इदं पित्रे मरुतामुच्यते वचः स्वादोः स्वादीयो रुद्राय वर्धनम् । रास्वा च नो अमृत मर्तभोजनं त्मने तोकाय तनयाय मृळ
हे वचन मरुतांचे वडील रुद्र यांना सांगितले आहे, जे मधुर आहे आणि अधिक गोड आहे, आणि रुद्रासाठी वाढ करणारे आहे. अमर असलेल्या तूं आम्हाला मरणाऱ्यांसाठी लागणारे अन्न दे. आमच्यावर, आमच्या मुलांवर आणि नातवंडांवर कृपा कर.
मा नो महान्तमुत मा नो अर्भकं मा न उक्षन्तमुत मा न उक्षितम् । मा नो वधीः पितरं मोत मातरं मा नः प्रियास्तन्वो रुद्र रीरिषः
आमच्या मोठ्यांना किंवा लहानांना, वाढणाऱ्यांना किंवा वाढून गेलेल्यांना काहीही हानी करू नकोस. आमचे वडील किंवा आई यांना मारू नकोस. रुद्र, आमच्या प्रिय शरीरांना दुखापत करू नकोस.
मा नस्तोके तनये मा न आयौ मा नो गोषु मा नो अश्वेषु रीरिषः । वीरान्मा नो रुद्र भामितो वधीर्हविष्मन्तः सदमित्त्वा हवामहे
आमच्या संततीला, मुलांना किंवा आमच्या आयुष्याला हानी करू नकोस. गुरांमध्ये किंवा घोड्यांमध्ये आम्हाला इजा करू नकोस. रुद्र, आमच्या वीरांना मारू नकोस, हे प्रसिद्ध असलेल्यांनो. आम्ही नेहमी तुझी पूजा करतो.
उप ते स्तोमान्पशुपा इवाकरं रास्वा पितर्मरुतां सुम्नमस्मे । भद्रा हि ते सुमतिर्मृळयत्तमाथा वयमव इत्ते वृणीमहे
मेंढपाळ जसा आपल्या पशूंसाठी गाणी गातो, तशी मी तुझी स्तुती तुझ्यापर्यंत पोहोचवतो. मरुतांचे वडील, आम्हाला तुझे सौम्यपण मिळू दे. तुझा शुभ विचार खरोखरच मंगल आणि दयाळू आहे. म्हणून आम्ही तुलाच निवडतो.
आरे ते गोघ्नमुत पूरुषघ्नं क्षयद्वीर सुम्नमस्मे ते अस्तु । मृळा च नो अधि च ब्रूहि देवाधा च नः शर्म यच्छ द्विबर्हाः
गुरांना किंवा माणसांना मारणाऱ्यांपासून तुझे सौम्यपण दूर राहो, हे वीरांचे स्वामी. तुझी कृपा आमच्यावर असू दे. देवा, आमच्यावर दया कर आणि आमच्यासाठी बोल. हे बलाढ्य, आम्हाला तुझे रक्षण दे.
अवोचाम नमो अस्मा अवस्यवः शृणोतु नो हवं रुद्रो मरुत्वान् । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः
आम्ही तुझ्या चरणी नम्रता व्यक्त केली आहे, तू आमचा मदतीस येणारा आहेस. मरुतांसह असलेला रुद्र आमचे आवाहन ऐकू दे. मित्र, वरुण, अदिती, नदी, पृथ्वी आणि आकाश आमचे काहीही वाईट करू नये.
चित्रं देवानामुदगादनीकं चक्षुर्मित्रस्य वरुणस्याग्नेः । आप्रा द्यावापृथिवी अन्तरिक्षं सूर्य आत्मा जगतस्तस्थुषश्च
देवतांचे तेजस्वी रूप उगवले आहे, जे मित्र, वरुण आणि अग्नीचे डोळे आहे. ते आकाश, पृथ्वी आणि मध्यभाग व्यापून राहिले आहे. सूर्य हे सर्व जगाचे आणि स्थिर-चळत असणाऱ्यांचे आत्मा आहे.
सूर्यो देवीमुषसं रोचमानां मर्यो न योषामभ्येति पश्चात् । यत्रा नरो देवयन्तो युगानि वितन्वते प्रति भद्राय भद्रम्
सूर्य तेजाने उजळत देवी उषेला मागून जसा तरुण पुरुष स्त्रीकडे जातो तसा जातो. तिथे देवांची पूजा करणारे पुरुष चांगल्यासाठी आपापली जूते लावतात.
भद्रा अश्वा हरितः सूर्यस्य चित्रा एतग्वा अनुमाद्यासः । नमस्यन्तो दिव आ पृष्ठमस्थुः परि द्यावापृथिवी यन्ति सद्यः
सूर्याचे घोडे शुभ, पिवळसर आणि तेजस्वी आहेत, सहज वश होणारे आहेत. वंदन करत ते आकाशाच्या पाठीवर चढतात आणि झपाट्याने आकाश-पृथ्वीला पार करतात.
तत्सूर्यस्य देवत्वं तन्महित्वं मध्या कर्तोर्विततं सं जभार । यदेदयुक्त हरितः सधस्थादाद्रात्री वासस्तनुते सिमस्मै
हेच सूर्याचे दैवतपण आणि त्याची महानता आहे, जी सृष्टीच्या मध्यभागी पसरली आहे. जेव्हा त्याचे पिवळसर घोडे जुंपले जातात, तेव्हा रात्र त्याच्यासाठी वस्त्र पसरते.
तन्मित्रस्य वरुणस्याभिचक्षे सूर्यो रूपं कृणुते द्योरुपस्थे । अनन्तमन्यद्रुशदस्य पाजः कृष्णमन्यद्धरितः सं भरन्ति
आकाशाच्या कुशीत सूर्य मित्र आणि वरुण यांचे रूप प्रकट करतो. एक शक्ती अनंत आणि तेजस्वी आहे, दुसरी काळी आहे; पिवळसर घोडे दोन्ही शक्ती वाहून नेतात.
अद्या देवा उदिता सूर्यस्य निरंहसः पिपृता निरवद्यात् । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः
आज, सूर्य उगवल्यावर, हे देवांनो, आम्हाला पाप आणि दोषांपासून वाचवा. मित्र, वरुण, अदिती, नदी, पृथ्वी आणि आकाश आमचे काहीही वाईट करू नये.
नासत्याभ्यां बर्हिरिव प्र वृञ्जे स्तोमाँ इयर्म्यभ्रियेव वातः । यावर्भगाय विमदाय जायां सेनाजुवा न्यूहतू रथेन
नासत्यांना मी आसनासारखी स्तुती अर्पण करतो, जशी वारा ढग पसरतो. त्यांनी आपल्या रथाने, लढ्यातील मित्रांसारखे, त्या मुलासाठी आनंदासाठी पत्नी आणली.
वीळुपत्मभिराशुहेमभिर्वा देवानां वा जूतिभिः शाशदाना । तद्रासभो नासत्या सहस्रमाजा यमस्य प्रधने जिगाय
वेगवान, सोन्याचे पाय असलेल्या घोड्यांनी किंवा देवांच्या मदतीने, नेहमी जिंकणाऱ्या, नासत्यांच्या गाढवाने यमाच्या स्पर्धेत हजार जिंकले.
तुग्रो ह भुज्युमश्विनोदमेघे रयिं न कश्चिन्ममृवाँ अवाहाः । तमूहथुर्नौभिरात्मन्वतीभिरन्तरिक्षप्रुद्भिरपोदकाभिः
तुग्राने संकटात असलेल्या भुज्यूसाठी नासत्यांना हाक दिली, कारण दुसरा कोणी मदत करू शकला नाही. तुम्ही त्याला स्वतःच्या जहाजांनी, पाण्याशिवाय असलेल्या नौकांनी, आकाश ओलांडून नेले.
तिस्रः क्षपस्त्रिरहातिव्रजद्भिर्नासत्या भुज्युमूहथुः पतंगैः । समुद्रस्य धन्वन्नार्द्रस्य पारे त्रिभी रथैः शतपद्भिः षळश्वैः
तीन रात्री, तीन वेळा, पक्ष्यांसारख्या उडणाऱ्या घोड्यांनी, हे नासत्यांनो, तुम्ही भुज्यूस समुद्राच्या पलीकडे, तीन रथांनी, शंभर चाकांनी आणि सहा घोड्यांनी नेले.
अनारम्भणे तदवीरयेथामनास्थाने अग्रभणे समुद्रे । यदश्विना ऊहथुर्भुज्युमस्तं शतारित्रां नावमातस्थिवांसम्
जिथे आधार नाही, तिथे तुम्ही तुमची ताकद दाखवली; जिथे काही धरायला नाही, समुद्राच्या काठावर. जेव्हा नासत्यांनी भुज्यूस नेले, तेव्हा तो शंभर पत्क्यांच्या नौकेत बसला.
यमश्विना ददथुः श्वेतमश्वमघाश्वाय शश्वदित्स्वस्ति । तद्वां दात्रं महि कीर्तेन्यं भूत्पैद्वो वाजी सदमिद्धव्यो अर्यः
नासत्यांनी यमाला, अनेक घोड्यांच्या मालकाला, नेहमीच्या कल्याणासाठी पांढरा घोडा दिला. तुमचे ते दान मोठे आणि स्तुत्य आहे; तो सतत वंदनीय आणि बक्षीस मिळवणारा आहे.
युवꣳ नरा स्तुवते पज्रियाय कक्षीवते अरदतम् पुरꣳधिम् । कारोतराच् छफाद् अश्वस्य वृष्णः शतꣳ कुम्भाꣳ असिञ्चतꣳ सुरायाः
तुम्ही दोघा वीरांनी पज्रिय आणि कक्षीवत यांच्यासाठी धनाचा कोठार फोडले; बलाढ्य घोड्याच्या खुरातून शंभर मडक्यांत मद्य वाहू दिले.
हिमेनाग्निꣳ घ्रꣳसम् अवारयेथाम् पितुमतीम् ऊर्जम् अस्मा अधत्तम् । ऋबीसे अत्रिम् अश्विनावनीतम् उन् निन्यथुः सर्वगणꣳ स्वस्ति
थंडीतही तुम्ही अग्नीचे रक्षण केले, त्याला पोषक बळ दिले; अशक्त अत्रीसाठी, अश्विनीद्वय, तुम्ही सर्व मंडळीला सुखरूप वर नेले.
परावतꣳ नासत्यानुदेथाम् उच्चाबुध्नꣳ चक्रथुर् जिह्मबारम् । क्षरन्न् आपो न पायनाय राये सहस्राय तृष्यते गोतमस्य
नासत्य, तुम्ही दूर गेलेल्या मागे गेला; वाकड्या काठाचा खोल विहीर तयार केली; गौतीमाच्या हजारो संपत्तीसाठी, त्याची तहान भागवायला, पाण्याचे प्रवाह वाहू दिले.
जुजुरुषो नासत्योत वव्रिम् प्रामुञ्चतꣳ द्रापिम् इव च्यवानात् । प्रातिरतꣳ जहितस्यायुर् दस्राद् इत् पतिम् अकृणुतꣳ कनीनाम्
नासत्य, तुम्ही जगण्याची इच्छा असणाऱ्याला बंधनातून सोडवले, जणू वस्त्रातून च्यवनाला मुक्त केले; तुम्ही सोडून दिलेल्याचे आयुष्य परत दिले आणि त्या अद्भुत अश्विनांनी त्याला कन्यांचा स्वामी केले.
तद् वाꣳ नरा शꣳस्यꣳ राध्यꣳ चाभिष्टिमन् नासत्या वरूथम् । यद् विद्वाꣳसा निधिम् इवापगूळ्हम् उद् दर्शताद् ऊपथुर् वन्दनाय
हे दोघांनो, हेच तुमचं कौतुकास्पद आणि हवेहवेसे दान आहे, हे नासत्यांनो, तुमचं रक्षणच सर्वांत मोठं आहे. जेव्हा तुम्ही जाणूनबुजून, जणू काही लपवलेल्या धनासारखं, पूजेकरता गुप्त ठेवलेलं बाहेर काढलं.
तद् वाꣳ नरा सनये दꣳस उग्रम् आविष् कृणोमि तन्यतुर् न वृष्टिम् । दध्यङ् ह यन् मध्व् आथर्वणो वाम् अश्वस्य शीर्ष्णा प्र यद् ईम् उवाच
हे दोघांनो, मी हे तुमचं सामर्थ्य मोठ्या स्तुतीने, जसा मेघ वीज चमकवून पाऊस पाडतो तसं, सगळ्यांसमोर सांगतो. दध्यंग अथर्वण यांनी घोड्याच्या डोक्याने जे शिकलेलं होतं, ते त्यांनी तुम्हाला सांगितलं.
अजोहवीन् नासत्या करा वाम् महे यामन् पुरुभुजा पुरꣳधिः । श्रुतꣳ तच् छासुर् इव वध्रिमत्या हिरण्यहस्तम् अश्विनाव् अदत्तम्
पुरुभुजा या उदार स्त्रीने, मोठ्या मदतीसाठी, हात जोडून तुम्हा नासत्यांना हाक मारली. तुम्ही ऐकलंत आणि वध्रीच्या पत्नीप्रमाणे, सुवर्णहस्त असलेल्या त्या स्त्रीला, अश्विनीद्वयांनी दिलं.
आस्नो वृकस्य वर्तिकाम् अभीके युवꣳ नरा नासत्यामुमुक्तम् । उतो कविम् पुरुभुजा युवꣳ ह कृपमाणम् अकृणुतꣳ विचक्षे
तुम्ही, हे दोघांनो, बसलेल्या पक्ष्याला लांडग्याच्या जबड्यातून सोडलंत, हे नासत्यांनो. आणि पुरुभुजा या उदार स्त्रीसाठी, दुःखात असलेल्या त्या कवीला, तुम्ही समजूतदार केलंत.
चरित्रꣳ हि वेर् इवाच्छेदि पर्णम् आजा खेलस्य परितक्म्यायाम् । सद्यो जङ्घाम् आयसीꣳ विश्पलायै धने हिते सर्तवे प्रत्य् अधत्तम्
जसा पक्ष्याचं पंख तुटतं, तसं तुम्ही रात्रीच्या खेळात विश्पलाचं पाय कापलात; पण लगेचच तिच्या पायाला लोखंडाचं पोटं बसवलंत, अश्विनिदेवांनो, म्हणून ती धनाच्या स्पर्धेत जिंकू शकली.
शतम् मेषान् वृक्ये चक्षदानम् ऋज्राश्वꣳ तम् पितान्धꣳ चकार । तस्मा अक्षी नासत्या विचक्ष आधत्तꣳ दस्रा भिषजाव् अनर्वन्
तुम्ही ऋज्राश्व या अंध मुलाला शंभर मेंढ्या दिल्या; त्याच्या वडिलांनी त्याला अंध केलं होतं, पण तुम्ही, हे अद्भुत अश्विनिदेव, दोषरहित वैद्य, त्याला पुन्हा डोळस केलंत.
आ वाꣳ रथꣳ दुहिता सूर्यस्य कार्ष्मेवातिष्ठद् अर्वता जयन्ती । विश्वे देवा अन्व् अमन्यन्त हृद्भिः सम् उ श्रिया नासत्या सचेथे
सूर्याची कन्या, विजयशाली घोड्यावर बसून, कुशल कारागिराच्या कलाकृतीसारखी चमकत, तुमच्या रथावर चढली, अश्विनिदेवांनो; सर्व देवांनी मनापासून तिचं कौतुक केलं आणि तुम्ही तिच्या तेजात सहभागी झालात.
यद् अयातꣳ दिवोदासाय वर्तिर् भरद्वाजायाश्विना हयन्ता । रेवद् उवाह सचनो रथो वाꣳ वृषभश् च शिꣳशुमारश् च युक्ता
जेव्हा तुम्ही दिवोदास आणि भरद्वाज यांच्यासाठी प्रकाश घेऊन आलात, अश्विनिदेवांनो, तेव्हा तुमचा रथ, बैल आणि मत्स्य यांना जोडलेला, समृद्धी घेऊन आला आणि सगळं सुरळीत घडलं.