आधार आहे; जो सोम पिळणाऱ्याचे रक्षण करतो—तो सुंदर जबड्याचा, तोच इंद्र आहे.
यस्याश्वासः प्रदिशि यस्य गावो यस्य ग्रामा यस्य विश्वे रथासः । यः सूर्यं य उषसं जजान यो अपां नेता स जनास इन्द्रः
ज्याचे घोडे, गायी, गावे आणि रथ सर्व दिशांना आहेत; ज्याने सूर्य आणि उषा निर्माण केली, आणि जो पाण्यांचा नेता आहे—तोच इंद्र आहे.
यं क्रन्दसी संयती विह्वयेते परेऽवर उभया अमित्राः । समानं चिद्रथमातस्थिवांसा नाना हवेते स जनास इन्द्रः
ज्याला रडणारे आणि एकत्र आलेले, दूरचे आणि जवळचे, सर्व शत्रू हाक मारतात; एकाच रथात बसलेले पण मनाने वेगळे असलेलेही त्याला पुकारतात—तोच इंद्र आहे.
यस्मान्न ऋते विजयन्ते जनासो यं युध्यमाना अवसे हवन्ते । यो विश्वस्य प्रतिमानं बभूव यो अच्युतच्युत्स जनास इन्द्रः
ज्याच्याशिवाय माणसे कधीच जिंकू शकत नाहीत; जे युद्धात मदतीसाठी त्याला हाक मारतात; जो सर्व विश्वाचा प्रमाण आहे, आणि स्थिरांमध्येही अढळ आहे—तोच इंद्र आहे.
यः शश्वतो मह्येनो दधानानमन्यमानाञ्छर्वा जघान । यः शर्धते नानुददाति शृध्यां यो दस्योर्हन्ता स जनास इन्द्रः
जो नेहमी गर्विष्ठ आणि स्वतःला अपराजित समजणाऱ्यांचा नाश करतो; जो आव्हान करणाऱ्याला कधीही मागे हटत नाही, आणि जो दस्यूंचा संहारक आहे—तोच इंद्र आहे.
यः शम्बरं पर्वतेषु क्षियन्तं चत्वारिंश्यां शरद्यन्वविन्दत् । ओजायमानं यो अहिं जघान दानुं शयानं स जनास इन्द्रः
ज्याने पर्वतात राहणाऱ्या शंबराचा चाळीसाव्या वर्षी शोध लावला; जो वाढणाऱ्या सर्पाचा आणि झोपलेल्या दानूचा वध केला—तोच इंद्र आहे.
यः सप्तरश्मिर्वृषभस्तुविष्मानवासृजत्सर्तवे सप्त सिन्धून् । यो रौहिणमस्फुरद्वज्रबाहुर्द्यामारोहन्तं स जनास इन्द्रः
सात किरणांचा वृषभ ज्याने सात नद्या वाहू दिल्या; आणि आपल्या वज्राच्या सामर्थ्याने आकाशात चढणाऱ्या राहिणाचा वध केला—तोच इंद्र आहे.
द्यावा चिदस्मै पृथिवी नमेते शुष्माच्चिदस्य पर्वता भयन्ते । यः सोमपा निचितो वज्रबाहुर्यो वज्रहस्तः स जनास इन्द्रः
स्वर्ग आणि पृथ्वी ज्याला वाकतात, पर्वतही ज्याच्या सामर्थ्याला घाबरतात; जो सोमपान करणारा, वज्रधारी आणि सर्वत्र गौरवलेला आहे—तोच इंद्र आहे.
यः सुन्वन्तमवति यः पचन्तं यः शंसन्तं यः शशमानमूती । यस्य ब्रह्म वर्धनं यस्य सोमो यस्येदं राधः स जनास इन्द्रः
जो सोम पिळणाऱ्याचे, शिजवणाऱ्याचे, स्तुती करणाऱ्याचे आणि शांतपणे पूजा करणाऱ्याचे रक्षण करतो; ज्याच्या प्रार्थनेतच त्याचे सामर्थ्य आहे, ज्याचा सोम, ज्याचे हे दान—तोच इंद्र आहे.