तस्मिन्ना वेशया गिरो य एकश्चर्षणीनाम् । अनु स्वधा यमुप्यते यवं न चर्कृषद्वृषा
आपली गाणी त्याच्याकडे अर्पण करा, जो सर्व लोकांमध्ये एकटाच गौरव मिळवतो. त्याच्याकडे, त्याच्या स्वभावानुसार, सर्वजण येतात, जसा वृषभ सर्वांना दान देतो.
यस्य विश्वानि हस्तयोः पञ्च क्षितीनां वसु । स्पाशयस्व यो अस्मध्रुग्दिव्येवाशनिर्जहि
ज्याच्या दोन्ही हातात पाच लोकांची सर्व संपत्ती आहे, त्याला शोधा. जो आपला शत्रू आहे, त्याला आकाशातून वीज पडावी तसा नष्ट कर.
असुन्वन्तं समं जहि दूणाशं यो न ते मयः । अस्मभ्यमस्य वेदनं दद्धि सूरिश्चिदोहते
जो यज्ञ न करणारा आणि द्वेष करणारा आहे, जो तुझा मित्र नाही, त्याचा नाश कर. हे दाता, आम्हाला त्याचं ज्ञान दे, आणि शहाणाही आमचं भाग्य हिरावू शकणार नाही.
आवो यस्य द्विबर्हसोऽर्केषु सानुषगसत् । आजाविन्द्रस्येन्दो प्रावो वाजेषु वाजिनम्
ज्याचं दुहेरी बळ स्तुतींमध्ये टिकून आहे, ज्याचं सामर्थ्य सर्वोच्च शिखराशी जोडलेलं आहे, हे इंद्रा, हे सोम्या, आम्हाला बक्षीस मिळवून दे, स्पर्धेत आम्हाला बलवान कर.
यथा पूर्वेभ्यो जरितृभ्य इन्द्र मय इवापो न तृष्यते बभूथ । तामनु त्वा निविदं जोहवीमि विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
जसं पूर्वीच्या काळात, हे इंद्रा, तू गायकांसाठी न थकणाऱ्या पाण्यासारखा झाला होतास, तसंच मी या स्तुतिने तुला बोलावतोय—आपण हे लोक, दीर्घायुषी, ओळखू दे.
आ चर्षणिप्रा वृषभो जनानां राजा कृष्टीनां पुरुहूत इन्द्रः । स्तुतः श्रवस्यन्नवसोप मद्रिग्युक्त्वा हरी वृषणा याह्यर्वाङ्
पुरुषांचा वृषभ, लोकांचा राजा, अनेकदा आळवला गेलेला इंद्र पुढे येतो; स्तुती मिळवण्यासाठी, आमच्या यज्ञाकडे ये, तुझ्या दोन बलवान घोड्यांना जोडी, आणि लवकर ये.
ये ते वृषणो वृषभास इन्द्र ब्रह्मयुजो वृषरथासो अत्याः । ताँ आ तिष्ठ तेभिरा याह्यर्वाङ्हवामहे त्वा सुत इन्द्र सोमे
हे इंद्रा, तुझे जे बलवान, वृषभासारखे घोडे आहेत, जे स्तुतीने जुळलेले, रथ ओढणारे आणि वेगवान आहेत—त्यांना जोड, त्यांच्यासह लवकर ये; आम्ही तुला, इंद्रा, पिळलेल्या सोमासाठी बोलावतो.
आ तिष्ठ रथं वृषणं वृषा ते सुतः सोमः परिषिक्ता मधूनि । युक्त्वा वृषभ्यां वृषभ क्षितीनां हरिभ्यां याहि प्रवतोप मद्रिक्
हे वज्रधारी, तुझा बलवान रथ चढ, तुझ्यासाठी पिळलेला सोम मधुरतेने ओतला आहे. लोकांचा वृषभ, दोन बलवान घोड्यांना जोडी, आणि आमच्या यज्ञाकडे या हरिभ्यांसह ये.
अयं यज्ञो देवया अयं मियेध इमा ब्रह्माण्ययमिन्द्र सोमः । स्तीर्णं बर्हिरा तु शक्र प्र याहि पिबा निषद्य वि मुचा हरी इह
हा यज्ञ देवांसाठी आहे, हे शहाणपणाचं कृत्य आहे, या स्तुती आहेत, हे इंद्रा, सोम आहे. आसन पसरलं आहे—ये शक्रा, प्या, बस, आणि तुझे घोडे इथे सोड.
ओ सुष्टुत इन्द्र याह्यर्वाङुप ब्रह्माणि मान्यस्य कारोः । विद्याम वस्तोरवसा गृणन्तो विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे उत्तम स्तुती मिळवलेला इंद्रा, लवकर या योग्य गायकाच्या स्तुतीकडे ये. आम्ही गातो, तुझ्या कृपेने आम्हाला संपत्ती मिळू दे; हे लोक, दीर्घायुषी, ओळखू दे.
यद्ध स्या त इन्द्र श्रुष्टिरस्ति यया बभूथ जरितृभ्य ऊती । मा नः कामं महयन्तमा धग्विश्वा ते अश्यां पर्याप आयोः
हे इंद्रा, तुझ्याकडे जी कृपा आहे, ज्यामुळे तू गायकांना मदत करणारा झाला होतास—आपली मोठी इच्छा अपूर्ण राहू नये; तुझे सर्व धन मला मिळू दे, हे महाबली.
न घा राजेन्द्र आ दभन्नो या नु स्वसारा कृणवन्त योनौ । आपश्चिदस्मै सुतुका अवेषन्गमन्न इन्द्रः सख्या वयश्च
कोणताही राजा, हे इंद्रा, तुला त्रास देऊ शकत नाही; अगदी तुझ्या बहिणीही तुझ्या स्थानाला स्पर्श करू शकत नाहीत. वाहणाऱ्या पाण्याही त्याच्याकडे येतात; इंद्राने मैत्री आणि बळ मिळवलं आहे.
जेता नृभिरिन्द्रः पृत्सु शूरः श्रोता हवं नाधमानस्य कारोः । प्रभर्ता रथं दाशुष उपाक उद्यन्ता गिरो यदि च त्मना भूत्
इंद्र माणसांसह जिंकणारा आहे, युद्धात शूर आहे, नम्र गायकाच्या हाकेला ऐकणारा आहे. तो भक्तासाठी रथ पुढे करतो, तो गीते उंचावतो, जर तो खरा स्वतः आहे.
एवा नृभिरिन्द्रः सुश्रवस्या प्रखादः पृक्षो अभि मित्रिणो भूत् । समर्य इष स्तवते विवाचि सत्राकरो यजमानस्य शंसः
अशा प्रकारे, इंद्र माणसांत प्रसिद्ध आहे, तेजस्वी आहे, बलवान असून आपल्या प्रतिस्पर्ध्यांना मागे टाकतो. प्रत्येक सभेत त्याची शक्तीसाठी स्तुती होते; यजमानाची स्तुती त्याला दृढ करते.
त्वया वयं मघवन्निन्द्र शत्रूनभि ष्याम महतो मन्यमानान् । त्वं त्राता त्वमु नो वृधे भूर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे दानशूर इंद्रा, तुझ्यासह आम्ही शत्रूंना, स्वतःला मोठे समजणाऱ्यांना, जिंकू. तू आमचा रक्षक आहेस, तूच आमचं बळ आहेस; हे लोक, दीर्घायुषी, ओळखू दे.
पूर्वीरहं शरदः शश्रमाणा दोषा वस्तोरुषसो जरयन्तीः । मिनाति श्रियं जरिमा तनूनामप्यू नु पत्नीर्वृषणो जगम्युः
मी अनेक शरद ऋतू झेलले, दमलो, रात्री आणि पहाट माझं बळ कमी करत गेल्या. वय शरीराचं सौंदर्य कमी करतं, तरीही बलवान आपल्या पत्नीपर्यंत पोहोचले.
ये चिद्धि पूर्व ऋतसाप आसन्साकं देवेभिरवदन्नृतानि । ते चिदवासुर्नह्यन्तमापुः समू नु पत्नीर्वृषभिर्जगम्युः
जे पूर्वी धर्म पाळणारे होते, देवांसोबत असतानाही, त्यांनी असत्य बोललं. तेही, दुर्बल होत, शेवटपर्यंत पोहोचू शकले नाहीत; तरीही बलवान आपल्या पत्नीपर्यंत पोहोचले.
न मृषा श्रान्तं यदवन्ति देवा विश्वा इत्स्पृधो अभ्यश्नवाव । जयावेदत्र शतनीथमाजिं यत्सम्यञ्चा मिथुनावभ्यजाव
देव थकलेल्या माणसाला मदत करतात, हे व्यर्थ नाही; मी सर्व स्पर्धकांवर मात केली. इथे मी शंभरपट युद्ध जिंकलं, जेव्हा दोघं योग्यरित्या एकत्र आले.
नदस्य मा रुधतः काम आगन्नित आजातो अमुतः कुतश्चित् । लोपामुद्रा वृषणं नी रिणाति धीरमधीरा धयति श्वसन्तम्
इथून किंवा तिथून, कुठूनही, कुठलाही इच्छाशक्ती माझ्याकडे आलेली नाही. लोपामुद्रा बलवानाला जवळ ओढते; शहाणी, ठाम स्त्री धापा टाकणाऱ्या पुरुषाला वश करते.
इमं नु सोममन्तितो हृत्सु पीतमुप ब्रुवे । यत्सीमागश्चकृमा तत्सु मृळतु पुलुकामो हि मर्त्यः
हा सोम, हृदयात पिळून प्यायलेला, मी आता बोलावतो. आपण जे काही केलं असेल, ते तो क्षमा करो, कारण माणूस नेहमीच सुखाची इच्छा करतो.
अगस्त्यः खनमानः खनित्रैः प्रजामपत्यं बलमिच्छमानः । उभौ वर्णावृषिरुग्रः पुपोष सत्या देवेष्वाशिषो जगाम
अगस्त्याने फावड्यांनी खोदत, संतती, अपत्य आणि बळ मिळवायचं ठरवलं; त्या बलाढ्य ऋषीने दोन्ही वंश वाढवले; तो देवांमध्ये खरी आशीर्वादे मिळवून गेला.
युवो रजांसि सुयमासो अश्वा रथो यद्वां पर्यर्णांसि दीयत् । हिरण्यया वां पवयः प्रुषायन्मध्वः पिबन्ता उषसः सचेथे
तुमच्या राज्यांमध्ये, उत्तम मार्गदर्शन असलेले घोडे आणि रथ, हे सर्व तुम्ही मार्गक्रमण करता तेव्हा मिळतात; तुमच्या सोन्याच्या गाळणीतून मधासारखे अमृत ओघळते, आणि तुम्ही उषेच्या संगतीने ते पितात.
युवमत्यस्याव नक्षथो यद्विपत्मनो नर्यस्य प्रयज्योः । स्वसा यद्वां विश्वगूर्ती भराति वाजायेट्टे मधुपाविषे च
तुम्ही श्रेष्ठ यज्ञ करणाऱ्याची सेवा कधीच टाळत नाही, तो तुमच्याकडे मागणी करतो तेव्हा; तुमची बहीण सर्वत्र तुमची कीर्ती घेऊन येते, ती बळ आणि मधुर पेयाची इच्छा करते.
युवं पय उस्रियायामधत्तं पक्वमामायामव पूर्व्यं गोः । अन्तर्यद्वनिनो वामृतप्सू ह्वारो न शुचिर्यजते हविष्मान्
तुम्ही गायीच्या थनात दूध ठेवले, ते जुने आणि परिपक्व दान; जेव्हा शुद्ध आणि आहुती देणारा यजमान तुम्हाला वनात बोलावतो, तेव्हा तो तुम्हाला समर्पणाने पूजतो.
युवं ह घर्मं मधुमन्तमत्रयेऽपो न क्षोदोऽवृणीतमेषे । तद्वां नरावश्विना पश्वइष्टी रथ्येव चक्रा प्रति यन्ति मध्वः
तुम्ही पाहुण्यासाठी मधुर उष्णता निवडली, जशी पाणी आपला मार्ग निवडतात; अश्विनीद्वय, जनावरे तुमच्याकडे येतात, आणि मध रथाच्या चाकांसारखे वाहते.
आ वां दानाय ववृतीय दस्रा गोरोहेण तौग्र्यो न जिव्रिः । अपः क्षोणी सचते माहिना वां जूर्णो वामक्षुरंहसो यजत्रा
तुमच्या दानासाठी, हे अद्भुत अश्विनीद्वय, मी बैलासारख्या बळाने वळेन; पाणी आणि पृथ्वी तुमच्या महिमेला साथ देतात, आणि वेगवान, पूज्य असा एकजण तुम्हाला गौरवतो.
नि यद्युवेथे नियुतः सुदानू उप स्वधाभिः सृजथः पुरंधिम् । प्रेषद्वेषद्वातो न सूरिरा महे ददे सुव्रतो न वाजम्
जेव्हा तुम्ही तुमचे उदार घोडे जुळवता, तेव्हा तुम्ही आपल्या शक्तीने पोषण करणाऱ्याला सोडता; वाऱ्यासारखा वेगवान ज्ञानी मोठेपणासाठी देतो, आणि शुभ संकल्प असलेला बळ प्रदान करतो.
वयं चिद्धि वां जरितारः सत्या विपन्यामहे वि पणिर्हितावान् । अधा चिद्धि ष्माश्विनावनिन्द्या पाथो हि ष्मा वृषणावन्तिदेवम्
आम्ही, तुमचे स्तुती करणारे, खरेपणाने तुमची कीर्ती गातो, कारण फळ ठरलेले आहे; म्हणूनच, अश्विनीद्वय, हे मार्ग कधीच निंदनीय नाहीत, कारण बलवान नेहमीच देवाकडे नेतात.
युवां चिद्धि ष्माश्विनावनु द्यून्विरुद्रस्य प्रस्रवणस्य सातौ । अगस्त्यो नरां नृषु प्रशस्तः काराधुनीव चितयत्सहस्रैः
तुम्ही, अश्विनीद्वय, नेहमी दिवसांचा पाठपुरावा करता, वीर्यवान प्रवाहाजवळ; अगस्त्य, पुरुषांमध्ये प्रसिद्ध, कुशल कारागिरासारखा, हजारो तेजाने उजळतो.
प्र यद्वहेथे महिना रथस्य प्र स्यन्द्रा याथो मनुषो न होता । धत्तं सूरिभ्य उत वा स्वश्व्यं नासत्या रयिषाचः स्याम
जेव्हा तुम्ही आपल्या रथाच्या महिम्याने पुढे जाता, तेव्हा तुम्ही मानव यजमानासारखे वेगाने चालता; ज्ञानी आणि तुमच्या स्वतःच्या घोड्यांनाही द्या, हे नासत्य, जेणेकरून आम्ही संपत्तीने समृद्ध होऊ.