अगच्छतं कृपमाणं परावति पितुः स्वस्य त्यजसा निबाधितम् । स्वर्वतीरित ऊतीर्युवोरह चित्रा अभीके अभवन्नभिष्टयः
तुम्ही दूरदेशी रडणाऱ्याजवळ गेला, जो वडिलांच्या आज्ञेने बांधला गेला होता. अश्विनीदेवता, तुमची सुंदर मदतीची रूपं शोधणाऱ्याच्या समोर प्रकट झाली.
उत स्या वां मधुमन्मक्षिकारपन्मदे सोमस्यौशिजो हुवन्यति । युवं दधीचो मन आ विवासथोऽथा शिरः प्रति वामश्व्यं वदत्
तुमची मधुर मधमाशी, सोमपान करणारी, उशिजाच्या प्रार्थनेने तुम्हाला बोलावते. तुम्ही दधीच्याचं मन बाहेर काढलं आणि मग त्याचं डोकं घोड्याच्या आवाजात बोललं.
युवं पेदवे पुरुवारमश्विना स्पृधां श्वेतं तरुतारं दुवस्यथः । शर्यैरभिद्युं पृतनासु दुष्टरं चर्कृत्यमिन्द्रमिव चर्षणीसहम्
अश्विनीदेवता, तुम्ही पेडूला, श्वेत घोड्यांवर बसणाऱ्या, स्पर्धेत विजयी होणाऱ्या, भरपूर कृपा देता. युद्धात, तुमच्या अस्त्रांनी कठीण गोष्टी सोप्या करता आणि लोकांचे रक्षण करता, जसं इंद्र करतो.
का राधद्धोत्राश्विना वां को वां जोष उभयोः । कथा विधात्यप्रचेताः
अश्विनीदेवता, कोण यज्ञाने तुमचं प्रेम मिळवू शकतो? कोण तुम्हा दोघांना आनंद देऊ शकतो? अज्ञानी माणूस तुमचं पूजन कसं करावं हे कसं ठरवू शकेल?
विद्वांसाविद्दुरः पृच्छेदविद्वानित्थापरो अचेताः । नू चिन्नु मर्ते अक्रौ
ज्ञानी माणूस विचारतो, समजून घेण्यासाठी; अज्ञानी वेगळ्याच रीतीने विचारतो; माणसांतही शंका असते.
ता विद्वांसा हवामहे वां ता नो विद्वांसा मन्म वोचेतमद्य । प्रार्चद्दयमानो युवाकुः
आम्ही, जाणणारे, तुम्हा दोघांना हाक मारतो; तुम्हीही जाणून आज आमचं गाणं ऐका. उत्सुक तरुण तुमच्याकडे आला आहे.
वि पृच्छामि पाक्या न देवान्वषट्कृतस्याद्भुतस्य दस्रा । पातं च सह्यसो युवं च रभ्यसो नः
मी तुम्हाला, अद्भुत अश्विनीदेवता, विचारतो, जसं कोणी देवांना यज्ञातील चमत्काराबद्दल विचारतो. बलवान आणि मदतीसाठी तयार असणारे तुम्ही आम्हाला नेहमीच वाचवा.
प्र या घोषे भृगवाणे न शोभे यया वाचा यजति पज्रियो वाम् । प्रैषयुर्न विद्वान्
तीच गोष्ट, जी भृगूंच्या आवाजात चमकते, जिच्या द्वारे गायक तुमचं स्तवन करतो; दूत, न समजता, ती पुढे पाठवतो.
श्रुतं गायत्रं तकवानस्याहं चिद्धि रिरेभाश्विना वाम् । आक्षी शुभस्पती दन्
मी तकवानाचं गाणं ऐकलं आहे, अश्विनीदेवता, आणि त्यात मला आनंद मिळतो; तुमची डोळे सौंदर्याचे स्वामी आहेत.
युवं ह्यास्तं महो रन्युवं वा यन्निरततंसतम् । ता नो वसू सुगोपा स्यातं पातं नो वृकादघायोः
तुम्हीच मोठ्या संपत्तीचे रक्षक आहात, नेहमी उपस्थित असता; तुम्ही आमचे चांगले राखणारे व्हा, आम्हाला लांडग्यापासून आणि वाईटापासून वाचवा.
मा कस्मै धातमभ्यमित्रिणे नो माकुत्रा नो गृहेभ्यो धेनवो गुः । स्तनाभुजो अशिश्वीः
आमच्या कोणत्याही शत्रूला काही देऊ नका, आमच्या गायी कुठेही किंवा घराबाहेर जाऊ नयेत; त्या पूर्ण दूधाने भरलेल्या आमच्याजवळच राहोत.
दुहीयन्मित्रधितये युवाकु राये च नो मिमीतं वाजवत्यै । इषे च नो मिमीतं धेनुमत्यै
मित्राच्या मैत्रीसाठी, तुमच्या कृपेकरता, हे तरुण अश्विनीदेवता, आम्हाला सामर्थ्यवान संपत्ती द्या; तसेच, आम्हाला पोषणाने परिपूर्ण अशी समृद्धीही द्या.
अश्विनोरसनं रथमनश्वं वाजिनीवतोः । तेनाहं भूरि चाकन
अश्विनीदेवतांचा घोड्यांशिवाय असलेला, सामर्थ्याने भरलेला रथ, त्याच्यामुळे मी वारंवार आनंद अनुभवला आहे.
अयं समह मा तनूह्याते जनाँ अनु । सोमपेयं सुखो रथः
हीच सभा आहे; हे अश्विनीदेवता, आमचे शरीर वाढवा; लोकांमध्ये सोमरस घेऊन येणारा रथ सहज चालवता येतो.
अध स्वप्नस्य निर्विदेऽभुञ्जतश्च रेवतः । उभा ता बस्रि नश्यतः
झोपेच्या थकव्याच्या वेळी आणि वैभवाचा आनंद घेत असताना, हे तेजस्वी अश्विनीदेवता, तुम्ही दोघांनी आम्हाला नेहमीच सुरक्षित ठेवावे.
कदित्था नॄँः पात्रं देवयतां श्रवद्गिरो अङ्गिरसां तुरण्यन् । प्र यदानड्विश आ हर्म्यस्योरु क्रंसते अध्वरे यजत्रः
हे वेगवान देवता, भक्तांच्या प्रार्थना आणि अङ्गिरसांची गीते तुम्ही कधी ऐकणार? यज्ञाच्या वेळी, दानशूराच्या घरात, पूजनीय देवता कधी मोठ्या पावलांनी येणार?
स्तम्भीद्ध द्यां स धरुणं प्रुषायदृभुर्वाजाय द्रविणं नरो गोः । अनु स्वजां महिषश्चक्षत व्रां मेनामश्वस्य परि मातरं गोः
त्याने आकाशाला आधार दिला, पाया घातला; बलाढ्य देवतेने, गायीपासून मिळणारे धन माणसांना दिले. महिषाने आपल्या कुटुंबाचा पाठलाग केला, कळप पाहिले; त्याने घोड्याची आणि गायीची आई मोजली.
नक्षद्धवमरुणीः पूर्व्यं राट् तुरो विशामङ्गिरसामनु द्यून् । तक्षद्वज्रं नियुतं तस्तम्भद्द्यां चतुष्पदे नर्याय द्विपादे
त्याने प्राचीन नियम सोडला नाही, अरुण रंगाच्या आणि पहिल्या राज्यकर्त्याचा पाठपुरावा केला; वेगवान देवतेने अङ्गिरसांच्या मागे दिवसांचे अनुसरण केले. त्याने वज्र तयार केला, सैन्य उभे केले; चारपाय आणि दोनपाय प्राण्यांसाठी आकाशाला आधार दिला.
अस्य मदे स्वर्यं दा ऋतायापीवृतमुस्रियाणामनीकम् । यद्ध प्रसर्गे त्रिककुम्निवर्तदप द्रुहो मानुषस्य दुरो वः
त्याच्या आनंदामुळे, हे सत्यप्रिय देवता, स्वर्गीय गायींची समृद्धी आम्हाला द्या. जेव्हा सुरुवातीला त्रिकुट पर्वत बाजूला झाले, तेव्हा मानवी द्वेष आमच्यापासून दूर ठेवा.
तुभ्यं पयो यत्पितरावनीतां राधः सुरेतस्तुरणे भुरण्यू । शुचि यत्ते रेक्ण आयजन्त सबर्दुघायाः पय उस्रियायाः
हे दयाळू, वेगवान आणि उदार देवता, वडिलांनी काढलेले दूध तुझे आहे. जे शुद्ध दूध सदैव दुध देणाऱ्या गायीने तुला अर्पण केले, तेही तुझेच आहे.
अध प्र जज्ञे तरणिर्ममत्तु प्र रोच्यस्या उषसो न सूरः । इन्दुर्येभिराष्ट स्वेदुहव्यैः स्रुवेण सिञ्चञ्जरणाभि धाम
मग तो वेगवान देवता जन्मला, त्याने आनंद मानावा; तो उषेप्रमाणे तेजाने चमकतो. हे इंद्रा, योग्य यज्ञकर्त्यांसह, चमच्याने आणि प्रवाहांनी सोमरस घरात ओता.
स्विध्मा यद्वनधितिरपस्यात्सूरो अध्वरे परि रोधना गोः । यद्ध प्रभासि कृत्व्याँ अनु द्यूननर्विशे पश्विषे तुराय
जेव्हा वनात, यज्ञाच्या वेळी, तेजस्वी सूर्य गायीच्या कुंपणाभोवती फिरला; जेव्हा तू आपल्या कृत्यांनी, दिवसांनंतर, माणसांसाठी, गायींसाठी आणि बळासाठी तेज दाखवतोस.
अष्टा महो दिव आदो हरी इह द्युम्नासाहमभि योधान उत्सम् । हरिं यत्ते मन्दिनं दुक्षन्वृधे गोरभसमद्रिभिर्वाताप्यम्
महास्वरगातून आठ, तेजस्वी, येथे स्पर्धेसाठी जलाशयाजवळ आले आहेत. तुझ्या आनंददायक पेयाचे, तांबड्या रंगाच्या, त्यांनी गायीच्या वाढीसाठी, वासरासाठी, दगडांनी मिसळण्यासाठी दूध काढले.
त्वमायसं प्रति वर्तयो गोर्दिवो अश्मानमुपनीतमृभ्वा । कुत्साय यत्र पुरुहूत वन्वञ्छुष्णमनन्तैः परियासि वधैः
तू लोखंडाचा मार्ग, गायीचा मार्ग, आणि कुशलांनी आकाशातून आणलेला दगड परत वळवला. तिथे, कुत्सासाठी, हे बहुप्रार्थित देवता, तू शुष्णाला अनंत शस्त्रांनी जिंकलेस आणि ठार केलेस.
पुरा यत्सूरस्तमसो अपीतेस्तमद्रिवः फलिगं हेतिमस्य । शुष्णस्य चित्परिहितं यदोजो दिवस्परि सुग्रथितं तदादः
पूर्वी, जेव्हा सूर्य अंधारातून बाहेर पडला, हे दगड फोडणाऱ्या देवता, त्याने मेघ फोडला, त्याचे अस्त्र मोडले; शुष्णाच्या सामर्थ्यातील जे लपलेले होते, तेही तू, देवता, आकाशाच्या वरती, घट्ट बांधलेले असतानाही, खाली पाडलेस.
अनु त्वा मही पाजसी अचक्रे द्यावाक्षामा मदतामिन्द्र कर्मन् । त्वं वृत्रमाशयानं सिरासु महो वज्रेण सिष्वपो वराहुम्
तुझ्या मागे, हे बलाढ्य देवता, मोठ्या शक्तीने आकाश आणि पृथ्वी तुझ्या कृत्याने आनंदले. तू मोठ्या वज्राने, वाहिन्यांमध्ये पडलेल्या वृत्राला ठार केलेस, किल्ला मोडून टाकलास.
त्वमिन्द्र नर्यो याँ अवो नॄन्तिष्ठा वातस्य सुयुजो वहिष्ठान् । यं ते काव्य उशना मन्दिनं दाद्वृत्रहणं पार्यं ततक्ष वज्रम्
तू, हे इंद्रा, माणसांचा प्रमुख, मदतीला येणारा, वाऱ्याचा सर्वोत्तम सारथी आहेस. हुशार कवि उशनाने तुझ्यासाठी आनंददायक, रक्षण करणारा वज्र, वृत्रवधासाठी तयार केला.
त्वं सूरो हरितो रामयो नॄन्भरच्चक्रमेतशो नायमिन्द्र । प्रास्य पारं नवतिं नाव्यानामपि कर्तमवर्तयोऽयज्यून्
तू, हे सूर्य, तांबड्या घोड्यांनी माणसांना पुढे नेतोस, तू चाक फिरवतोस, हे इंद्रा, चालक. तू नव्वद नौका पार नेलीस, यज्ञ न केलेल्यांना आणि न जुंपलेल्या गाड्यांना परत वळवलेस.
त्वं नो अस्या इन्द्र दुर्हणायाः पाहि वज्रिवो दुरितादभीके । प्र नो वाजान्रथ्यो अश्वबुध्यानिषे यन्धि श्रवसे सूनृतायै
तू, हे इंद्रा, या संकटातून, हे वज्रधारी, आमचे रक्षण कर; दुःख आणि संकटापासून वाचव. आम्हाला सामर्थ्य, रथाची कीर्ती, घोड्यांचे जागरण मिळू दे; आम्हाला कीर्ती आणि सुंदर स्तुती मिळू दे.
मा सा ते अस्मत्सुमतिर्वि दसद्वाजप्रमहः समिषो वरन्त । आ नो भज मघवन्गोष्वर्यो मंहिष्ठास्ते सधमादः स्याम
हे उदार देवा, तुझं कृपादृष्टी आमच्यापासून कधीही दूर जाऊ नये. यज्ञाच्या इच्छेनं जे प्रयत्न करतात, त्यांना यश मिळू दे. हे मघवंत, आम्हाला गायींचं आणि समृद्धीचं धन मिळू दे. आम्ही तुझ्यासोबत मोठ्या सहभोजनात सहभागी होऊ दे.