अध प्र जज्ञे तरणिर्ममत्तु प्र रोच्यस्या उषसो न सूरः । इन्दुर्येभिराष्ट स्वेदुहव्यैः स्रुवेण सिञ्चञ्जरणाभि धाम
मग तो वेगवान देवता जन्मला, त्याने आनंद मानावा; तो उषेप्रमाणे तेजाने चमकतो. हे इंद्रा, योग्य यज्ञकर्त्यांसह, चमच्याने आणि प्रवाहांनी सोमरस घरात ओता.
स्विध्मा यद्वनधितिरपस्यात्सूरो अध्वरे परि रोधना गोः । यद्ध प्रभासि कृत्व्याँ अनु द्यूननर्विशे पश्विषे तुराय
जेव्हा वनात, यज्ञाच्या वेळी, तेजस्वी सूर्य गायीच्या कुंपणाभोवती फिरला; जेव्हा तू आपल्या कृत्यांनी, दिवसांनंतर, माणसांसाठी, गायींसाठी आणि बळासाठी तेज दाखवतोस.
अष्टा महो दिव आदो हरी इह द्युम्नासाहमभि योधान उत्सम् । हरिं यत्ते मन्दिनं दुक्षन्वृधे गोरभसमद्रिभिर्वाताप्यम्
महास्वरगातून आठ, तेजस्वी, येथे स्पर्धेसाठी जलाशयाजवळ आले आहेत. तुझ्या आनंददायक पेयाचे, तांबड्या रंगाच्या, त्यांनी गायीच्या वाढीसाठी, वासरासाठी, दगडांनी मिसळण्यासाठी दूध काढले.
त्वमायसं प्रति वर्तयो गोर्दिवो अश्मानमुपनीतमृभ्वा । कुत्साय यत्र पुरुहूत वन्वञ्छुष्णमनन्तैः परियासि वधैः
तू लोखंडाचा मार्ग, गायीचा मार्ग, आणि कुशलांनी आकाशातून आणलेला दगड परत वळवला. तिथे, कुत्सासाठी, हे बहुप्रार्थित देवता, तू शुष्णाला अनंत शस्त्रांनी जिंकलेस आणि ठार केलेस.
पुरा यत्सूरस्तमसो अपीतेस्तमद्रिवः फलिगं हेतिमस्य । शुष्णस्य चित्परिहितं यदोजो दिवस्परि सुग्रथितं तदादः
पूर्वी, जेव्हा सूर्य अंधारातून बाहेर पडला, हे दगड फोडणाऱ्या देवता, त्याने मेघ फोडला, त्याचे अस्त्र मोडले; शुष्णाच्या सामर्थ्यातील जे लपलेले होते, तेही तू, देवता, आकाशाच्या वरती, घट्ट बांधलेले असतानाही, खाली पाडलेस.
अनु त्वा मही पाजसी अचक्रे द्यावाक्षामा मदतामिन्द्र कर्मन् । त्वं वृत्रमाशयानं सिरासु महो वज्रेण सिष्वपो वराहुम्
तुझ्या मागे, हे बलाढ्य देवता, मोठ्या शक्तीने आकाश आणि पृथ्वी तुझ्या कृत्याने आनंदले. तू मोठ्या वज्राने, वाहिन्यांमध्ये पडलेल्या वृत्राला ठार केलेस, किल्ला मोडून टाकलास.
त्वमिन्द्र नर्यो याँ अवो नॄन्तिष्ठा वातस्य सुयुजो वहिष्ठान् । यं ते काव्य उशना मन्दिनं दाद्वृत्रहणं पार्यं ततक्ष वज्रम्
तू, हे इंद्रा, माणसांचा प्रमुख, मदतीला येणारा, वाऱ्याचा सर्वोत्तम सारथी आहेस. हुशार कवि उशनाने तुझ्यासाठी आनंददायक, रक्षण करणारा वज्र, वृत्रवधासाठी तयार केला.
त्वं सूरो हरितो रामयो नॄन्भरच्चक्रमेतशो नायमिन्द्र । प्रास्य पारं नवतिं नाव्यानामपि कर्तमवर्तयोऽयज्यून्
तू, हे सूर्य, तांबड्या घोड्यांनी माणसांना पुढे नेतोस, तू चाक फिरवतोस, हे इंद्रा, चालक. तू नव्वद नौका पार नेलीस, यज्ञ न केलेल्यांना आणि न जुंपलेल्या गाड्यांना परत वळवलेस.
त्वं नो अस्या इन्द्र दुर्हणायाः पाहि वज्रिवो दुरितादभीके । प्र नो वाजान्रथ्यो अश्वबुध्यानिषे यन्धि श्रवसे सूनृतायै
तू, हे इंद्रा, या संकटातून, हे वज्रधारी, आमचे रक्षण कर; दुःख आणि संकटापासून वाचव. आम्हाला सामर्थ्य, रथाची कीर्ती, घोड्यांचे जागरण मिळू दे; आम्हाला कीर्ती आणि सुंदर स्तुती मिळू दे.
मा सा ते अस्मत्सुमतिर्वि दसद्वाजप्रमहः समिषो वरन्त । आ नो भज मघवन्गोष्वर्यो मंहिष्ठास्ते सधमादः स्याम
हे उदार देवा, तुझं कृपादृष्टी आमच्यापासून कधीही दूर जाऊ नये. यज्ञाच्या इच्छेनं जे प्रयत्न करतात, त्यांना यश मिळू दे. हे मघवंत, आम्हाला गायींचं आणि समृद्धीचं धन मिळू दे. आम्ही तुझ्यासोबत मोठ्या सहभोजनात सहभागी होऊ दे.
प्र वः पान्तं रघुमन्यवोऽन्धो यज्ञं रुद्राय मीळ्हुषे भरध्वम् । दिवो अस्तोष्यसुरस्य वीरैरिषुध्येव मरुतो रोदस्योः
रघुमन्यांनो, तुम्ही या यज्ञासाठी रुद्राला समर्पण अर्पण करा, त्याला मधुर सोम द्या. आकाशातील वीर मरुतांना, जे धनुर्धारी आहेत, त्यांच्या सामर्थ्याचं स्तवन करा.
पत्नीव पूर्वहूतिं वावृधध्या उषासानक्ता पुरुधा विदाने । स्तरीर्नात्कं व्युतं वसाना सूर्यस्य श्रिया सुदृशी हिरण्यैः
जशी पत्नी पहिली आहुती वाढवते, तशी उषा आणि रात्र, जाणकार असून, पहिल्या आहुतीत वाढ करू देत. त्या तेजस्वी, सुंदर वस्त्रांनी सजलेल्या, सूर्याच्या सोन्यासारख्या तेजानं झळकतात.
ममत्तु नः परिज्मा वसर्हा ममत्तु वातो अपां वृषण्वान् । शिशीतमिन्द्रापर्वता युवं नस्तन्नो विश्वे वरिवस्यन्तु देवाः
जो सर्वत्र व्यापलेला आणि संपत्ती देणारा आहे, तो आमच्यावर प्रसन्न होऊ दे. पाण्यांमध्ये बलवान असा वारा आमच्यावर प्रसन्न होऊ दे. हे इंद्र आणि पर्वता, तुम्ही आम्हाला सुरक्षित ठेवा. सर्व देवांनी आम्हाला मार्ग दाखवावा.
उत त्या मे यशसा श्वेतनायै व्यन्ता पान्तौशिजो हुवध्यै । प्र वो नपातमपां कृणुध्वं प्र मातरा रास्पिनस्यायोः
जे तेजस्वी आणि शुभ्र वस्त्र घालतात, ते आमच्या हाकेला आणि रक्षणासाठी येऊ देत. पाण्यांची संतती आणि वेगवान नद्यांच्या मातांना देखील बोलवा.
आ वो रुवण्युमौशिजो हुवध्यै घोषेव शंसमर्जुनस्य नंशे । प्र वः पूष्णे दावन आँ अच्छा वोचेय वसुतातिमग्नेः
पाण्यांच्या गजर करणाऱ्या संततीला आमंत्रण द्या, जसं अर्जुनाच्या कीर्तीचं गाणं गातात तसं त्यांचं स्तवन करा. पुषण या पोषक देवा आणि अग्नी या धनदायक देवा यांना देखील आवाहन करा.
श्रुतं मे मित्रावरुणा हवेमोत श्रुतं सदने विश्वतः सीम् । श्रोतु नः श्रोतुरातिः सुश्रोतुः सुक्षेत्रा सिन्धुरद्भिः
मित्र आणि वरुण, तुम्ही माझं आवाहन ऐका, आणि तुमच्या सर्वत्र असलेल्या निवासस्थानीही ते ऐका. दानशूर आणि सतत ऐकणारा तो आम्हाला ऐकू दे. सुपीक अशी सिंधू नदी तिच्या पाण्यांसह आम्हाला ऐकू दे.
स्तुषे सा वां वरुण मित्र रातिर्गवां शता पृक्षयामेषु पज्रे । श्रुतरथे प्रियरथे दधानाः सद्यः पुष्टिं निरुन्धानासो अग्मन्
वरुणा आणि मित्रा, मी तुमच्या त्या दानाचं स्तवन करतो, ज्यात शंभर गायींचा कळप आहे. प्रिय आणि प्रसिद्ध रथ घेऊन, ते त्वरित आले आणि समृद्धी घेऊन आले.
अस्य स्तुषे महिमघस्य राधः सचा सनेम नहुषः सुवीराः । जनो यः पज्रेभ्यो वाजिनीवानश्वावतो रथिनो मह्यं सूरिः
महान दान देणाऱ्याच्या संपत्तीचं मी स्तवन करतो; आम्ही नहुषांसोबत बलवान होऊ. जो प्रभू कळपांतून घोडे आणि रथ देतो, तो माझ्यावर उदार आहे.
जनो यो मित्रावरुणावभिध्रुगपो न वां सुनोत्यक्ष्णयाध्रुक् । स्वयं स यक्ष्मं हृदये नि धत्त आप यदीं होत्राभिरृतावा
जो मनुष्य मित्र आणि वरुण यांचा विरोध करतो आणि तुमचं स्तवन करत नाही, त्याला तुम्ही कृपा करत नाही. तो स्वतःच आपल्या हृदयात रोग ठेवतो, जेव्हा तो विधीने अन्याय करतो.
स व्राधतो नहुषो दंसुजूतः शर्धस्तरो नरां गूर्तश्रवाः । विसृष्टरातिर्याति बाळ्हसृत्वा विश्वासु पृत्सु सदमिच्छूरः
स्तुतीमुळे बळ मिळवलेला नहुष, पुरुषांचा नेता आणि कीर्तीने प्रसिद्ध आहे. त्याचं दान मुक्तपणे वाहतं, तो सर्व अडचणींवर मात करतो; प्रत्येक स्पर्धेत तो नेहमीच उत्सुक असतो.
अध ग्मन्ता नहुषो हवं सूरेः श्रोता राजानो अमृतस्य मन्द्राः । नभोजुवो यन्निरवस्य राधः प्रशस्तये महिना रथवते
मग नहुष प्रभूच्या आवाहनाला येईल, राजे, अमृतासारखे आनंददायक, ऐकतील. जेव्हा रथवान आपल्या स्तुतीसाठी संपत्ती आणतो, तेव्हा तो मोठेपणानं येतो.
एतं शर्धं धाम यस्य सूरेरित्यवोचन्दशतयस्य नंशे । द्युम्नानि येषु वसुताती रारन्विश्वे सन्वन्तु प्रभृथेषु वाजम्
हा तो समूह आहे, प्रभूचं क्षेत्र आहे, असं नहुषांच्या सभेत सांगितलं. ज्यांच्यात कीर्ती आणि संपत्तीचं दान आहे, सर्वांनी स्पर्धेत सामर्थ्य प्रकट करावं.
मन्दामहे दशतयस्य धासेर्द्विर्यत्पञ्च बिभ्रतो यन्त्यन्ना । किमिष्टाश्व इष्टरश्मिरेत ईशानासस्तरुष ऋञ्जते नॄन्
आम्ही नहुषांच्या क्षेत्रात आनंद घेतो, दोनदा पाच घेऊन ते अन्नासाठी जातात. कोणते हवे असलेले घोडे, कोणत्या हव्याशा किरणा; स्वामी, उत्साहीपणे, लोकांना पुढे नेतात.
हिरण्यकर्णं मणिग्रीवमर्णस्तन्नो विश्वे वरिवस्यन्तु देवाः । अर्यो गिरः सद्य आ जग्मुषीरोस्राश्चाकन्तूभयेष्वस्मे
सोन्याचे कान, रत्नजडित गळा असलेला अर्ण, सर्व देवांनी आम्हाला मार्ग दाखवावा. श्रेष्ठ गीते त्वरित आली आहेत, आणि किरणे दोघांसाठी चमकली आहेत.
चत्वारो मा मशर्शारस्य शिश्वस्त्रयो राज्ञ आयवसस्य जिष्णोः । रथो वां मित्रावरुणा दीर्घाप्साः स्यूमगभस्तिः सूरो नाद्यौत्
चार वेगवान घोडे रथाला जोडले आहेत, तीन शक्ती विजयी राजाच्या आहेत. मित्र आणि वरुण यांचा रथ दीर्घ जलयुक्त आहे, त्याचं जू मजबूत आहे, आणि सूर्य त्याचा मार्गदर्शक आहे.
पृथू रथो दक्षिणाया अयोज्यैनं देवासो अमृतासो अस्थुः । कृष्णादुदस्थादर्या विहायाश्चिकित्सन्ती मानुषाय क्षयाय
दक्षिण दिशेचा विशाल रथ जुंपला गेला; अमर देवता त्यावर उभे राहिले. आर्य अंधारातून वर आला, ते मागे सोडून, मानवांच्या निवासासाठी जाण्याचा प्रयत्न केला.
पूर्वा विश्वस्माद्भुवनादबोधि जयन्ती वाजं बृहती सनुत्री । उच्चा व्यख्यद्युवतिः पुनर्भूरोषा अगन्प्रथमा पूर्वहूतौ
ती सर्व जगांपेक्षा आधी जागी झाली, विजयी, महान आणि उदार, विजय घेऊन आली. ती तरुणी, तेजस्वी, पुन्हा उगवली; उषा पहिल्या आवाहनात प्रथम आली.
यदद्य भागं विभजासि नृभ्य उषो देवि मर्त्यत्रा सुजाते । देवो नो अत्र सविता दमूना अनागसो वोचति सूर्याय
हे देवी उषे, आज तू माणसांमध्ये आपला भाग वाटतेस, त्या वेळी, देव साविता इथे आम्हांला सूर्यापुढे निष्पाप ठरवो.
गृहंगृहमहना यात्यच्छा दिवेदिवे अधि नामा दधाना । सिषासन्ती द्योतना शश्वदागादग्रमग्रमिद्भजते वसूनाम्
ती रोज सकाळी प्रत्येक घरात येते, आपले नाव घेऊन उजाडते; नेहमीच प्रकाशमान राहून, ती देण्याची इच्छा ठेवते आणि प्रत्येक ठिकाणी संपत्ती वाटते.
भगस्य स्वसा वरुणस्य जामिरुषः सूनृते प्रथमा जरस्व । पश्चा स दघ्या यो अघस्य धाता जयेम तं दक्षिणया रथेन
भगाचा बहीण, वरुणाची नातेवाईक, उषा, तू गोड स्तुतीत प्रथम आनंद मान; जो वाईटाचा भाग देतो तो मागे राहो—आपण उजव्या रथाने त्याच्यावर विजय मिळवूया.