अध ग्मन्ता नहुषो हवं सूरेः श्रोता राजानो अमृतस्य मन्द्राः । नभोजुवो यन्निरवस्य राधः प्रशस्तये महिना रथवते
मग नहुष प्रभूच्या आवाहनाला येईल, राजे, अमृतासारखे आनंददायक, ऐकतील. जेव्हा रथवान आपल्या स्तुतीसाठी संपत्ती आणतो, तेव्हा तो मोठेपणानं येतो.
एतं शर्धं धाम यस्य सूरेरित्यवोचन्दशतयस्य नंशे । द्युम्नानि येषु वसुताती रारन्विश्वे सन्वन्तु प्रभृथेषु वाजम्
हा तो समूह आहे, प्रभूचं क्षेत्र आहे, असं नहुषांच्या सभेत सांगितलं. ज्यांच्यात कीर्ती आणि संपत्तीचं दान आहे, सर्वांनी स्पर्धेत सामर्थ्य प्रकट करावं.
मन्दामहे दशतयस्य धासेर्द्विर्यत्पञ्च बिभ्रतो यन्त्यन्ना । किमिष्टाश्व इष्टरश्मिरेत ईशानासस्तरुष ऋञ्जते नॄन्
आम्ही नहुषांच्या क्षेत्रात आनंद घेतो, दोनदा पाच घेऊन ते अन्नासाठी जातात. कोणते हवे असलेले घोडे, कोणत्या हव्याशा किरणा; स्वामी, उत्साहीपणे, लोकांना पुढे नेतात.
हिरण्यकर्णं मणिग्रीवमर्णस्तन्नो विश्वे वरिवस्यन्तु देवाः । अर्यो गिरः सद्य आ जग्मुषीरोस्राश्चाकन्तूभयेष्वस्मे
सोन्याचे कान, रत्नजडित गळा असलेला अर्ण, सर्व देवांनी आम्हाला मार्ग दाखवावा. श्रेष्ठ गीते त्वरित आली आहेत, आणि किरणे दोघांसाठी चमकली आहेत.
चत्वारो मा मशर्शारस्य शिश्वस्त्रयो राज्ञ आयवसस्य जिष्णोः । रथो वां मित्रावरुणा दीर्घाप्साः स्यूमगभस्तिः सूरो नाद्यौत्
चार वेगवान घोडे रथाला जोडले आहेत, तीन शक्ती विजयी राजाच्या आहेत. मित्र आणि वरुण यांचा रथ दीर्घ जलयुक्त आहे, त्याचं जू मजबूत आहे, आणि सूर्य त्याचा मार्गदर्शक आहे.
पृथू रथो दक्षिणाया अयोज्यैनं देवासो अमृतासो अस्थुः । कृष्णादुदस्थादर्या विहायाश्चिकित्सन्ती मानुषाय क्षयाय
दक्षिण दिशेचा विशाल रथ जुंपला गेला; अमर देवता त्यावर उभे राहिले. आर्य अंधारातून वर आला, ते मागे सोडून, मानवांच्या निवासासाठी जाण्याचा प्रयत्न केला.
पूर्वा विश्वस्माद्भुवनादबोधि जयन्ती वाजं बृहती सनुत्री । उच्चा व्यख्यद्युवतिः पुनर्भूरोषा अगन्प्रथमा पूर्वहूतौ
ती सर्व जगांपेक्षा आधी जागी झाली, विजयी, महान आणि उदार, विजय घेऊन आली. ती तरुणी, तेजस्वी, पुन्हा उगवली; उषा पहिल्या आवाहनात प्रथम आली.
यदद्य भागं विभजासि नृभ्य उषो देवि मर्त्यत्रा सुजाते । देवो नो अत्र सविता दमूना अनागसो वोचति सूर्याय
हे देवी उषे, आज तू माणसांमध्ये आपला भाग वाटतेस, त्या वेळी, देव साविता इथे आम्हांला सूर्यापुढे निष्पाप ठरवो.
गृहंगृहमहना यात्यच्छा दिवेदिवे अधि नामा दधाना । सिषासन्ती द्योतना शश्वदागादग्रमग्रमिद्भजते वसूनाम्
ती रोज सकाळी प्रत्येक घरात येते, आपले नाव घेऊन उजाडते; नेहमीच प्रकाशमान राहून, ती देण्याची इच्छा ठेवते आणि प्रत्येक ठिकाणी संपत्ती वाटते.
भगस्य स्वसा वरुणस्य जामिरुषः सूनृते प्रथमा जरस्व । पश्चा स दघ्या यो अघस्य धाता जयेम तं दक्षिणया रथेन
भगाचा बहीण, वरुणाची नातेवाईक, उषा, तू गोड स्तुतीत प्रथम आनंद मान; जो वाईटाचा भाग देतो तो मागे राहो—आपण उजव्या रथाने त्याच्यावर विजय मिळवूया.
उदीरतां सूनृता उत्पुरंधीरुदग्नयः शुशुचानासो अस्थुः । स्पार्हा वसूनि तमसापगूळ्हाविष्कृण्वन्त्युषसो विभातीः
गोड बोलणारे आणि उदार देणारे उठोत; तेजस्वी अग्नी प्रज्वलित झाले आहेत. जे सुंदर धन अंधारात लपले होते, ते उषा आता प्रकट करते.
अपान्यदेत्यभ्यन्यदेति विषुरूपे अहनी सं चरेते । परिक्षितोस्तमो अन्या गुहाकरद्यौदुषाः शोशुचता रथेन
एक जाते, दुसरी येते—ही दोन वेगवेगळ्या रूपात एकत्र फिरतात; एकीने आपल्या रथाने अंधार दूर केला, तर दुसरी उषा उजळते.
सदृशीरद्य सदृशीरिदु श्वो दीर्घं सचन्ते वरुणस्य धाम । अनवद्यास्त्रिंशतं योजनान्येकैका क्रतुं परि यन्ति सद्यः
आजसुद्धा तशीच, उद्यासुद्धा तशीच, त्या वरुणाच्या दीर्घ आणि अखंड नियमाचा पाठपुरावा करतात; निर्दोष, प्रत्येकी तीस योजनांचा वेग घेतात आणि आपला मार्ग पूर्ण करतात.
जानत्यह्नः प्रथमस्य नाम शुक्रा कृष्णादजनिष्ट श्वितीची । ऋतस्य योषा न मिनाति धामाहरहर्निष्कृतमाचरन्ती
ती पहिल्या दिवसाचे नाव जाणते; उजळ ती काळ्या अंधारातून पांढरी जन्मते. सत्याची कन्या आपल्या मार्गाचा भंग करत नाही, दररोज ठरल्याप्रमाणे चालते.
कन्येव तन्वा शाशदानाँ एषि देवि देवमियक्षमाणम् । संस्मयमाना युवतिः पुरस्तादाविर्वक्षांसि कृणुषे विभाती
जशी एखादी कन्या स्वतःला सजवते, तशी तू देवी, देवाकडे जाण्यास निघतेस; आठवण ठेवून, ही तरुणी पुढे येते आणि तू उजळल्यावर वाटा स्पष्ट करतेस.
सुसंकाशा मातृमृष्टेव योषाविस्तन्वं कृणुषे दृशे कम् । भद्रा त्वमुषो वितरं व्युच्छ न तत्ते अन्या उषसो नशन्त
जशी आईने सजवलेली वधू तेजस्वी दिसते, तशी तू आपले रूप सुंदर करतेस; शुभेच्छा देणाऱ्या उषे, आपले प्रकाश सर्वत्र पसरव—इतर उषा तुझ्यापूर्वी नाहीशा होऊ नयेत.
अश्वावतीर्गोमतीर्विश्ववारा यतमाना रश्मिभिः सूर्यस्य । परा च यन्ति पुनरा च यन्ति भद्रा नाम वहमाना उषासः
घोड्यांनी आणि गायींनी समृद्ध, सर्वांना देणाऱ्या, सूर्याच्या किरणांसह प्रयत्न करणाऱ्या, या उषा पुढे जातात आणि पुन्हा परत येतात, शुभ नाव घेऊन.
ऋतस्य रश्मिमनुयच्छमाना भद्रम्भद्रं क्रतुमस्मासु धेहि । उषो नो अद्य सुहवा व्युच्छास्मासु रायो मघवत्सु च स्युः
सत्याच्या मार्गाने किरणांनी चालणाऱ्या उषे, आम्हांला उत्तम संकल्प दे; आज आमच्यासाठी उजाड, दयाळू हो—समृद्धी आमच्याकडे आणि उदार लोकांत असो.
उषा उच्छन्ती समिधाने अग्ना उद्यन्सूर्य उर्विया ज्योतिरश्रेत् । देवो नो अत्र सविता न्वर्थं प्रासावीद्द्विपत्प्र चतुष्पदित्यै
उषा उगवून अग्नी प्रज्वलित करते; सूर्य वर चढतो आणि प्रकाश सर्वत्र पसरतो. इथे देव साविता आपल्या कल्याणाची व्यवस्था करतो, दोन पायांच्या आणि चार पायांच्या सर्वांसाठी.
अमिनती दैव्यानि व्रतानि प्रमिनती मनुष्या युगानि । ईयुषीणामुपमा शश्वतीनामायतीनां प्रथमोषा व्यद्यौत्
ती दैवी नियमांचे उल्लंघन करत नाही, ना माणसांच्या मार्गांचा भंग करते; येणाऱ्यांमध्ये आणि जाणाऱ्यांमध्ये, उषा, सर्वांत पहिली, शाश्वततेसारखी चमकते.
एषा दिवो दुहिता प्रत्यदर्शि ज्योतिर्वसाना समना पुरस्तात् । ऋतस्य पन्थामन्वेति साधु प्रजानतीव न दिशो मिनाति
ही दिव्याची कन्या, प्रकाशाने सजलेली, पुढे एकत्र येते; ती सत्याचा चांगला मार्ग धरते आणि दिशांचा विसर पडू देत नाही.
उपो अदर्शि शुन्ध्युवो न वक्षो नोधा इवाविरकृत प्रियाणि । अद्मसन्न ससतो बोधयन्ती शश्वत्तमागात्पुनरेयुषीणाम्
ती जशी शुद्ध स्त्रीचे वक्षस्थळ दिसते, तशी प्रकट होते; कुशल पत्नीप्रमाणे प्रिय रूप दाखवते; झोपलेल्यांना जागं करते आणि पुन्हा पुन्हा येते, नेहमीच येणाऱ्यांमध्ये सर्वांत स्थिर.
पूर्वे अर्धे रजसो अप्त्यस्य गवां जनित्र्यकृत प्र केतुम् । व्यु प्रथते वितरं वरीय ओभा पृणन्ती पित्रोरुपस्था
तेजस्वी प्रदेशाच्या पहिल्या भागात, गायींची जननी चिन्ह दाखवते; ती सर्वत्र पसरते, समृद्धी देते आणि दोन्ही पालकांचे कुशीत भर घालते.
एवेदेषा पुरुतमा दृशे कं नाजामिं न परि वृणक्ति जामिम् । अरेपसा तन्वा शाशदाना नार्भादीषते न महो विभाती
हीच सर्वांत उदार, सर्वांना दिसते; ती नवजात किंवा पतीला दूर करत नाही. निष्कलंक, स्वतःला सजवलेली, ती मुलाला किंवा मोठ्याला घाबरत नाही, उजळते.
अभ्रातेव पुंस एति प्रतीची गर्तारुगिव सनये धनानाम् । जायेव पत्य उशती सुवासा उषा हस्रेव नि रिणीते अप्सः
ती जशी ढग पुरुषाकडे येतो, तशी येते; जशी संपत्ती मिळवणाऱ्यासाठी विहीर खणलेली असते, तशी; जशी पत्नी पतीकडे, सजलेली आणि उत्सुक, तशी उषा, तेजस्वी कळपासारखी, पाणी सोडते.
स्वसा स्वस्रे ज्यायस्यै योनिमारैगपैत्यस्याः प्रतिचक्ष्येव । व्युच्छन्ती रश्मिभिः सूर्यस्याञ्ज्यङ्क्ते समनगा इव व्राः
ज्येष्ठ बहिणीकडे लहान बहिण जशी आपल्या घराकडे परत येते, तशी ती सूर्याच्या किरणांनी उजळून, शोभिवंत दिसते. जणू स्त्रियांचे जथ्थे एकत्र येतात, तशी ती सजलेली भासते.
आसां पूर्वासामहसु स्वसॄणामपरा पूर्वामभ्येति पश्चात् । ताः प्रत्नवन्नव्यसीर्नूनमस्मे रेवदुच्छन्तु सुदिना उषासः
या उषा म्हणजे एकमेकींच्या मागोमाग येणाऱ्या बहिणी आहेत; मागची उषा नेहमी पुढच्या उषेला अनुसरते. जशा जुन्या उषा उदयास येत, तशाच या नित्य नवीन उषा आपल्यासाठी संपत्ती आणि शुभ दिवस घेऊन याव्यात.
प्र बोधयोषः पृणतो मघोन्यबुध्यमानाः पणयः ससन्तु । रेवदुच्छ मघवद्भ्यो मघोनि रेवत्स्तोत्रे सूनृते जारयन्ती
हे उषे, तू आम्हाला आपल्या संपत्तीने जागे कर. जे अजून जागे झाले नाहीत, त्यांनाही जागे कर. उदयास ये, दानशूरांसाठी संपत्ती घेऊन ये, आणि गाण्याला व सत्य बोलण्याला फळ दे.
अवेयमश्वैद्युवतिः पुरस्ताद्युङ्क्ते गवामरुणानामनीकम् । वि नूनमुच्छादसति प्र केतुर्गृहंगृहमुप तिष्ठाते अग्निः
ही अश्वांनी समृद्ध, तरुण उषा, पुढे लाल गायींना जुळवते, कळपातील अग्रगण्य. ती उगवताच तिचा झेंडा फडकतो, आणि अग्नी प्रत्येक घरात उभा राहतो.
उत्ते वयश्चिद्वसतेरपप्तन्नरश्च ये पितुभाजो व्युष्टौ । अमा सते वहसि भूरि वाममुषो देवि दाशुषे मर्त्याय
पक्षीदेखील आपल्या घरट्यातून उडून गेले, आणि जे पुरुष वडिलांसोबत अर्पणात सहभागी होतात, तेही उषेच्या प्रकाशात उठतात. हे देवी उषा, तू आपल्या भक्ताला, घरात राहणाऱ्या माणसाला भरपूर संपत्ती देतेस.