अम्यक्सा त इन्द्र ऋष्टिरस्मे सनेम्यभ्वं मरुतो जुनन्ति । अग्निश्चिद्धि ष्मातसे शुशुक्वानापो न द्वीपं दधति प्रयांसि
हे इंद्रा, तुझं रक्षण आमच्यासाठी इथेच आहे; मरुत आपली ताकद वापरून शत्रूला दूर लोटतात. अग्नीही, तेजाने प्रज्वलित होऊन, तुझ्या बाजूने उभा राहतो; जसं पाणी बेटाला वाहून नेतं, तसं ते तुझे मार्ग पुढे नेतात.
त्वं तू न इन्द्र तं रयिं दा ओजिष्ठया दक्षिणयेव रातिम् । स्तुतश्च यास्ते चकनन्त वायो स्तनं न मध्वः पीपयन्त वाजैः
हे इंद्रा, तू आम्हाला ती बलवान संपत्ती दे, जी दान करणाऱ्याने द्यावी, जशी कौशल्याची मिळकत मिळते. आणि ज्या वाऱ्यांना तू स्तुती केलीस, हे वायू, ते मधासारख्या प्रवाहांनी छाती धनाने भरतात.
त्वे राय इन्द्र तोशतमाः प्रणेतारः कस्य चिदृतायोः । ते षु णो मरुतो मृळयन्तु ये स्मा पुरा गातूयन्तीव देवाः
हे इंद्रा, तुझ्यातच सर्वात आनंददायक संपत्ती ठेवलेली आहे, जे धर्माचे मार्गदर्शक आहेत, कोणतेही असोत. ते मरुत आमच्यावर कृपा करो, जे पूर्वीपासून देवांसारखे नेहमी वाट दाखवत आले आहेत.
प्रति प्र याहीन्द्र मीळ्हुषो नॄन्महः पार्थिवे सदने यतस्व । अध यदेषां पृथुबुध्नास एतास्तीर्थे नार्यः पौंस्यानि तस्थुः
हे इंद्रा, उदार माणसांकडे ये, पृथ्वीवरील या स्थानात मोठेपणासाठी प्रयत्न कर. कारण इथे, रुंद पाया असलेले हे श्रेष्ठ लोक, शौर्याच्या वाटेवर ठाम उभे आहेत.
प्रति घोराणामेतानामयासां मरुतां शृण्व आयतामुपब्दिः । ये मर्त्यं पृतनायन्तमूमैरृणावानं न पतयन्त सर्गैः
हे इंद्रा, या भयंकर आणि थकवा न येणाऱ्या मरुतांचा आवाज ऐक; त्यांचं उत्तर जवळ येऊ दे. ते आपली ताकद वापरून, युद्धासाठी निघालेल्या माणसाला कोसळू देत नाहीत, तर त्याला आपल्या सामर्थ्याने वाचवतात.
त्वं मानेभ्य इन्द्र विश्वजन्या रदा मरुद्भिः शुरुधो गोअग्राः । स्तवानेभि स्तवसे देव देवैर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे इंद्रा, मरुतांसोबत, जो तुला स्तुती करतो त्याला सर्व प्रकारचं धन दे, बैलासारखी ताकद देणारा. या स्तोत्रांनी, देवांमध्ये देव, तुझी स्तुती होते; आम्हाला हे दीर्घायुषी, विजयी लोक समजू दे.
न नूनमस्ति नो श्वः कस्तद्वेद यदद्भुतम् । अन्यस्य चित्तमभि संचरेण्यमुताधीतं वि नश्यति
खरंतर आज किंवा उद्या असं काही नाही; कोण जाणे काय अद्भुत आहे? दुसऱ्याचं मन समजणं कठीण आहे; शिकलेली गोष्टही कधी हरवते.
किं न इन्द्र जिघांससि भ्रातरो मरुतस्तव । तेभिः कल्पस्व साधुया मा नः समरणे वधीः
हे इंद्रा, तू आम्हाला का दुखावू इच्छितोस? मरुत तुझे भाऊ आहेत. त्यांच्या सोबत चांगुलपणाने वाग, युद्धात आम्हाला मारू नकोस.
किं नो भ्रातरगस्त्य सखा सन्नति मन्यसे । विद्मा हि ते यथा मनोऽस्मभ्यमिन्न दित्ससि
हे भाऊ अगस्त्य, तू मित्र असूनही आमच्याबद्दल वाईट का विचार करतोस? आम्हाला तुझं मन माहित आहे—तू आम्हाला द्यावंसं वाटत नाही, हे आम्ही जाणतो.
अरं कृण्वन्तु वेदिं समग्निमिन्धतां पुरः । तत्रामृतस्य चेतनं यज्ञं ते तनवावहै
वेदी नीट तयार करू द्या, अग्नी पुढ्यात प्रज्वलित करू द्या. तिथे अमृताचं भान घेऊन, तुझ्यासाठी यज्ञ अर्पण करू या.
त्वमीशिषे वसुपते वसूनां त्वं मित्राणां मित्रपते धेष्ठः । इन्द्र त्वं मरुद्भिः सं वदस्वाध प्राशान ऋतुथा हवींषि
तूच संपत्तीचा स्वामी, धनाचा मालक; तूच मित्रांचा श्रेष्ठ, मैत्रीचा अधिपती. हे इंद्रा, मरुतांसोबत बोल, मग योग्य वेळी अर्पण स्वीकार.
प्रति व एना नमसाहमेमि सूक्तेन भिक्षे सुमतिं तुराणाम् । रराणता मरुतो वेद्याभिर्नि हेळो धत्त वि मुचध्वमश्वान्
या स्तोत्राने, नम्रतेने मी तुमच्याकडे येतो, वेगवान मरुतांची कृपा मागतो. हे मरुत, द्यायला योग्य अशी दानं देणारे, दोष दूर करा आणि घोडे मोकळे करा.
एष व स्तोमो मरुतो नमस्वान्हृदा तष्टो मनसा धायि देवाः । उपेमा यात मनसा जुषाणा यूयं हि ष्ठा नमस इद्वृधासः
ही स्तुती, हे मरुत, तुम्हाला नम्रतेने अर्पण करतो, हृदयातून घडवलेली, मनात ठेवलेली. देवांनो, मनाने स्वीकारून इथे या, कारण तुम्ही खरोखर नम्रतेमुळे बळकट होता.
स्तुतासो नो मरुतो मृळयन्तूत स्तुतो मघवा शम्भविष्ठः । ऊर्ध्वा नः सन्तु कोम्या वनान्यहानि विश्वा मरुतो जिगीषा
मरुतांनी, ज्यांची स्तुती केली आहे, त्यांनी आमच्यावर कृपा करावी, आणि स्तुती केलेल्या, दयाळू मघवानानेही तसंच करावं. आमची रम्य वनं उभी राहो, आणि मरुतांनी दररोज आम्हाला विजय मिळवून द्यावा.
अस्मादहं तविषादीषमाण इन्द्राद्भिया मरुतो रेजमानः । युष्मभ्यं हव्या निशितान्यासन्तान्यारे चकृमा मृळता नः
या सामर्थ्यापासून मी संरक्षण मागतो, इंद्राच्या भीतीने, हे मरुत, मी पळतो आहे. ती तीक्ष्ण अर्पणं तुमच्यासाठी असू द्या; आम्ही वेगळं वागलो आहोत—आमच्यावर कृपा करा.
येन मानासश्चितयन्त उस्रा व्युष्टिषु शवसा शश्वतीनाम् । स नो मरुद्भिर्वृषभ श्रवो धा उग्र उग्रेभि स्थविरः सहोदाः
ज्याच्या सामर्थ्याने सकाळी उजाडतात, उषा तेजाने फुलते, तो नेहमी टिकणारा बलवान—तो मरुतांसोबत वृषभ आम्हाला कीर्ती देवो, तो उग्र, उग्रांसोबत कायमचा सोबती.
त्वं पाहीन्द्र सहीयसो नॄन्भवा मरुद्भिरवयातहेळाः । सुप्रकेतेभिः सासहिर्दधानो विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे इंद्रा, अधिक बलवानांसोबत आम्हाला वाचव; मरुतांसोबत राहा, दोष दूर करा. चांगली दिशा दाखवणारे, विजयी, आम्ही हे दीर्घायुषी, विजयी लोक जाणू दे.
चित्रो वोऽस्तु यामश्चित्र ऊती सुदानवः । मरुतो अहिभानवः
तुमचं येणं तेजस्वी असो, तुमचं सहाय्यही तेजस्वी असो, दानशूर मरुतांनो, नागासारखी चमक तुमच्यात आहे.
आरे सा वः सुदानवो मरुत ऋञ्जती शरुः । आरे अश्मा यमस्यथ
दानशूर मरुतांनो, तुमचं तीक्ष्ण शस्त्र आमच्यापासून दूर असो; बलवानांनो, तुम्ही तो दगड दूर फेकावा.
तृणस्कन्दस्य नु विशः परि वृङ्क्त सुदानवः । ऊर्ध्वान्नः कर्त जीवसे
तृणस्कंदाच्या घराभोवती, दानशूरांनो, तुम्ही रक्षणाचा कवच पसरता; आम्हाला सरळ उभं करा, जीवनासाठी.
गायत्साम नभन्यं यथा वेरर्चाम तद्वावृधानं स्वर्वत् । गावो धेनवो बर्हिष्यदब्धा आ यत्सद्मानं दिव्यं विवासान्
आपण आकाशात सामगान गाऊ, जसा आपण त्या तेजस्वी, गूंजणाऱ्याचं स्तुती करतो; गायी, दूध देणाऱ्या गायी, बांध न लावता, त्या दिव्य निवासाकडे जातात.
अर्चद्वृषा वृषभिः स्वेदुहव्यैर्मृगो नाश्नो अति यज्जुगुर्यात् । प्र मन्दयुर्मनां गूर्त होता भरते मर्यो मिथुना यजत्रः
तो वृषभ, वृषभांसह आणि हविर्द्रव्यांनी स्तुत केला जातो, जसा न खाण्याचा प्राणी, यज्ञासाठी जोतावा; पूज्य, यजमान, मन आणि स्तोत्रांनी दोन आहुती आणतो.
नक्षद्धोता परि सद्म मिता यन्भरद्गर्भमा शरदः पृथिव्याः । क्रन्ददश्वो नयमानो रुवद्गौरन्तर्दूतो न रोदसी चरद्वाक्
होता यजमान, घराचं चिन्ह करतो, जसा तो पृथ्वीच्या पोटातून गर्भ आणतो; हंबर करणारा घोडा, पुढे नेतो, गायी गर्जना करत, स्वर्ग आणि पृथ्वी यांच्यात दूतासारखी वागत, शब्द उच्चारते.
ता कर्माषतरास्मै प्र च्यौत्नानि देवयन्तो भरन्ते । जुजोषदिन्द्रो दस्मवर्चा नासत्येव सुग्म्यो रथेष्ठाः
त्या कर्मांना, अष्टार, देवतांनी त्याच्यासाठी वाहिलं आहे, जुने लोक; इंद्र, अद्भुत तेजाने आनंदित होतो, नासत्यांसारखा, रथ चालवण्यात कुशल.
तमु ष्टुहीन्द्रं यो ह सत्वा यः शूरो मघवा यो रथेष्ठाः । प्रतीचश्चिद्योधीयान्वृषण्वान्ववव्रुषश्चित्तमसो विहन्ता
त्या खऱ्या बलवान, शूर, दानशूर, रथ चालवण्यात कुशल इंद्राची स्तुती करा; विरोधातही तो बलवानांना जिंकतो, तो अंधाराचा नाश करणारा आहे.
प्र यदित्था महिना नृभ्यो अस्त्यरं रोदसी कक्ष्ये नास्मै । सं विव्य इन्द्रो वृजनं न भूमा भर्ति स्वधावाँ ओपशमिव द्याम्
जेव्हा अशा प्रकारे त्याचं मोठेपण माणसांत असतं, तेव्हा दोनही जगं त्याच्या कवेत असतात; इंद्राने लोकांना एकत्र केलं, तो विशाल पृथ्वीला आधार देतो, जणू छप्पर धरल्यासारखा, तो आकाशालाही सांभाळतो.
समत्सु त्वा शूर सतामुराणं प्रपथिन्तमं परितंसयध्यै । सजोषस इन्द्रं मदे क्षोणीः सूरिं चिद्ये अनुमदन्ति वाजैः
युद्धात, शूरवीरा, तू बलवानांमध्ये सर्वात बलवान आहेस, विजयासाठी प्रसिद्ध आहेस; इंद्रासोबत, आनंदात, पृथ्वी आणि अगदी स्वामीही त्याचं बक्षीसांनी स्तुती करतात.
एवा हि ते शं सवना समुद्र आपो यत्त आसु मदन्ति देवीः । विश्वा ते अनु जोष्या भूद्गौः सूरीँश्चिद्यदि धिषा वेषि जनान्
अशाप्रकारे, इंद्रा, सोमपानाच्या वेळी, पाणी, देवता, तुझ्यात आनंद मानतात; सर्व गोष्टींमध्ये तू आनंद घेतोस, गायी तुझ्या असोत, अगदी स्वामीही, तू इच्छिल्यास, तू लोकांना मार्ग दाखवतोस.
असाम यथा सुषखाय एन स्वभिष्टयो नरां न शंसैः । असद्यथा न इन्द्रो वन्दनेष्ठास्तुरो न कर्म नयमान उक्था
मित्रासारखा, समाधानाने, आशीर्वादांसह, माणसं त्याची स्तुती गातात; इंद्र, स्तुतीत श्रेष्ठ, कर्मात वेगवान, स्तोत्रांना मार्गदर्शन करतो.
विष्पर्धसो नरां न शंसैरस्माकासदिन्द्रो वज्रहस्तः । मित्रायुवो न पूर्पतिं सुशिष्टौ मध्यायुव उप शिक्षन्ति यज्ञैः
कोणताही स्पर्धक नसताना, माणसं त्याची स्तुती गातात; वज्रधारी इंद्र आमच्यासोबत असो; मित्रासारखे, ते चांगल्या स्वामीला सन्मान देतात, मधल्या वयातले जण यज्ञांनी त्याच्याकडे येतात.