स धारयत्पृथिवीं पप्रथच्च वज्रेण हत्वा निरपः ससर्ज । अहन्नहिमभिनद्रौहिणं व्यहन्व्यंसं मघवा शचीभिः
त्याने पृथ्वीला आधार दिला आणि ती पसरवली; वज्राने पाणी सोडवले. त्याने सर्पाचा वध केला, पर्वत फोडला आणि आपल्या शक्तीने मेघाचा नाश केला.
स जातूभर्मा श्रद्दधान ओजः पुरो विभिन्दन्नचरद्वि दासीः । विद्वान्वज्रिन्दस्यवे हेतिमस्यार्यं सहो वर्धया द्युम्नमिन्द्र
तो नेहमी तरुण, आपल्या बळावर विश्वास ठेवून, दस्यूंच्या किल्ल्यांना फोडत पुढे गेला. जाणता, वज्रधारी इंद्रा, आर्यांचा बळ आणि कीर्ती वाढव.
तदूचुषे मानुषेमा युगानि कीर्तेन्यं मघवा नाम बिभ्रत् । उपप्रयन्दस्युहत्याय वज्री यद्ध सूनुः श्रवसे नाम दधे
या युगांमध्ये माणसांनी दानशूर इंद्राचे प्रसिद्ध नाव घेतले आहे. शत्रूंचा नाश करण्यासाठी वज्रधारी पुत्र पुढे येतो आणि कीर्ती मिळवण्यासाठी आपले नाव प्रस्थापित करतो.
तदस्येदं पश्यता भूरि पुष्टं श्रदिन्द्रस्य धत्तन वीर्याय । स गा अविन्दत्सो अविन्ददश्वान्स ओषधीः सो अपः स वनानि
त्याचे हे विपुल ऐश्वर्य पाहा; इंद्राच्या सामर्थ्यावर विश्वास ठेवा. त्याने गायी मिळवल्या, घोडे मिळवले, वनस्पती, पाणी आणि वने मिळवली.
भूरिकर्मणे वृषभाय वृष्णे सत्यशुष्माय सुनवाम सोमम् । य आदृत्या परिपन्थीव शूरोऽयज्वनो विभजन्नेति वेदः
आपण भरपूर कृत्य करणाऱ्या, खऱ्या सामर्थ्य असलेल्या, वृषभासारख्या बलाढ्य देवासाठी सोम पिळू या. जो शूरवीर वाटसरूप्रमाणे, देवत्व न मानणाऱ्यांमध्ये संपत्ती वाटतो.
तदिन्द्र प्रेव वीर्यं चकर्थ यत्ससन्तं वज्रेणाबोधयोऽहिम् । अनु त्वा पत्नीर्हृषितं वयश्च विश्वे देवासो अमदन्ननु त्वा
इंद्रा, तू ते वीरत्वाचे कार्य केलेस, जेव्हा वज्राने झोपलेल्या सर्पाला जागे केलेस. तुझ्या सर्व पत्नी, पक्षी आणि सर्व देवांनी तुझ्यात आनंद मानला.
शुष्णं पिप्रुं कुयवं वृत्रमिन्द्र यदावधीर्वि पुरः शम्बरस्य । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः
इंद्रा, जेव्हा तू शुष्ण, पिप्रु, कुयव आणि वृत्र यांना मारलेस आणि शंबराच्या नव्वद किल्ल्यांचा नाश केलास, तेव्हा मित्र, वरुण, अदिती, सिंधू, पृथ्वी आणि आकाश आपल्याला यातून काहीही त्रास देऊ नयेत.
योनिष्ट इन्द्र निषदे अकारि तमा नि षीद स्वानो नार्वा । विमुच्या वयोऽवसायाश्वान्दोषा वस्तोर्वहीयसः प्रपित्वे
इंद्रा, तुझ्या आसनाची जागा ठरली आहे; तिथे वृषभासारखा गडगडाट करत बस. घोडे मोकळे कर, त्यांना विश्रांती दे; प्रवासाने थकलेली रथ संध्याकाळी बाजूला ठेव.
ओ त्ये नर इन्द्रमूतये गुर्नू चित्तान्सद्यो अध्वनो जगम्यात् । देवासो मन्युं दासस्य श्चम्नन्ते न आ वक्षन्सुविताय वर्णम्
हे पुरुष इंद्राची इच्छा मनात धरून त्वरित आले आहेत; देवांनी दासाचा राग दूर करून आपल्याला आर्यांना समृद्धीकडे नेले.
अव त्मना भरते केतवेदा अव त्मना भरते फेनमुदन् । क्षीरेण स्नातः कुयवस्य योषे हते ते स्यातां प्रवणे शिफायाः
तो स्वतःच्या सामर्थ्याने तेजस्वी गोष्ट प्रकट करतो; स्वतःच्या शक्तीने पाण्यावर फेस आणतो. दूधाने स्नान केलेली, कुयवाची वधू जशी, मारल्यानंतर तू त्या स्तनाच्या उतारावर असावास.
युयोप नाभिरुपरस्यायोः प्र पूर्वाभिस्तिरते राष्टि शूरः । अञ्जसी कुलिशी वीरपत्नी पयो हिन्वाना उदभिर्भरन्ते
त्याने दोन वरच्या लोकांचा नाभी जोडली; शूरवीर पूर्वजांसोबत पुढे जातो. वेगवान, वज्रधारी, वीरांच्या पत्नी पाण्याने भांडी भरून दूध ओततात.
प्रति यत्स्या नीथादर्शि दस्योरोको नाच्छा सदनं जानती गात् । अध स्मा नो मघवञ्चर्कृतादिन्मा नो मघेव निष्षपी परा दाः
इंद्रा, जेव्हा तुझे मार्गदर्शन दूरून दिसते, तेव्हा जाणणारा दस्यूच्या घरी सरळ जातो. मग, दानशूरा, आम्हाला तुझ्या स्तुतिने वाचव; कृपणासारखा आम्हाला काहीही वंचित करू नकोस.
स त्वं न इन्द्र सूर्ये सो अप्स्वनागास्त्व आ भज जीवशंसे । मान्तरां भुजमा रीरिषो नः श्रद्धितं ते महत इन्द्रियाय
म्हणून, इंद्रा, सूर्य असो वा पाण्यात, आम्हाला निष्पाप समृद्धी आणि दीर्घायुष्य दे. तुझा हात आमच्यापासून मागे घेऊ नकोस; तुझी श्रद्धा तुझ्या मोठ्या सामर्थ्यावर आहे.
अधा मन्ये श्रत्ते अस्मा अधायि वृषा चोदस्व महते धनाय । मा नो अकृते पुरुहूत योनाविन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः
माझा असा विश्वास आहे की, आमच्यावर श्रद्धा ठेवली आहे; बलाढ्य इंद्रा, मोठ्या संपत्तीकरता स्वतःला प्रवृत्त कर. अनेकदा आह्वान झालेल्या इंद्रा, तुझ्या आसनात आम्हाला उपाशी ठेवू नकोस, आमच्यापासून अन्न कधीही काढून घेऊ नकोस.
मा नो वधीरिन्द्र मा परा दा मा नः प्रिया भोजनानि प्र मोषीः । आण्डा मा नो मघवञ्छक्र निर्भेन्मा नः पात्रा भेत्सहजानुषाणि
इंद्रा, आम्हाला मारू नकोस, दूर लोटू नकोस; आमचे प्रिय अन्न कधीही हिरावून घेऊ नकोस. दानशूरा, आमची अंडी फोडू नकोस, आमची भांडीही फोडू नकोस, हे आपल्यासोबत जन्मलेला.
अर्वाङेहि सोमकामं त्वाहुरयं सुतस्तस्य पिबा मदाय । उरुव्यचा जठर आ वृषस्व पितेव नः शृणुहि हूयमानः
सोमासाठी जवळ ये, असे लोक म्हणतात; हा सोम पिळलेला आहे—त्याचा आस्वाद घे. आपले पोट भरून घे; वडिलासारखा, आम्ही हाक मारतो तेव्हा आमचे ऐक.
चन्द्रमा अप्स्वन्तरा सुपर्णो धावते दिवि । न वो हिरण्यनेमयः पदं विन्दन्ति विद्युतो वित्तं मे अस्य रोदसी
चंद्र पाण्यात आहे, सुवर्णपंखी गरुड आकाशात धावतो; तुमच्या सुवर्णचाकांच्या खुणा, हे देवांनो, कुणालाही सापडत नाहीत—विजा हेच तुमचे चिन्ह आहे, आणि मला त्याच्या दोन जगांचा ठाव आहे.
अर्थमिद्वा उ अर्थिन आ जाया युवते पतिम् । तुञ्जाते वृष्ण्यं पयः परिदाय रसं दुहे वित्तं मे अस्य रोदसी
शोधणाऱ्याला हवे ते मिळते; तरुण स्त्रीला आपला पती मिळतो. गाय पोषण करणारे दूध देते, त्याचा सारांश देते; मला त्याच्या दोन जगांचा ठाव आहे.
मो षु देवा अदः स्वरव पादि दिवस्परि । मा सोम्यस्य शम्भुवः शूने भूम कदा चन वित्तं मे अस्य रोदसी
देवांनो, तो सूर्यरहित कोणीही आकाशातून खाली पडू देऊ नका; आम्ही कधीही सोमाच्या आनंदाच्या रिकामपणात जाऊ नये. मला त्याच्या दोन जगांचा ठाव आहे.
यज्ञं पृच्छाम्यवमं स तद्दूतो वि वोचति । क्व ऋतं पूर्व्यं गतं कस्तद्बिभर्ति नूतनो वित्तं मे अस्य रोदसी
मी शेवटच्या यज्ञाबद्दल विचारतो; दूत ते सांगेल. जुना यज्ञ कुठे गेला? आता तो कोण सांभाळतो? मला त्याच्या दोन जगांचा ठाव आहे.
अमी ये देवा स्थन त्रिष्वा रोचने दिवः । कद्व ऋतं कदनृतं क्व प्रत्ना व आहुतिर्वित्तं मे अस्य रोदसी
हे देवांनो, जे तीन तेजस्वी आकाशात आहात—कधी सत्य, कधी असत्य? जुनी आहुती कुठे आहे? मला त्याच्या दोन जगांचा ठाव आहे.
कद्व ऋतस्य धर्णसि कद्वरुणस्य चक्षणम् । कदर्यम्णो महस्पथाति क्रामेम दूढ्यो वित्तं मे अस्य रोदसी
आपण सत्याचा आधार कधी धरू? वरुणाचे दर्शन कधी मिळेल? आर्यमनाच्या मोठ्या मार्गावर आपण कधी जाऊ, हे दूढ्य, मला त्याच्या दोन जगांचा ठाव आहे.
अहं सो अस्मि यः पुरा सुते वदामि कानि चित् । तं मा व्यन्त्याध्यो वृको न तृष्णजं मृगं वित्तं मे अस्य रोदसी
मी तोच आहे, जो पूर्वी यज्ञात जे काही बोलायचं होतं ते बोलायचो. श्रीमंत लोक मला थांबवत नाहीत, जसं लांडगा तहानलेला असताना हरिणासाठी थांबत नाही; माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
सं मा तपन्त्यभितः सपत्नीरिव पर्शवः । मूषो न शिश्ना व्यदन्ति माध्य स्तोतारं ते शतक्रतो वित्तं मे अस्य रोदसी
माझ्या आजूबाजूला, जसं स्पर्धक बायका एकमेकींना जाळतात, तसं मला जाळलं जातं. जसं उंदीर लिंग कुरतडतो, तसं ते मला कुरतडतात, हे शतक्रतु, पण माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
अमी ये सप्त रश्मयस्तत्रा मे नाभिरातता । त्रितस्तद्वेदाप्त्यः स जामित्वाय रेभति वित्तं मे अस्य रोदसी
हे जे सात किरण आहेत, तिथेच माझं केंद्र आहे. त्रिताने हे मिळवणं ओळखलं; तो नातेसंबंधासाठी हाका मारतो. माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
अमी ये पञ्चोक्षणो मध्ये तस्थुर्महो दिवः । देवत्रा नु प्रवाच्यं सध्रीचीना नि वावृतुर्वित्तं मे अस्य रोदसी
हे पाच बैल मोठ्या आकाशाच्या मध्यभागी उभे आहेत. तिथेच देवांमध्ये बोलावं असं काही आहे; ते एकत्र स्थिर झाले आहेत. माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
सुपर्णा एत आसते मध्य आरोधने दिवः । ते सेधन्ति पथो वृकं तरन्तं यह्वतीरपो वित्तं मे अस्य रोदसी
सुंदर पंख असलेले हे पक्षी आकाशाच्या मध्य भागात बसले आहेत. ते वाटा अडवतात, जसं लांडगा मोठ्या पाण्यातून जातो. माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
* नव्यं तदुक्थ्यं हितं देवासः सुप्रवाचनम् । ऋतमर्षन्ति सिन्धवः सत्यं तातान सूर्यो वित्तं मे अस्य रोदसी
नवीन, हितकारक अशी ही स्तुती देवांनी सुंदरपणे म्हटली आहे. नद्या सत्य वाहतात; सूर्याने सत्य पसरवलं आहे. माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
अग्ने तव त्यदुक्थ्यं देवेष्वस्त्याप्यम् । स नः सत्तो मनुष्वदा देवान्यक्षि विदुष्टरो वित्तं मे अस्य रोदसी
अग्निदेव, तुझी ही स्तुती देवांमध्ये स्वीकारली जाते. तू माणसासारखा आम्हाला मार्गदर्शन कर; देवांना उत्तमपणे जाणणारा तू आम्हाला पुढे ने. माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.
सत्तो होता मनुष्वदा देवाँ अच्छा विदुष्टरः । अग्निर्हव्या सुषूदति देवो देवेषु मेधिरो वित्तं मे अस्य रोदसी
तो यजमान म्हणून स्थिर आहे, माणसासारखा मार्गदर्शक, देवांना उत्तमपणे जाणणारा. अग्नी आनंदाने होम स्वीकारतो; देवांमध्ये तो बुद्धिमान आहे. माझ्या मालकीचे हे दोन जग आहेत.