ही कथा ऋग्वेदातील ८.४६ आणि ८.४७ या सूक्तांमधील पवित्र ऋचांचा आधार घेत सांगितली आहे. एकदा, ऋषी आपल्या यज्ञस्थळी बसले होते. त्यांच्या मनात एकच इच्छा होती—समृद्धी, शौर्य, आणि देवांचा कृपाशीर्वाद मिळावा. ते म्हणाले, “जो गोमय आणि अश्वमय संपत्ती, शौर्य, आणि आदित्यांचा आधार घेऊन संपन्न होतो, त्याच्याकडे सदैव सर्वांना हवे असलेले धन असते.” ते पुढे म्हणाले, “आम्ही त्या इंद्राला, दानात श्रेष्ठ, शक्तिशाली, निर्भय, आणि धनाचा स्वामी, पुन्हा पुन्हा आमंत्रित करतो.” कारण इंद्रामध्ये सर्व सहाय्य, सर्व रक्षण एकत्रित असते. सात घोड्यांनी इंद्राला सोमरसाच्या यज्ञस्थळी आनंदासाठी आणावे, अशी त्यांची प्रार्थना होती. इंद्राचा सोमरस, हे उत्तम, युद्धात अजेय, आणि कुशलांच्या सहकार्याने घेतलेले आहे. तो वीर, सर्व रक्षण करणारा, स्पर्धेत प्रसिद्ध, युद्धात विजयी, धनदाता, यज्ञस्थळी यावा, आणि आम्हाला गोमय संपत्ती मिळवून द्यावा, अशी विनंती त्यांनी केली. “जसे पूर्वी केलेस, तसाच या महान उत्सवासाठी आम्हाला गावे, घोडे, आणि रथ दे,” असा इंद्राला आग्रह केला. “तुझ्या दानाचा शेवट मला सापडत नाही; तू नेहमी आमच्या विचारांना पारितोषिकाने मदत केली आहेस, हे शूरवीर.” “जो उंच, प्रसिद्ध मित्र आहे, तो सर्व पिढ्यांना जाणतो; सर्व लोक, एकत्रित, त्या शक्तिशाली, उत्साही इंद्राला पुकारतात.” मग त्यांनी प्रार्थना केली, “मघवन्, वृत्राचा वध करणारा, सदैव दानशील, आमच्या संपत्तीच्या स्पर्धेत रक्षणकर्ता हो.” ते म्हणाले, “सोमरसाचा आनंद घेणाऱ्या, शूर, बुद्धिमान, आणि प्रसिद्ध इंद्राचे गुणगान करा.” “हे इंद्र, आम्हाला देणगी, संपत्ती, आणि स्पर्धेत विजय दे, तू अनेकदा आमंत्रित होणारा आणि धनदाता आहेस.” सर्व संपत्तींचा इंद्र अजेय स्वामी आहे; अगदी बलवानही त्याच्या स्वरूपाला अधीन आहेत—आता त्याने आम्हाला कृपा दाखवावी. त्याच्या महान दानासाठी, आम्ही त्याची स्तुती करतो, कृपा मिळवण्यासाठी यज्ञ आणि स्तोत्रांनी सर्व लोकांसाठी, माऱुतांसह, श्रद्धेने आणि आवाजाने त्याला पुकारतो. माऱुत, जे पर्वतांना त्यांच्या मार्गाने हलवतात, गर्जनाने यज्ञ स्वीकारतात, आणि शक्तिशाली कृपा देतात. “हे इंद्र, शत्रूंच्या योजनांचा नाश कर, योग्य संपत्ती दे, आमच्या विचारांना प्रेरणा दे.” तो सर्वश्रेष्ठ दाता आहे, सर्वात उत्तम, प्रखर, तेजस्वी, आणि सत्य बोलण्यात सक्रिय; विजयी राजा, शक्तिशाली, समर्थक, आणि स्पर्धेत अग्रगण्य. “जो देव नाही, पण पारितोषिक जिंकला आहे, तो येथे यावा; अश्वप्रेमी, प्रसिद्ध, त्याने आपल्या इच्छेने हे तेज घेतले पाहिजे.” साठ हजार घोडे, वीसशे उंट, हजार काळ्या गायी, दहा तीन रंगांच्या, आणि दहा हजार गायी मिळाल्या. दहा काळ्या, वेगवान, पारितोषिक जिंकणाऱ्या घोड्यांनी आपल्या शक्तीने रथाचा चाक फिरवला. कानीताचा प्रसिद्ध, दानशील, सुवर्ण रथ दिला; सर्वात मोठा दाता सर्वात प्रसिद्ध झाला. “हे वायू, आमच्या मोठ्या कुटुंबासाठी, उत्सव आणि कीर्तीसाठी ये; आम्ही तुला अनेक अर्पण केले आहेत, अजूनही मोठ्या अर्पणांनी.” जो घोड्यांसह संपत्ती आणतो, तीन वेळा सात पहाट; या सोमांनी, शुद्ध आणि चमकदार, सोमपानासाठी, दानासाठी, शुद्ध केलेले. जो स्वतःनेही, या उत्तम देणगी दिली, दानासाठी, स्तुतीसाठी, नहुषासाठी, शुभ कर्मासाठी, उत्तमसाठी, बुद्धिमानासाठी. ज्याच्या स्तोत्रात, हे वायू, तो तेजस्वी, तुपाने आच्छादित; घोड्यांनी, रथांनी, कुत्र्यांनी चालवला—तोच आहे. मग, प्रिय आणि दानशीलासाठी, साठ हजार घोड्यांच्या आसनांची प्राप्ती झाली. जसे गायी कळपात येतात, तशा वांझ गायी माझ्याकडे येतात, वांझ गायी माझ्याकडे येतात. मग, सभेत शंभर उंट असलेला मोठ्याने ओरडला, आणि पांढऱ्या घोड्यांमध्ये वीसशे होते. शंभर बलबूथूइतके बलवान गुलाम, विप्रस्तरुक्षाने दिले; हे लोक, हे वायू, तुझ्यात आनंद घेतात, इंद्राचे रक्षक आनंदित होतात, देवांचे रक्षक आनंदित होतात. मग, एक महान आणि कुलीन स्त्री, पुढे पाहत, घोड्यांवर प्रभुत्व मिळवते; सोन्याने सजलेली, ती दूर नेली जाते. पुढे, ऋषी आदित्यांना पुकारतात—“हे वरुण, मित्र, तुमची मदत मोठी आहे; तुम्ही आदित्य, आम्हाला हानीपासून वाचवा, कोणतीही आपत्ती, पाप आमच्यावर येऊ नये—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान.” “हे देवांनो, तुम्हाला दोष माहित आहेत, आदित्य, अपराध दूर करा; पक्ष्यांसारखे पंखांनी आम्हाला आश्रय द्या—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “तुमचा आश्रय आमच्यावर पसरवा, पंखांसारखा, उडणाऱ्या पक्ष्यांसारखा; सर्वज्ञ, सर्वरक्षक, आम्ही तुमचे आवरण शोधतो, हे आदित्य—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “ज्यांच्याकडून ज्ञानी लोकांना निवास आणि जीवन मिळाले, पूर्ण मनाचे स्वामी, हे आदित्य, तुम्ही संपत्तीचे स्वामी आहात—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “हे सारथी, सर्व वाईट आणि संकटे दूर करा, जसे रथ दूर केला जातो; आम्ही इंद्राच्या रक्षणात, आदित्यांच्या आश्रयात राहू—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “ज्यांना तुम्ही संरक्षण दिले, तुमच्या देणगीवर जगतात, हे देवांनो, ते खरेच निष्पाप आहेत; हे आदित्य, तुम्ही हे दिले—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “कोणतीही तीक्ष्ण शस्त्र, कोणताही आघात, किंवा कोणतीही जड वस्तू त्याला हानी करू शकत नाही; ज्याच्यासाठी, हे आदित्य, तुम्ही आश्रय पसरवता—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “तुमच्यासह, हे देवांनो, आम्ही जणू कवचात लढतो; तुम्ही, महान, आम्हाला पापापासून वाचवा, अगदी बालकाचेही संरक्षण करा—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “अदिती, आईसारखी, आमचे व्यापक रक्षण करो; ती आश्रय देईल—मित्राची आई, आर्यमा आणि वरुणाची उज्ज्वल—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “तुमच्याकडे असलेला कोणताही आश्रय, निवारा, भलायकी, हानीपासून मुक्तता, तिहेरी संरक्षण, हे देवांनो, ते आम्हाला द्या—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” “हे आदित्य, जणू तटावर ओळखलेला, किनाऱ्यावर मार्गदर्शक, आम्हाला उत्तम पार घेऊन जा, जसे घोड्यांना घेऊन जातात—तुमचे सहाय्य, तुमचे कृपादान—पापमुक्त.” अशा रीतीने, ऋषी आणि भक्तांनी देवांना प्रार्थना केली, त्यांच्या दान, रक्षण, आणि कृपेचा अनुभव घेतला; संपत्ती, विजय, आणि पापमुक्त आश्रय मिळावा, अशी त्यांची श्रद्धा होती.