एकदा ऋषी आणि यजमानांनी एकत्र येऊन इंद्राची स्तुती सुरू केली. ते म्हणाले, “तोच इंद्र, जो मोठ्या संपत्तीचा रक्षक आहे, जो नेहमी मदतीला धावून येतो, जो सोम पिळणाऱ्याचा मित्र आहे—त्याची आपण स्तुती करूया.” इंद्र, युद्धात प्रसिद्ध, प्रचंड बलशाली, आणि नेहमी मदतीला येणारा, त्याची सर्वांनी गौरवाने स्तुती केली. इंद्राची शक्ती कुणीही रोखू शकत नाही, त्याची दानशूरता आणि वचनांची सर कुणालाच नाही. त्याच्यासारखे देणारे किंवा बोलणारे दुसरे कोणी नाही. यज्ञ करणाऱ्यांच्या प्रार्थना कधीही दुर्लक्षित होत नाहीत, आणि सोम कधीही वाया जात नाही. ते म्हणाले, “जे स्तुत्य आहे, ते गा; स्तुत्य गाथा उच्चार; आणि यज्ञही स्तुत्यतेनेच कर.” आपल्याकडे हजारो स्तुत्य गोष्टी येवोत, इंद्राच्या सामर्थ्याच्या रक्षणाखाली, कारण इंद्र आपल्या भक्तांची वाढ करतो. इंद्राला त्यांनी आवाहन केले, “हे इंद्र, आम्ही तुला बोलावले आहे—तू तुझ्या इच्छेप्रमाणे या लोकांमध्ये मुक्तपणे फिर; आणि सोमपान कर.” इंद्रा, तुझ्यासाठी पिळलेल्या सोमाचा तू स्वतःच्या सामर्थ्याने आस्वाद घे. जे सोम तुझ्यासाठी पिळले गेले आहे, जे सामर्थ्याने पिळले गेले आहे, आणि जे तुझे आहे, तेही पी. त्याला त्यांनी प्रेमाने बोलावले, “उत्साही मनाने सोमपानासाठी ये, यज्ञस्थळी तयार केलेला हा सोम तुझ्यासाठी आहे.” तीन सभा, पाच लोक—सर्वांनी तुला बोलावले; गायीही तुझ्या नावाने हाका मारतात. “माझ्या स्तुतिगीते तुझ्यापर्यंत सूर्यकिरणासारखी पोहोचू देत, जशी नद्या एकत्र मिळतात तशी. यजमानाने वीर, पिंगटबाहू इंद्रासाठी सोम ओता; त्याच्या पानासाठी तयार केलेला सोम आणा.” इंद्राची महान कृत्ये आठवून त्यांनी म्हटले, “ज्याने जलराशिच्या आड असलेले मेघ फोडले, नद्या मुक्त केल्या, आणि गायींमध्ये शुद्ध दूध धरले—तोच इंद्र. त्याने जलमय, बाणधारी, बलाढ्य असलेल्या वृत्राचा वध केला; अर्बुदालाही बर्फाने ठार केले.” “ज्याची शक्ती अपरिमित, अजेय आणि सर्वत्र विजयी आहे, त्याची स्तुती करा.” सोमाच्या मद्याने प्रेरित होऊन, इंद्र सर्व नियम ओलांडतो; तो देवांमध्ये सतत जागरूक असतो. त्याच्या दोन पिंगट केसांच्या घोड्यांनी, जे यज्ञासाठी अर्पण घेऊन येतात, आणि ज्यांचे प्रियमेधासनेही गौरव केले आहे, ते इंद्राला सोमपानासाठी जवळ आणतात. सर्व ऋत्विक, सोमपिळणारे, इंद्राभोवती पाण्याप्रमाणे गोळा झाले आहेत, यज्ञाच्या वेदीभोवती. सोमपिळणीच्या वेळी सर्व पुरुष एकमुखाने, स्तुतिगीतांनी इंद्राला गातात. “हे इंद्र, तू आमच्या घरात सोमपानासाठी कधी येणार? जसा बैल आपल्या कळपात गर्जना करतोस, तसा.” कण्व ऋषींसह, झेंडे असलेले, हजारो दान देणारे, पिंगटवर्णी, आणि दानशूर इंद्राला सर्वजण शोधतात. गायींनी समृद्ध असलेल्या इंद्राच्या शोधात सर्वजण धावतात. “हे इंद्र, सन्माननीय अतिथी, दोन पिंगट घोड्यांसह, वज्र आणि सुवर्णरथासह, तुझ्यासाठी मिसळलेला, प्रफुल्लित करणारा सोम प्या.” “सर्वांनी गौरवलेला, उजवा हात शुभ असलेला, बुद्धिमान, हजारो-शेकडो दान देणारा, दुर्ग फोडणारा इंद्र, मी त्याची स्तुती करतो.” “तो धैर्यशील, अजेय, दाढीवाल्यांमध्ये प्रतिष्ठित, विविध तेजाचा, गतिमान, आणि आपल्या इच्छेने वावरणारा आहे—जसा बैल गायींमध्ये.” “कोण जाणतो त्याला? जो सोमासह पितो; दोन मातांनी कोण स्थापन केला? हा इंद्रच, जो आपल्या सामर्थ्याने किल्ले फोडतो आणि सोमपानात आनंद घेतो.” “जसा वन्य पशू किंवा हत्ती, तसा तू अनेक ठिकाणी विहार करतोस. सोमपिळणीच्या वेळी कुणी तुला रोखू शकत नाही; आपल्या प्रचंड शक्तीने तू मुक्तपणे वावरतोस.” “तो प्रखर, अजेय, युद्धासाठी सज्ज आहे. जर तू, दानशूर, आमच्या स्तुती ऐकलीस, तर इंद्र स्त्रियांच्या आलिंगनात जाऊ नये.” “तू खरोखर बैल आहेस, बैलासारखा तेजस्वी, अडथळ्यांशिवाय. तू दूरवरचे ऐकतोस, आणि जवळ प्रसिद्ध आहेस.” “तुझे चाबूक, सुवर्ण वलय, रथ, घोडे—all सामर्थ्यशाली आहेत, आणि तू, शतशक्तिमान, महान आहेस.” “सामर्थ्यशाली प्रवाह तुझ्यासाठी वाहू दे, सामर्थ्यवान सोम तुझ्यासाठी येऊ दे. घोड्यांचा प्रमुख, तुझ्यासाठी नद्यांमध्ये सामर्थ्य ठेवले आहे.” “इंद्रा, सर्वात सामर्थ्यशाली, गोड सोमपानासाठी ये. हा दानशूर आमच्या स्तुतिगीतांकडे दुर्लक्ष करू नये.” “तुझे दोन पिंगट घोडे, रथाला जोडलेले, तुला शत्रूंच्या सभा ओलांडून घेऊन येऊ देत, हे शतशक्तिमान, वृत्रसंहारक.” “आज आम्ही तुला सर्वात उच्च स्तुती अर्पण करतो, हे बलाढ्य. आमचे यज्ञातील अर्पण तुला सर्वात प्रिय होवोत.” “कोणाच्याही स्तुतीला, अगदी माझ्यालाही, या यज्ञात सर नाही—कारण त्यानेच आम्हा वीरांना मिळवून दिले.” इंद्राने स्वतः म्हटले आहे: “स्त्रीचे मन विश्वासार्ह नाही. मी तिचा हेतू चंचलच आढळला.” “दोन जोडलेले, मद्याने उन्मत्त घोडे, रथाला एकत्र ओढतात—हेच खरे श्रेष्ठ आहेत, हे बलाढ्य.” “खाली पाहा, वर नाही; पलीकडे जा, पाय उचल. त्या दोन लहान तलावांकडे पाहू नकोस—कारण तू, पुरोहित, स्त्री झाला आहेस.” “इंद्रा, कण्वाच्या स्तुतीसाठी आपल्या पिंगट घोड्यांसह ये. त्या स्वर्गातील आज्ञेने, दिव्य निवासात ये, दिवस देणारा.” “दगड, मोठ्याने बोलणारा, सोमासाठी तुला बोलावो. त्या स्वर्गातील आज्ञेने, दिव्य निवासात ये, दिवस देणारा.” “इथे, त्यांचा रथाचा अक्ष तुटत नाही, किंवा लांडगा त्यांना पांगवत नाही. त्या स्वर्गातील आज्ञेने, दिव्य निवासात ये, दिवस देणारा.” अशा प्रकारे ऋषी, यजमान, आणि स्तुतिगायक यांनी इंद्राची गौरवगाथा गात, त्याला यज्ञात आणि आपल्या जीवनात आमंत्रित केले.