पवित्र कुशावर तीन देवता बसतात, ज्या अतिशय श्रेष्ठ आहेत; आम्ही त्या जागेला त्यांच्या स्वागतासाठी सुंदर आणि सुखद बनवली आहे. त्या देवता, शुद्ध तूपासह, मानवांनी अर्पण केलेली उत्तम यज्ञ सामग्री स्वीकारतात. त्वष्टृ, हे देव, तू सौंदर्य धारण केलेस, आणि अंगिरसांशी एकरूप झालास; देवांचा मार्ग जाणणारा, श्रीमंती देणारा, तू आम्हाला धनसंपत्ती दे, उदारपणे. वनाचा स्वामी, तुझ्या कंबरपट्ट्याने, देवांना येथे घेऊन ये, तू मार्ग जाणतोस; देव अर्पणांना मधुर बनवो; आकाश आणि पृथ्वी माझ्या प्रार्थनेला प्रतिसाद देत आहेत. अग्नी, तू वरुणाला यज्ञासाठी आण, इंद्राला स्वर्गातून, मरुतांना मध्यप्रदेशातून; सर्व पूजनीय, अमर देवता पवित्र कुशावर बसोत आणि 'स्वाहा' या घोषाने आनंदित होवोत. बृहस्पती, जेव्हा त्यांनी प्रथम वाणी प्रकट केली, नाव दिली, त्यात जे सर्वात उच्च आणि तेजस्वी होते, ते प्रेमाने त्यांच्या अंतःकरणात लपवले गेले. जणू चाळणीने शुद्ध केल्याप्रमाणे, बुद्धिमानांनी मनाने वाणी घडवली; येथे मित्र एकमेकांचे स्नेहबंध ओळखतात, आणि त्यांच्या शुभ सौंदर्याने वाणी उजळते. यज्ञाने त्यांनी वाणीचा मार्ग अनुसरला, ती ऋषींमध्ये प्रवेशली; तिला घेत, त्यांनी अनेक ठिकाणी विभागली, आणि सात गायक तिच्यात एकरूप झाले. खरेच, एखादा पाहतो पण वाणी दिसत नाही; ऐकतो पण वाणी ऐकू येत नाही. ती स्वतःला प्रकट करते, जणू तेजस्वी, सुंदर वस्त्रधारी पत्नी आपल्या पतीला. मित्रत्वात तू स्थिर आहेस असे म्हणतात; स्पर्धकांमध्येही ते त्याला दुखापत करत नाहीत. ही गाय भ्रमाने भटकते; त्याने फलहीन, फुलहीन वाणी ऐकली. जो आपला मित्र, साथीदार सोडतो, त्याचा वाणीमध्ये भाग नाही; ऐकतो तरी व्यर्थ ऐकतो, तो सत्पथ खरेपणाने जाणत नाही. डोळे आणि कान असलेले मित्र, मनाच्या वेगाने असमान झाले; काही, स्नान केलेल्यासारखे, जवळ दिसतात; काही, तलावाच्या काठावर असलेल्यासारखे, दूर दिसतात. मित्र जेव्हा हृदयाने एकत्र येतात, मनाच्या वेगाने घडतात, ब्राह्मण म्हणून येथे ज्ञानाने वेगळे होतात; ब्राह्मण तुमच्यात फिरतात. जे ना जवळ येतात, ना दूर जातात, ना ब्राह्मण, ना सोम बनवणारे; हे, वाणीला दुष्टपणाने जवळ जात, अज्ञानाचे जाळे विणतात, वंशाचा ठाव घेत नाहीत. सर्वजण प्रसिद्धीत आनंदित होतात, सभा मध्ये मित्र मित्रांसोबत; जे पाप दूर करतात आणि पोसतात, त्यांना अमर लाभ स्पर्धकाला मिळतो. तू स्तोत्रांची वाढ पोसली आहेस; शाक्वरी ऋचांमध्ये गायत्री गातोस; ब्राह्मण जन्माचे ज्ञान सांगतो; तू यज्ञाची छंदमात्रा मोजतोस. आता, सूक्ष्म बुद्धीने, आपण देवांचा उत्पत्ती सांगूया; स्तुतिस्वरूप स्तोत्रांमध्ये, जो नंतरच्या काळात पाहतो. बृहस्पतीने हे घडवले, जणू लोहार साधनांनी; देवांच्या पूर्व काळात, असत्या पासून सत् जन्माला आले. देवांच्या प्रथम युगात, असत्या पासून सत् जन्मले; मग दिशा जन्मल्या; मग उंच अवकाश पसरला. उंच अवकाशातून पृथ्वी जन्मली; दिशा जन्मल्या; अदितीपासून दक्ष जन्मला; दक्षापासून अदिती पसरली. अदिती खरंच जन्मली; दक्ष, जो तिचा कन्या आहे; देव तिच्या पासून जन्मले, भाग्यवान, अमरतेचे नातेवाईक. जेव्हा देव पाण्यात उभे होते, खोल हललेले, तेव्हा जणू नृत्य करत, तीव्र धूळ दूर झाली. जेव्हा देव, तपस्वी, जग भरले, तेव्हा, समुद्रात लपलेला, तू सूर्य वाहिलास. अदितीच्या शरीरातून आठ पुत्र जन्मले; देव सातांसह गेले; त्यांनी मार्ताण्डाला दूर केले. सात पुत्रांसह अदिती पूर्व युगात गेली; संतती आणि मृत्यूसाठी तिने मार्ताण्डाला पुन्हा आणले. शक्तिसाठी, सामर्थ्यासाठी, आनंददायक, अतिशय बलवान, गर्वाने भरलेला, तो महाबली जन्मला; मरुतांनी इंद्राला येथे वाढवले, जेव्हा मातांनी वीराला गर्भात ठेवले. गुप्त ठिकाणी बसणारे, त्यांच्या युक्त्या असून, इंद्राच्या अनेक स्तोत्रांनी बलवान झाले; पण प्रसूतीच्या वेदनेप्रमाणे, त्याचा मोठा पाऊल त्यांना अंधारातून बाहेर आणतो, आणि त्यांची संतती गर्भातून बाहेर येते. इंद्र, तुझे पाय महान आहेत, जेव्हा तू विजयासाठी निघतोस; येथेही बलवान वाढतात; तू हजार सालावृकांचा संहार केला, आणि अश्विनांसह तुझे सामर्थ्य वाढवले. एकत्र हेतूने, तुम्ही यज्ञाकडे धावता, आणि दोन अश्विनांना मित्र म्हणून घेता; दोन पात्रात, इंद्र, तू हजार ठेवतोस, आणि वीर अश्विनांनी भरपूर दान दिले. सत्यात आनंदित होऊन, संततीसाठी, मित्रांसह, इंद्र, तू इच्छित ध्येय साधले; या शक्तींनी तू दस्यूला जादूने गाठले, आणि लाल धुके अडथळ्यांवरून दूर झाले. ज्यांना प्राचीन नावे आहेत, रहिवासी, इंद्र, तू त्यांना खाली केले, जसे तू उष:काल दूर करतोस; ऋषी आणि मित्रांसह, उत्साही मनाने, तू पुढे गेलास आणि शत्रूंना पराभूत केलेस. नमुची आणि मखस्यु, दासा ज्याने ऋषीविरुद्ध कपट केले, तू त्यांचा संहार केला; मनूसाठी तू सुंदर मार्ग बनवला, जणू रथासाठी मार्ग गुळगुळीत केलास. इंद्र, तू या सर्वांपेक्षा नावात आणि सामर्थ्यात श्रेष्ठ आहेस; तू राज्य आपल्या हातात ठेवले; देव तुझ्या शक्तीत आनंदित आहेत, आणि तू खोल जंगले जिंकली. जेव्हा त्याचे चाक पाण्यात ठेवले, त्यासाठी मधुर आवरण पसरले; पृथ्वीवर जे स्थिर आहे, गायींमध्ये जे दूध आहे, तू ते वनस्पतींमध्ये ठेवले. ते म्हणतात, 'तो घोड्यापासून आला,' किंवा 'तो शक्तीपासून जन्मला'; काही त्याला असे कल्पितात; राग प्रकट झाला आणि निवासात उभा राहिला, त्यातून इंद्र जन्मला आणि त्याला त्याचा मूळ ठाव आहे. पंखधारी पक्षी, उदात्त मनाचे ऋषी, इंद्राकडे आले, भक्तीत कमी पडले नाहीत; अंधार दूर कर, आम्हाला दृष्टी दे, जणू बांधलेल्या धनातून मुक्त करतोस तसाच आम्हाला मुक्त कर. कोणतेही मी धनाची स्तुती करतो, विचाराने शोधतो, किंवा यज्ञाने दोन जगांची पूजा करतो; मी युद्धात धन मिळवणाऱ्या, किंवा दानशूर ऐकणाऱ्या, जलद देवांना बोलावतो. त्यातील महाबली आकाशाला बोलावतो, तेजस्वी मनाने पृथ्वीला जवळ करतो; जिथे देव, पाहून, कल्याणासाठी कृती करतात, जिथे स्वर्ग स्वतःच्या शक्तीने जागा बनवतो. हे गीत त्या अमरांसाठी आहे, जे विनम्रांना धन देतात; त्यांनी, विचार आणि यज्ञ साधणाऱ्यांनी, आम्हाला वसूंचे धन लवकर मिळवून द्यावे. त्या दूरच्या ठिकाणी, इंद्राचे पुत्र प्रयत्न करतात, जे विस्तीर्ण, गायींनी युक्त प्रदेश ओलांडू इच्छितात; अनेक पुत्र, एकत्र प्रयत्नाने, महान, हजार धारेचा, बलवान याला दूध मिळवू इच्छितात. शचीप्रमाणे, इंद्राला आपला सहायक बनवा, अजिंक्य, युद्धात शत्रूंना पराभूत करणारा; दानशूर, उदार, उत्तम स्तुती मिळवणारा मघवान, जो शक्तिशाली, वीर वज्रधारी आहे.