परा शुभ्रा अयासो यव्या साधारण्येव मरुतो मिमिक्षुः । न रोदसी अप नुदन्त घोरा जुषन्त वृधं सख्याय देवाः
ते तेजस्वी, वेगवान मरुतगण एकत्र मार्गावर निघाले आहेत. ते भयंकर असूनही पृथ्वी आणि आकाश दूर लोटत नाहीत; देवता वृद्धांनाही मैत्रीसाठी स्वीकारतात.
जोषद्यदीमसुर्या सचध्यै विषितस्तुका रोदसी नृमणाः । आ सूर्येव विधतो रथं गात्त्वेषप्रतीका नभसो नेत्या
जेव्हा तो सूर्याशी एकत्र येण्याची इच्छा करतो, तेव्हा त्याचा वेगवान आणि गौरवशाली स्वरूपाने तो दोन्ही जगांना आपल्या सामर्थ्याने भरून टाकतो. सूर्याप्रमाणेच तो कुशलतेने रथ चालवतो, त्याचा तेजस्वी रूप आकाशातून मार्गदर्शन करते.
आस्थापयन्त युवतिं युवानः शुभे निमिश्लां विदथेषु पज्राम् । अर्को यद्वो मरुतो हविष्मान्गायद्गाथं सुतसोमो दुवस्यन्
तरुणांनी सुंदर आणि डोळे मिचकावणाऱ्या त्या तरुणीला सभांमध्ये पुढे आणले; जेव्हा तुम्हा मरुतांसाठी यज्ञगीत गायलं जातं, तेव्हा सोम पिळणारे भक्तिभावाने ते स्तोत्र गातात.
प्र तं विवक्मि वक्म्यो य एषां मरुतां महिमा सत्यो अस्ति । सचा यदीं वृषमणा अहंयु स्थिरा चिज्जनीर्वहते सुभागाः
मी त्यांच्या त्या महानतेचे वर्णन करतो, जी खरोखरच मरुतांची महिमा आहे; जेव्हा हे बलवान एकत्र येतात, तेव्हा त्यांच्या सामर्थ्याने अगदी स्थिर आणि भाग्यवान जन्मलेलेही पुढे नेले जातात.
पान्ति मित्रावरुणाववद्याच्चयत ईमर्यमो अप्रशस्तान् । उत च्यवन्ते अच्युता ध्रुवाणि वावृध ईं मरुतो दातिवारः
मित्र आणि वरुण दोषांपासून रक्षण करतात, आणि यम अयोग्यांना दूर करतो; अगदी स्थिर आणि अढळ गोष्टीही हलतात, कारण उदार मरुत आपली दाने वाढवतात.
नही नु वो मरुतो अन्त्यस्मे आरात्ताच्चिच्छवसो अन्तमापुः । ते धृष्णुना शवसा शूशुवांसोऽर्णो न द्वेषो धृषता परि ष्ठुः
खरंच, मरुतांनो, तुमच्यातला कुणीही आमच्यासाठी शेवटचा नाही; अगदी दूरवरूनही तुमचं सामर्थ्य मर्यादेपर्यंत पोहोचतं; धाडसी शक्तीने, चमकत, तुम्ही लाटा सारखे गर्जता, कठोरपणे सर्वत्र सामर्थ्याने वेढता.
वयमद्येन्द्रस्य प्रेष्ठा वयं श्वो वोचेमहि समर्ये । वयं पुरा महि च नो अनु द्यून्तन्न ऋभुक्षा नरामनु ष्यात्
आज आपण इंद्राचे आवडते आहोत, आणि उद्या स्पर्धेत आपण बोलू; पूर्वी आणि पुढेही, ऋभू नावाचे श्रेष्ठ पुरुष आपल्याला साथ देतात.
एष व स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
ही स्तुती, हे गीत, मरुतांनो, कवी मांदार्य यांच्याकडून आहे, जे सन्मानास पात्र आहेत; हे आमच्या संततीला लाभो, आपण हे दीर्घायुषी लोक ओळखू.
यज्ञायज्ञा वः समना तुतुर्वणिर्धियंधियं वो देवया उ दधिध्वे । आ वोऽर्वाचः सुविताय रोदस्योर्महे ववृत्यामवसे सुवृक्तिभिः
यज्ञामागून यज्ञ करत, एकत्रित मनाने, तुम्ही देवांनी ज्ञान पसरवलं; आम्ही तुम्हाला जवळून शुभ लाभासाठी, बलवान स्तोत्रांनी, मोठ्या मदतीसाठी बोलावतो.
वव्रासो न ये स्वजाः स्वतवस इषं स्वरभिजायन्त धूतयः । सहस्रियासो अपां नोर्मय आसा गावो वन्द्यासो नोक्षणः
जसे वासरू आपल्या स्वतःच्या शक्तीने जन्मतात, तसे त्या प्रवाहांनी पोषण आणि प्रकाश निर्माण केला; बलवान, त्या पाण्यावर फिरतात, या गायी स्तुतीस पात्र आहेत, कधीही थांबत नाहीत.
सोमासो न ये सुतास्तृप्तांशवो हृत्सु पीतासो दुवसो नासते । ऐषामंसेषु रम्भिणीव रारभे हस्तेषु खादिश्च कृतिश्च सं दधे
जसे पिळलेले, तृप्त सोम, तसे ते हृदयात पितात, ते पुण्यवान बसतात; त्यांच्या देहात, जाड वेलीसारखी, त्यांना आनंद मिळतो, त्यांच्या हातात अन्न आणि काम एकत्र ठेवले आहे.
अव स्वयुक्ता दिव आ वृथा ययुरमर्त्याः कशया चोदत त्मना । अरेणवस्तुविजाता अचुच्यवुर्दृळ्हानि चिन्मरुतो भ्राजदृष्टयः
स्वतः जुळवलेले, अमर देव आकाशातून वेगाने आले, स्वतःच्या इच्छेने प्रेरित होऊन; धुळीतून जन्मलेले, मरुत तेजस्वी दृष्टीने अगदी स्थिर गोष्टीही हलवतात.
को वोऽन्तर्मरुत ऋष्टिविद्युतो रेजति त्मना हन्वेव जिह्वया । धन्वच्युत इषां न यामनि पुरुप्रैषा अहन्यो नैतशः
तुमच्यातला कोण मरुत, आतून वीज चमकवतो, स्वतःच्या इच्छेने हलवतो, जशी जीभ आपटते; वाळूतून फिरतो, पोषणाच्या शोधात, अनेक वाटांनी, लहान पिल्लासारखा इकडे तिकडे जातो.
क्व स्विदस्य रजसो महस्परं क्वावरं मरुतो यस्मिन्नायय । यच्च्यावयथ विथुरेव संहितं व्यद्रिणा पतथ त्वेषमर्णवम्
खरंच, या विशाल जगाचा काठ कुठे आहे, कुठे आहे ते आश्रय जिथे मरुत पोहोचले; जेव्हा तुम्ही एकत्र गोष्टी हलवता, जणू वाऱ्याने निवडता, तेव्हा तुम्ही मोठ्या समुद्रावर वेगाने उडता.
सातिर्न वोऽमवती स्वर्वती त्वेषा विपाका मरुतः पिपिष्वती । भद्रा वो रातिः पृणतो न दक्षिणा पृथुज्रयी असुर्येव जञ्जती
तुमचं रक्षण मदतीचं आहे, प्रकाशाने भरलेलं, प्रखर, परिपक्व, मरुतांनो, पोषणाची इच्छा असलेलं; तुमचं उदार देणं शुभ आहे, देणाऱ्यासारखं, मोठं, सामर्थ्यवान, जणू स्वामीसारखं, अस्वस्थ.
प्रति ष्टोभन्ति सिन्धवः पविभ्यो यदभ्रियां वाचमुदीरयन्ति । अव स्मयन्त विद्युतः पृथिव्यां यदी घृतं मरुतः प्रुष्णुवन्ति
नद्यांमध्ये वाऱ्यांना प्रतिसाद देत गूंजते, जेव्हा त्या भरपूर वाणी बोलतात; विजा पृथ्वीवर चमकतात, जेव्हा मरुत तूप शिंपडतात.
असूत पृश्निर्महते रणाय त्वेषमयासां मरुतामनीकम् । ते सप्सरासोऽजनयन्ताभ्वमादित्स्वधामिषिरां पर्यपश्यन्
पृश्नीने मोठ्या युद्धासाठी, मरुतांच्या प्रखर सैन्याचा जन्म दिला; ते चमकणारे, पाणी निर्माण करतात, पोषणाच्या शोधात, सर्वत्र अर्पण पाहतात.
एष व स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
ही स्तुती, हे गीत, मरुतांनो, कवी मांदार्य यांच्याकडून आहे, जे सन्मानास पात्र आहेत; हे आमच्या संततीला लाभो, आपण हे दीर्घायुषी लोक ओळखू.
महश्चित्त्वमिन्द्र यत एतान्महश्चिदसि त्यजसो वरूता । स नो वेधो मरुतां चिकित्वान्सुम्ना वनुष्व तव हि प्रेष्ठा
इंद्रा, तू महान आहेस, आणि तुझ्यापासून हे बलाढ्य मरुत आले; तू सामर्थ्यवानांचा रक्षक आहेस; ज्ञानी सृष्टीकर्ता, मरुतांना जाणणारा, आम्हाला कृपा देवो, कारण आम्ही तुझे आवडते आहोत.
अयुज्रन्त इन्द्र विश्वकृष्टीर्विदानासो निष्षिधो मर्त्यत्रा । मरुतां पृत्सुतिर्हासमाना स्वर्मीळ्हस्य प्रधनस्य सातौ
हे इंद्रा, ज्या ज्या रथांना जोतलेलं नाही, त्यांनी सगळ्या लोकांना हालवून टाकलं; जे ज्ञानी आहेत, त्यांना माणसांनी थांबवता येत नाही. मरुतांची ही स्पर्धा, सूर्यप्रकाशाने उजळणारी, या युद्धात विजयासाठी चमकत आहे.
अम्यक्सा त इन्द्र ऋष्टिरस्मे सनेम्यभ्वं मरुतो जुनन्ति । अग्निश्चिद्धि ष्मातसे शुशुक्वानापो न द्वीपं दधति प्रयांसि
हे इंद्रा, तुझं रक्षण आमच्यासाठी इथेच आहे; मरुत आपली ताकद वापरून शत्रूला दूर लोटतात. अग्नीही, तेजाने प्रज्वलित होऊन, तुझ्या बाजूने उभा राहतो; जसं पाणी बेटाला वाहून नेतं, तसं ते तुझे मार्ग पुढे नेतात.
त्वं तू न इन्द्र तं रयिं दा ओजिष्ठया दक्षिणयेव रातिम् । स्तुतश्च यास्ते चकनन्त वायो स्तनं न मध्वः पीपयन्त वाजैः
हे इंद्रा, तू आम्हाला ती बलवान संपत्ती दे, जी दान करणाऱ्याने द्यावी, जशी कौशल्याची मिळकत मिळते. आणि ज्या वाऱ्यांना तू स्तुती केलीस, हे वायू, ते मधासारख्या प्रवाहांनी छाती धनाने भरतात.
त्वे राय इन्द्र तोशतमाः प्रणेतारः कस्य चिदृतायोः । ते षु णो मरुतो मृळयन्तु ये स्मा पुरा गातूयन्तीव देवाः
हे इंद्रा, तुझ्यातच सर्वात आनंददायक संपत्ती ठेवलेली आहे, जे धर्माचे मार्गदर्शक आहेत, कोणतेही असोत. ते मरुत आमच्यावर कृपा करो, जे पूर्वीपासून देवांसारखे नेहमी वाट दाखवत आले आहेत.
प्रति प्र याहीन्द्र मीळ्हुषो नॄन्महः पार्थिवे सदने यतस्व । अध यदेषां पृथुबुध्नास एतास्तीर्थे नार्यः पौंस्यानि तस्थुः
हे इंद्रा, उदार माणसांकडे ये, पृथ्वीवरील या स्थानात मोठेपणासाठी प्रयत्न कर. कारण इथे, रुंद पाया असलेले हे श्रेष्ठ लोक, शौर्याच्या वाटेवर ठाम उभे आहेत.
प्रति घोराणामेतानामयासां मरुतां शृण्व आयतामुपब्दिः । ये मर्त्यं पृतनायन्तमूमैरृणावानं न पतयन्त सर्गैः
हे इंद्रा, या भयंकर आणि थकवा न येणाऱ्या मरुतांचा आवाज ऐक; त्यांचं उत्तर जवळ येऊ दे. ते आपली ताकद वापरून, युद्धासाठी निघालेल्या माणसाला कोसळू देत नाहीत, तर त्याला आपल्या सामर्थ्याने वाचवतात.
त्वं मानेभ्य इन्द्र विश्वजन्या रदा मरुद्भिः शुरुधो गोअग्राः । स्तवानेभि स्तवसे देव देवैर्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम्
हे इंद्रा, मरुतांसोबत, जो तुला स्तुती करतो त्याला सर्व प्रकारचं धन दे, बैलासारखी ताकद देणारा. या स्तोत्रांनी, देवांमध्ये देव, तुझी स्तुती होते; आम्हाला हे दीर्घायुषी, विजयी लोक समजू दे.
न नूनमस्ति नो श्वः कस्तद्वेद यदद्भुतम् । अन्यस्य चित्तमभि संचरेण्यमुताधीतं वि नश्यति
खरंतर आज किंवा उद्या असं काही नाही; कोण जाणे काय अद्भुत आहे? दुसऱ्याचं मन समजणं कठीण आहे; शिकलेली गोष्टही कधी हरवते.
किं न इन्द्र जिघांससि भ्रातरो मरुतस्तव । तेभिः कल्पस्व साधुया मा नः समरणे वधीः
हे इंद्रा, तू आम्हाला का दुखावू इच्छितोस? मरुत तुझे भाऊ आहेत. त्यांच्या सोबत चांगुलपणाने वाग, युद्धात आम्हाला मारू नकोस.
किं नो भ्रातरगस्त्य सखा सन्नति मन्यसे । विद्मा हि ते यथा मनोऽस्मभ्यमिन्न दित्ससि
हे भाऊ अगस्त्य, तू मित्र असूनही आमच्याबद्दल वाईट का विचार करतोस? आम्हाला तुझं मन माहित आहे—तू आम्हाला द्यावंसं वाटत नाही, हे आम्ही जाणतो.
अरं कृण्वन्तु वेदिं समग्निमिन्धतां पुरः । तत्रामृतस्य चेतनं यज्ञं ते तनवावहै
वेदी नीट तयार करू द्या, अग्नी पुढ्यात प्रज्वलित करू द्या. तिथे अमृताचं भान घेऊन, तुझ्यासाठी यज्ञ अर्पण करू या.