सोमासो न ये सुतास्तृप्तांशवो हृत्सु पीतासो दुवसो नासते । ऐषामंसेषु रम्भिणीव रारभे हस्तेषु खादिश्च कृतिश्च सं दधे
जसे पिळलेले, तृप्त सोम, तसे ते हृदयात पितात, ते पुण्यवान बसतात; त्यांच्या देहात, जाड वेलीसारखी, त्यांना आनंद मिळतो, त्यांच्या हातात अन्न आणि काम एकत्र ठेवले आहे.
अव स्वयुक्ता दिव आ वृथा ययुरमर्त्याः कशया चोदत त्मना । अरेणवस्तुविजाता अचुच्यवुर्दृळ्हानि चिन्मरुतो भ्राजदृष्टयः
स्वतः जुळवलेले, अमर देव आकाशातून वेगाने आले, स्वतःच्या इच्छेने प्रेरित होऊन; धुळीतून जन्मलेले, मरुत तेजस्वी दृष्टीने अगदी स्थिर गोष्टीही हलवतात.
को वोऽन्तर्मरुत ऋष्टिविद्युतो रेजति त्मना हन्वेव जिह्वया । धन्वच्युत इषां न यामनि पुरुप्रैषा अहन्यो नैतशः
तुमच्यातला कोण मरुत, आतून वीज चमकवतो, स्वतःच्या इच्छेने हलवतो, जशी जीभ आपटते; वाळूतून फिरतो, पोषणाच्या शोधात, अनेक वाटांनी, लहान पिल्लासारखा इकडे तिकडे जातो.
क्व स्विदस्य रजसो महस्परं क्वावरं मरुतो यस्मिन्नायय । यच्च्यावयथ विथुरेव संहितं व्यद्रिणा पतथ त्वेषमर्णवम्
खरंच, या विशाल जगाचा काठ कुठे आहे, कुठे आहे ते आश्रय जिथे मरुत पोहोचले; जेव्हा तुम्ही एकत्र गोष्टी हलवता, जणू वाऱ्याने निवडता, तेव्हा तुम्ही मोठ्या समुद्रावर वेगाने उडता.
सातिर्न वोऽमवती स्वर्वती त्वेषा विपाका मरुतः पिपिष्वती । भद्रा वो रातिः पृणतो न दक्षिणा पृथुज्रयी असुर्येव जञ्जती
तुमचं रक्षण मदतीचं आहे, प्रकाशाने भरलेलं, प्रखर, परिपक्व, मरुतांनो, पोषणाची इच्छा असलेलं; तुमचं उदार देणं शुभ आहे, देणाऱ्यासारखं, मोठं, सामर्थ्यवान, जणू स्वामीसारखं, अस्वस्थ.
प्रति ष्टोभन्ति सिन्धवः पविभ्यो यदभ्रियां वाचमुदीरयन्ति । अव स्मयन्त विद्युतः पृथिव्यां यदी घृतं मरुतः प्रुष्णुवन्ति
नद्यांमध्ये वाऱ्यांना प्रतिसाद देत गूंजते, जेव्हा त्या भरपूर वाणी बोलतात; विजा पृथ्वीवर चमकतात, जेव्हा मरुत तूप शिंपडतात.
असूत पृश्निर्महते रणाय त्वेषमयासां मरुतामनीकम् । ते सप्सरासोऽजनयन्ताभ्वमादित्स्वधामिषिरां पर्यपश्यन्
पृश्नीने मोठ्या युद्धासाठी, मरुतांच्या प्रखर सैन्याचा जन्म दिला; ते चमकणारे, पाणी निर्माण करतात, पोषणाच्या शोधात, सर्वत्र अर्पण पाहतात.
एष व स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
ही स्तुती, हे गीत, मरुतांनो, कवी मांदार्य यांच्याकडून आहे, जे सन्मानास पात्र आहेत; हे आमच्या संततीला लाभो, आपण हे दीर्घायुषी लोक ओळखू.
महश्चित्त्वमिन्द्र यत एतान्महश्चिदसि त्यजसो वरूता । स नो वेधो मरुतां चिकित्वान्सुम्ना वनुष्व तव हि प्रेष्ठा
इंद्रा, तू महान आहेस, आणि तुझ्यापासून हे बलाढ्य मरुत आले; तू सामर्थ्यवानांचा रक्षक आहेस; ज्ञानी सृष्टीकर्ता, मरुतांना जाणणारा, आम्हाला कृपा देवो, कारण आम्ही तुझे आवडते आहोत.
अयुज्रन्त इन्द्र विश्वकृष्टीर्विदानासो निष्षिधो मर्त्यत्रा । मरुतां पृत्सुतिर्हासमाना स्वर्मीळ्हस्य प्रधनस्य सातौ
हे इंद्रा, ज्या ज्या रथांना जोतलेलं नाही, त्यांनी सगळ्या लोकांना हालवून टाकलं; जे ज्ञानी आहेत, त्यांना माणसांनी थांबवता येत नाही. मरुतांची ही स्पर्धा, सूर्यप्रकाशाने उजळणारी, या युद्धात विजयासाठी चमकत आहे.
अम्यक्सा त इन्द्र ऋष्टिरस्मे सनेम्यभ्वं मरुतो जुनन्ति । अग्निश्चिद्धि ष्मातसे शुशुक्वानापो न द्वीपं दधति प्रयांसि
हे इंद्रा, तुझं रक्षण आमच्यासाठी इथेच आहे; मरुत आपली ताकद वापरून शत्रूला दूर लोटतात. अग्नीही, तेजाने प्रज्वलित होऊन, तुझ्या बाजूने उभा राहतो; जसं पाणी बेटाला वाहून नेतं, तसं ते तुझे मार्ग पुढे नेतात.
त्वं तू न इन्द्र तं रयिं दा ओजिष्ठया दक्षिणयेव रातिम् । स्तुतश्च यास्ते चकनन्त वायो स्तनं न मध्वः पीपयन्त वाजैः
हे इंद्रा, तू आम्हाला ती बलवान संपत्ती दे, जी दान करणाऱ्याने द्यावी, जशी कौशल्याची मिळकत मिळते. आणि ज्या वाऱ्यांना तू स्तुती केलीस, हे वायू, ते मधासारख्या प्रवाहांनी छाती धनाने भरतात.
त्वे राय इन्द्र तोशतमाः प्रणेतारः कस्य चिदृतायोः । ते षु णो मरुतो मृळयन्तु ये स्मा पुरा गातूयन्तीव देवाः
हे इंद्रा, तुझ्यातच सर्वात आनंददायक संपत्ती ठेवलेली आहे, जे धर्माचे मार्गदर्शक आहेत, कोणतेही असोत. ते मरुत आमच्यावर कृपा करो, जे पूर्वीपासून देवांसारखे नेहमी वाट दाखवत आले आहेत.
प्रति प्र याहीन्द्र मीळ्हुषो नॄन्महः पार्थिवे सदने यतस्व । अध यदेषां पृथुबुध्नास एतास्तीर्थे नार्यः पौंस्यानि तस्थुः
हे इंद्रा, उदार माणसांकडे ये, पृथ्वीवरील या स्थानात मोठेपणासाठी प्रयत्न कर. कारण इथे, रुंद पाया असलेले हे श्रेष्ठ लोक, शौर्याच्या वाटेवर ठाम उभे आहेत.
प्रति घोराणामेतानामयासां मरुतां शृण्व आयतामुपब्दिः । ये मर्त्यं पृतनायन्तमूमैरृणावानं न पतयन्त सर्गैः
हे इंद्रा, या भयंकर आणि थकवा न येणाऱ्या मरुतांचा आवाज ऐक; त्यांचं उत्तर जवळ येऊ दे. ते आपली ताकद वापरून, युद्धासाठी निघालेल्या माणसाला कोसळू देत नाहीत, तर त्याला आपल्या सामर्थ्याने वाचवतात.
त्वं मानेभ्य इन्द्र विश्वजन्या रदा मरुद्भिः शुरुधो गोअग्राः । स्तवानेभि स्तवसे देव देवैर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे इंद्रा, मरुतांसोबत, जो तुला स्तुती करतो त्याला सर्व प्रकारचं धन दे, बैलासारखी ताकद देणारा. या स्तोत्रांनी, देवांमध्ये देव, तुझी स्तुती होते; आम्हाला हे दीर्घायुषी, विजयी लोक समजू दे.
न नूनमस्ति नो श्वः कस्तद्वेद यदद्भुतम् । अन्यस्य चित्तमभि संचरेण्यमुताधीतं वि नश्यति
खरंतर आज किंवा उद्या असं काही नाही; कोण जाणे काय अद्भुत आहे? दुसऱ्याचं मन समजणं कठीण आहे; शिकलेली गोष्टही कधी हरवते.
किं न इन्द्र जिघांससि भ्रातरो मरुतस्तव । तेभिः कल्पस्व साधुया मा नः समरणे वधीः
हे इंद्रा, तू आम्हाला का दुखावू इच्छितोस? मरुत तुझे भाऊ आहेत. त्यांच्या सोबत चांगुलपणाने वाग, युद्धात आम्हाला मारू नकोस.
किं नो भ्रातरगस्त्य सखा सन्नति मन्यसे । विद्मा हि ते यथा मनोऽस्मभ्यमिन्न दित्ससि
हे भाऊ अगस्त्य, तू मित्र असूनही आमच्याबद्दल वाईट का विचार करतोस? आम्हाला तुझं मन माहित आहे—तू आम्हाला द्यावंसं वाटत नाही, हे आम्ही जाणतो.
अरं कृण्वन्तु वेदिं समग्निमिन्धतां पुरः । तत्रामृतस्य चेतनं यज्ञं ते तनवावहै
वेदी नीट तयार करू द्या, अग्नी पुढ्यात प्रज्वलित करू द्या. तिथे अमृताचं भान घेऊन, तुझ्यासाठी यज्ञ अर्पण करू या.
त्वमीशिषे वसुपते वसूनां त्वं मित्राणां मित्रपते धेष्ठः । इन्द्र त्वं मरुद्भिः सं वदस्वाध प्राशान ऋतुथा हवींषि
तूच संपत्तीचा स्वामी, धनाचा मालक; तूच मित्रांचा श्रेष्ठ, मैत्रीचा अधिपती. हे इंद्रा, मरुतांसोबत बोल, मग योग्य वेळी अर्पण स्वीकार.
प्रति व एना नमसाहमेमि सूक्तेन भिक्षे सुमतिं तुराणाम् । रराणता मरुतो वेद्याभिर्नि हेळो धत्त वि मुचध्वमश्वान्
या स्तोत्राने, नम्रतेने मी तुमच्याकडे येतो, वेगवान मरुतांची कृपा मागतो. हे मरुत, द्यायला योग्य अशी दानं देणारे, दोष दूर करा आणि घोडे मोकळे करा.
एष व स्तोमो मरुतो नमस्वान्हृदा तष्टो मनसा धायि देवाः । उपेमा यात मनसा जुषाणा यूयं हि ष्ठा नमस इद्वृधासः
ही स्तुती, हे मरुत, तुम्हाला नम्रतेने अर्पण करतो, हृदयातून घडवलेली, मनात ठेवलेली. देवांनो, मनाने स्वीकारून इथे या, कारण तुम्ही खरोखर नम्रतेमुळे बळकट होता.
स्तुतासो नो मरुतो मृळयन्तूत स्तुतो मघवा शम्भविष्ठः । ऊर्ध्वा नः सन्तु कोम्या वनान्यहानि विश्वा मरुतो जिगीषा
मरुतांनी, ज्यांची स्तुती केली आहे, त्यांनी आमच्यावर कृपा करावी, आणि स्तुती केलेल्या, दयाळू मघवानानेही तसंच करावं. आमची रम्य वनं उभी राहो, आणि मरुतांनी दररोज आम्हाला विजय मिळवून द्यावा.
अस्मादहं तविषादीषमाण इन्द्राद्भिया मरुतो रेजमानः । युष्मभ्यं हव्या निशितान्यासन्तान्यारे चकृमा मृळता नः
या सामर्थ्यापासून मी संरक्षण मागतो, इंद्राच्या भीतीने, हे मरुत, मी पळतो आहे. ती तीक्ष्ण अर्पणं तुमच्यासाठी असू द्या; आम्ही वेगळं वागलो आहोत—आमच्यावर कृपा करा.
येन मानासश्चितयन्त उस्रा व्युष्टिषु शवसा शश्वतीनाम् । स नो मरुद्भिर्वृषभ श्रवो धा उग्र उग्रेभि स्थविरः सहोदाः
ज्याच्या सामर्थ्याने सकाळी उजाडतात, उषा तेजाने फुलते, तो नेहमी टिकणारा बलवान—तो मरुतांसोबत वृषभ आम्हाला कीर्ती देवो, तो उग्र, उग्रांसोबत कायमचा सोबती.
त्वं पाहीन्द्र सहीयसो नॄन्भवा मरुद्भिरवयातहेळाः । सुप्रकेतेभिः सासहिर्दधानो विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे इंद्रा, अधिक बलवानांसोबत आम्हाला वाचव; मरुतांसोबत राहा, दोष दूर करा. चांगली दिशा दाखवणारे, विजयी, आम्ही हे दीर्घायुषी, विजयी लोक जाणू दे.
चित्रो वोऽस्तु यामश्चित्र ऊती सुदानवः । मरुतो अहिभानवः
तुमचं येणं तेजस्वी असो, तुमचं सहाय्यही तेजस्वी असो, दानशूर मरुतांनो, नागासारखी चमक तुमच्यात आहे.
आरे सा वः सुदानवो मरुत ऋञ्जती शरुः । आरे अश्मा यमस्यथ
दानशूर मरुतांनो, तुमचं तीक्ष्ण शस्त्र आमच्यापासून दूर असो; बलवानांनो, तुम्ही तो दगड दूर फेकावा.
तृणस्कन्दस्य नु विशः परि वृङ्क्त सुदानवः । ऊर्ध्वान्नः कर्त जीवसे
तृणस्कंदाच्या घराभोवती, दानशूरांनो, तुम्ही रक्षणाचा कवच पसरता; आम्हाला सरळ उभं करा, जीवनासाठी.