आकाश आणि पृथ्वी या सत्याच्या जवळच्या, तरुण मातांचा आम्ही आह्वान करतो—त्या आम्हाला कल्याण देऊ देत. जर काही अपाय झाला असेल, तर तो आकाश, पृथ्वी आणि जमिनीने दूर करावा, आमच्यापैकी काहीच शिल्लक राहू नये. औषधे दोनदा, तिप्पट आकाशात फिरतात; एक पृथ्वीवर फिरते. जरी काही अपाय झाला, तरीही तो आकाश, पृथ्वी आणि जमिनीने दूर करावा, आणि त्याचा अंशही आमच्याजवळ राहू नये. इंद्रा, तू त्या गाईचे आणि बैलाचे मार्गदर्शन कर, ज्यांनी उशीनरांच्या रथाला ओढले होते. काही अपाय झाला असेल, तर आकाश, पृथ्वी आणि जमिनीने तो दूर करावा, आणि तो आपल्याजवळ टिकू नये. आम्ही सामर्थ्यशालींच्या सभेत आलो आहोत, मोठ्यांमध्ये ज्यांची कीर्ती आहे, त्यांच्यासमोर आदरभावाने आलो आहोत. आम्ही त्या तेजस्वी, विरोध न होणाऱ्या, सामर्थ्यशाली रथाकडे वळतो, खऱ्या रथाच्या स्वामीला शोधतो. जो शुद्धतेने युक्त आहे, ज्याने लोकांना म्हशीसारखा मागे टाकले आहे; तो शस्त्रांनीही शुद्ध आहे. ज्याच्या आज्ञेत इक्ष्वाकू आनंदाने वाढतो, पाच जमाती दीर्घायुष्यासाठी फुलतात, जणू स्वर्गातच. हे इंद्रा, सभांमध्ये आणि रथाच्या आसनावर तू सार्वभौमत्व राख, जसे सूर्य आकाशात स्पष्टपणे चमकतो. तू अगस्त्याचे लाल घोडे पाण्याशी जुळवतोस; पणींना तू जिंकलेस, राजन, सर्व शत्रूंवर मात केलीस. हा आपल्या आईकडे आला, हा वडिलांकडे, हा जिवंतांकडे; हे तुझे हालचाल, सुबंधू, तू पुढे जा, बाहेर ये. जसे रथाच्या जुव्याला तीन पट्ट्यांनी बांधतात, तशी मी तुझे मन जीवनासाठी बांधतो—मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आयुष्यासाठी. जशी ही महान पृथ्वी झाडांना धरून ठेवते, तशी मी तुझे मन जीवनासाठी बांधतो—मृत्यूसाठी नाही, तर निरोगी जीवनासाठी. यम, वैवस्वत, सुबंधू यांच्याकडून जे मन मी घेतले, ते मी पुन्हा जीवनासाठी देतो—मृत्यूसाठी नाही, तर अखंड आयुष्यासाठी. वारा खाली वाहतो, सूर्य खाली मावळतो, गाय खाली दूध देते—तसे तुझे आजार खाली जाऊ दे. माझा हा हात दैवी आहे, हा हात अधिक दैवी आहे; हा सर्व रोगांवर औषध आहे, आणि हा स्पर्शासाठी मंगल आहे. ही स्तुती केलेली, प्रखर वाणी—पवित्र उच्चार—दोन राजांमध्ये इच्छाशक्ती आणि सामर्थ्य घेऊन आहे. जेव्हा त्याचे दाता माता-पिता त्याचे रक्षण करतात, तेव्हा त्याने सप्त ऋत्विजांना वेदीवर पाडले. तो, दान आणि विजयासाठी, सामर्थ्याने प्रयत्न करतो, यज्ञांनी वेदी मोजतो; उत्कटतेने, स्तुतीयुक्त वाणी उच्चारतो आणि तो बीज धारेप्रमाणे ओततो, जसे पाषाणाने सोम रस ओतला जातो. ज्यांच्या यज्ञांत तीक्ष्ण, कुशल बुद्धी वेगाने कार्य करते, सामर्थ्यवान, दोन्ही हात बाणांसह दिशांकडे पसरतो. जेव्हा काळोखातले लोक गाईंच्या मध्ये बसले होते, तेव्हा मी अश्विनांना हाक मारतो—स्वर्गसुतांना; माझ्या यज्ञात या, माझ्या अन्नात या, उत्सुकतेने, मला विसरू नका, हे नेत्यांनो. त्याचे वीर्यकृत्य दृढ आहे, उत्तम प्रकारे केलेले, जे पुरुषांनी कधीच नाकारले नाही; पुन्हा त्या कन्येने वाहून नेलेले, कृश असलेले, पुन्हा उचलले जाते, वाहणाऱ्याचा आधार बनते. जेव्हा मध्यभागी गुप्त कृत्य झाले, कन्येत वडिलांची इच्छा निर्माण झाली; दोन मनांची सुरुवातीला फाटाफूट झाली, उत्तम बीज गर्भात ठेवले गेले. जेव्हा वडिलांनी स्वतःच्या कन्येवर बीज सोडले, तिला इच्छिले, तेव्हा देवांनी, स्वयंभू असलेल्यांनी, पवित्र वाणी निर्माण केली आणि गृपती, व्रतपालक तयार केला. तो, वृषभासारखा, स्पर्धेत फेस ओकतो, इतर अल्पबुद्धी दूर निघून जातात; उजवा हात, जणू भेटवस्तू, वळतो, पण डागाळलेल्याने मला धरले आहे. जसा अग्नी जन्मताना वेगवान असतो, उपब्दी जवळ येतो, नग्न माणसासारखा प्रज्वलित अग्नीशेजारी बसतो; तो इंधन शोधतो, बल शोधतो, आधार देणारा, नेहमी नव्याने सामर्थ्याने जन्म घेतो. नवग्वा, सत्य बोलणारे, कनायाच्या मैत्रीत वेगाने आले, सत्याशी एकरूप झाले; दुहेरी आसऱ्याचे, गवळ्याच्या जवळ आले, दानशील, अढळ, त्यांनी दूध मिळवण्याची इच्छा केली. कनायाच्या मैत्रीत, पूर्वीपेक्षा नव्याने, भेटवस्तूसारखे, सत्य वाहते, ओलांडते; शुद्ध आहे ती रेषा, जिच्याद्वारे ते तुझ्याजवळ आले, कारण नेहमी दूध देणाऱ्या गाईने, तेजस्विनीने, आपले दूध दिले. जेव्हा गायी वेगळ्या झाल्या, मागून ओळखल्या गेल्या, गायक आनंदाने बोलतो; वसुंचे पुत्र, संपत्ती शोधणारे, नेहमी सक्रिय, सर्व धन ओळखतात, जवळ आणतात. मग, जे त्याच्या सभोवताली बसले होते, ते आले, अनेक जण जमले, नित्यनवीन पारितोषिकाची इच्छा धरली; त्यांनी अनेक जन्मांच्या रहस्याचा शोध लावला, शुष्णाच्या गुप्त बंधनाचा, जे तुटू शकत नाही. हीच ती प्रभा आहे, ज्याचे नाव देवांकडे आहे, आणि सूर्यप्रकाश, जे त्रैधात बसतात; अग्नी त्याचे नाव आहे, जातवेद, आमचे ऐक, होत्र, सत्याचा पुरोहित, सत्यनिष्ठ. आणि त्या दोघांनी, प्रखर तेजस्वी किरणांनी, हे अश्विन, हे इंद्र, स्तुतीसाठी, तुम्ही पूजनीय आहात; मानवांत आनंदाने, कुशावर बसून, उत्तम सोमपानात रमून, जमातीत यज्ञसिद्ध आहात. हा स्तुत्य राजा, ज्ञानी, गायक, पाण्यांवर, आपल्या सीमांवर ओलांडतो; तो, फांद्या हलवत अग्नी हलवतो, चाकाच्या कडेसारखा, चालत्या, अस्थिर अग्नीला हलवतो. तो, दोन काठांचा वैतरण, यजमान, नेहमी दूध देणारी गाय, घोडा, यांचे दूध काढू इच्छितो; जेव्हा मित्र-वरुण स्तोत्रांनी एकत्र येतात, आर्यमन ज्येष्ठ रक्षकांसह. तो बंधू, ऋषी, तुझे विचार स्वर्गात ठेवतो, सर्वात जवळच्या नाभीत, गायक जाहीर करतो; ती नाभी आमची असो, दूर असो वा जवळ—मला, नंतरही, कोणत्याही प्रकारे ती साधता येवो. ही माझी नाभी, हे माझे आसन; हे माझे देव, मी सर्व काही आहे; द्विज, सत्याचा प्रथमज, ही गाय, नव्याने वासरू दिलेली, तिने दूध दिले. मग सौम्य, अस्थिर, तेजस्वी एक जन्मतो, दोन वळणाचा, स्तुतिसाठी उत्सुक; जेव्हा सरळ रेषा, मुलासारखी, जन्मते, आई दृढ, नेहमी वाढणारा अपत्य पुढे करते. मग गायी कनायाच्या मार्गदर्शनानुसार चालतात, एखाद्या कुत्र्याच्या भुंकण्यावरून; ऐक आम्हाला, हे दानशूर, तू अश्वहत्याच्या स्तुत्यांनी समृद्ध होत जा, सत्य शब्दांनी. म्हणून, हे इंद्रा, आमच्यासाठी प्रहार कर, बलाढ्य राजा, बलवान बाहू असलेला, मोठ्या संपत्तीकरिता; रक्षण कर, हे दानशूर, आमचे वीर जप, कुठेही कमी पडू नकोस, हे हरिव. राजे गायीसाठी स्पर्धा करतात, तेव्हा सरण्यु कवी जरण्यूकडे धावते; प्रेरित, सर्वात प्रिय, त्यांचा झाला आहे, आणि तो त्यांच्यासोबत जाईल, किंवा त्यांच्यासोबत ओलांडेल. मग, या उत्तम पुरुषाच्या परिपूर्णतेत, आम्ही मोठ्या आवाजात, जरी व्यर्थ, हाक मारतो; सरण्यु त्याचा पुत्र, घोडा, आणि तू ऋषी, तू कीर्तिवंत आहेस. जर तुझ्या मैत्रीसाठी, तुझ्या समूहासाठी, आम्ही भक्तीने स्तुती केली असेल, ज्याच्यात सर्व आवाज, एकरूपतेने, जुळतात—जसे पूर्वी, दानासाठी, सत्य वाणी मिळवण्यासाठी.